Mam 17 lat i boję się spać sama w domu. Wcześniej nie było z tym żadnego problemu. Często zostawałam sama w domu, a szczególnie w zimę, bo moi rodzice lubią wyjeżdżać na weekendy na narty. Dodatkowo zazwyczaj byłam z moją z siostrą, ale rok temu się wyprowadziła. Teraz nie jestem w stanie normalnie funkcjonować, kiedy jestem sama w nocy, no a w zimę to jest jeszcze gorzej, bo szybko się robi ciemno. Czuję okropny niepokój i strach. Jestem wyczulona na każdy dźwięk i zapalam wszystkie światła w domu i trzy razy sprawdzam, czy wszystkie zamki od drzwi są zamknięte. Dodatkowo mam psa, i tutaj mogłoby się wydawać, że poprawia to sytuację. Jest jednak na odwrót, bo mój pies również jest wyczulony ns dźwięki na zewnątrz. Więc jak tylko coś usłyszy w pobliżu domu, to od razu się zrywa, a czasami warczy i szczeka, na co ja reaguję paniką. Czuję się we własnym domu jak horrorze, jakby coś miało mnie zaraz dopaść. W nocy nie wyjdę z pokoju i często płaczę, modląc się, aby już było rano i żeby to wszystko się skończyło.
Kiedy dostaję informację, że będę sama na któryś weekend, to błagam moich znajomych, żeby przyszli do mnie spać, nawet jeśli nie mam na to ochoty. Potrzebuję po prostu kogoś przy mnie w nocy. Niestety czasem bywa tak, że nikt nie jest w stanie przyjść i jestem zmuszona sama przeżyć te kilka lub jedną noc. Czuję się wtedy porzucona, jakby każdy mnie zostawił. Jedyne co mi zostaje, to przytulać się do swoich pluszaków, bez których od zawsze nie potrafiłam zasnąć.
Dodam jeszcze, że często mam sny o tym, że ktoś mnie zostawia i zostaję sama gdzieś w ciemnościach. Może po prostu mam pewien lęk przed samotnością. Problem w tym, że nie wiem, skąd on się wziął.
Nie mam z kim o tym porozmawiać, bo czuję, że mnie nikt nie rozumie i nie traktuje poważnie. Nie chcę martwić moich rodziców, bo wtedy bym zniszczyła ich wspólne wyjazdy. Nie chcę, żeby się bali mnie zostawiać samą w domu.
Dodaj anonimowe wyznanie
Jeśli rodzice nie będą Cię chcieli wziąć do psychologa, spróbuj może ze szkolnym pedagogiem. Ten strach może rzeczywiście manifestować jakiś lęk separacyjny, przyszło mi to do głowy od razu, jak napisałaś, że problem jest od wyprowadzki siostry. Może tęsknisz za siostra i w ten sposób się to wyraża?
Znam ten dom i jestem pełen podziwu, że w ogóle jesteś w stanie w nim spać.
Brakuje informacji jak wygląda ten dom. Jeśli to jest samotny dom oddalony od innych to wiele osób tak się czuje i nic dziwnego bo teoretycznie może ktoś wtargnąć. Ale jeśli to mieszkanie albo dom w spokojnej okolicy wśród innych posiadłości to chyba powinna wystarczyć rozmowa z zaufaną osobą , nawet niekoniecznie z psychologiem. Jest też inny sposób - rób coś tak długo aż po prostu padniesz ze zmęczenia i po prostu uśniesz.
Włącz sobie kolorową lampkę i weź do łóżka kolorową poduszkę.