Mając 7 lat, usłyszałem rozmowę między moimi rodzicami a dziadkami. Sprawa dotyczyła spadku – chodziło o niewielki kawałek lasu w miejscowości, gdzie mieszkali moi dziadkowie. Słysząc tę dyskusję, podbiegłem do babci i zacząłem prosić: „Ja też, ja też chcę mieć kawałek swojego lasu”. Wyobraźcie sobie, że moja babcia spełniła tę prośbę i niedługo potem formalnie przepisała na mnie skrawek lasu.
Minęły wakacje i poszedłem do szkoły.
Pani z nauczania początkowego prowadziła zajęcia z przedmiotu nazywającego się wówczas środowisko: „Kochane dzieci, musicie bardzo uważać. Lasy są bardzo suche, wystarczy jedna szklana butelka, aby skupić światło i wzniecić pożar. Las to nasze wspólne dobro”.
Tego już nie wytrzymałem – zgłosiłem się i z wściekłością wypaliłem: „A ja to mam swój prywatny las i jak będę chciał, to sobie go spalę”. Pani stwierdziła, że kłamię, a ja zacząłem się z nią kłócić, że wcale nie, więc skończyło się wezwaniem mamy do szkoły. Pani mocno się zdziwiła, gdy mama potwierdziła, że naprawdę jestem właścicielem lasu :)
PS Minęło 20 lat i nadal uważam, że „moje to moje”, ale nie bójcie się – lasów nie podpalam ;)
Za każdym razem, kiedy ktoś porusza tematy erotyczne, a ja mówię, że nie robię takich rzeczy, 80% osób obecnych przy rozmowie patrzy na mnie jak na jakiegoś dziwoląga i z niedowierzaniem dopytują, jak to możliwe, że będąc już od 3 lat pełnoletnia, nadal nigdy do niczego takiego nie doszło między mną a kimkolwiek, mimo że jestem w związku (według mnie szczęśliwym) od prawie dwóch lat. Powoli zaczyna mnie to już przerażać, że żyję w czasach, w których fakt, że pragnę zrobić to dopiero z kimś, kto będzie chciał być ze mną przez resztę życia i z pełną świadomością złoży przysięgę małżeńską, jest czymś nielogicznym (dla niektórych staromodnym) dla wielu osób. Przecież to ważne, żeby wiedzieć, że druga osoba rzeczywiście chce być z tobą na stałe i jest gotowa to poświadczyć jakimiś czynami, a nie tylko wyznaniami. Dużo łatwiej jest po kłótni stwierdzić, że to nie to i zakończyć znajomość, jak nie ma się zobowiązania na papierze. W końcu co za problem powiedzieć „to koniec” i się wynieść. A z papierkiem człowiek się jednak zastanawia, bo to będzie trzeba pójść i pozałatwiać formalności itd. Jasne, że rozwód też da się załatwić, ale jednak skoro ktoś podjął trud i zawarł związek małżeński, to znaczy, że w tamtej chwili naprawdę wierzył i chciał być razem do końca życia i jeszcze dłużej. Dlatego ślub jest dla mnie oznaką dojrzałości w związku i chęcią zwalczania problemów, dążenia do kompromisów i pragnienia wspólnego życia do końca, mimo przeciwności. Miłość jest dla mnie zbyt ważnym uczuciem, żeby stawiać łóżko na pierwszym miejscu. Ono ma być dopełnieniem miłości, a nie dowodem miłości.
Mam koleżankę, dajmy na to Kasię. Z pozoru zwykła dziewczyna, dobra uczennica klasy maturalnej. Kasia jest szczuplutką, drobną brunetką o błękitnych zniewalających oczach, piękna, o zgrabnej filigranowej figurze, ładnym biuście i fajnych nogach. Przy czym nie epatuje tym jak wiele dziewczyn, tylko zachowuje się skromnie i niewyzywająco. Ubiera zazwyczaj krótkie (choć oczywiście zasłaniające wszystko, co trzeba) i stylowe spódniczki oraz jakieś stonowane koszulki nieodsłaniające dekoltu i ramion. Nauczyciele ją lubią, uczniowie też. Nie lata za chłopakami i unika nachalnych zalotów, nie imprezuje, po prostu ideał według wszystkich. Uczy się dobrze, jest świetna z niemieckiego, interesują ją biologia, chemia, fizyka chemia i matematyka. Udziela się społeczne i ćwiczy na WF-ie, reprezentując szkołę w zawodach z siatkówki i tenisa.
Tylko że Kasia jest zapaloną nazistką, o czym nikt poza mną nie wie. Świetna uczennica z niemieckiego wykorzystuje swoją wiedzę po lekcjach do studiowania opasłych ksiąg z czasów III Rzeszy, nie tylko Main Kampf, opisujących zbrodnie, chore eksperymenty, polityczne doktryny i okultystyczne praktyki np. Towarzystwa Thule. Z pozoru najmilsza dziewczyna w szkole jest sadystką zafascynowaną obozami zagłady i mrocznymi praktykami demonologii itp. Nie powiem, byłem w szoku, jak się dowiedziałem, choć przeczuwałem, że coś z nią nie tak. Widziałem u niej elementy biżuterii z dość jednoznacznymi symbolami, choć oczywiście dla większości ludzi to tylko śliczne drobiazgi. O ile ktoś nie ma swastyki, odwróconego pentagramu czy totenkopfu SS, to nikt nic nie zauważy. I tak teoretycznie mogło być, nie wiedziała, co nosi. Ale elementy stroju jak pasek czy spódniczka/koszula w stylu, jakie nosiły SS-manki, choć nie do rozróżnienia dla laika, są proste do odgadnięcia. I jej fascynacja dawnymi Niemcami sprzed I wojny światowej. Ten błysk w oku i uśmiech w kąciku ust... Każdy uważny obserwator to zauważy.
To jest moja Irene Adler. Kobieta, która mnie na swój sposób fascynuje. Nie powiem jednak nikomu o tym, co wiem – wiem o niej coś niesamowitego, ale to tajemnica i taką zostanie. Nie powiem jej i choć dziewczyna mnie fascynuje, to nie mam zamiaru jej poderwać.
Jako dziewczynka uczęszczająca do podstawówki nie podcierałam się po zrobieniu tzw. dwójki. Nie wiem, co miałam w głowie ani dlaczego to robiłam. Co więcej – czasami w szkole tak bardzo nie chciałam iść do toalety, że parę razy po prostu się zes... w majtki.
Trwało to może miesiąc, może dłużej. Kompletnie nie mam pojęcia, dlaczego zaprzestałam tego procederu. Dlaczego go rozpoczęłam również. Pewnie miałam coś z głową... No cóż. Na szczęście mi tak nie zostało.
Mój chłopak śmieszek postanowił zrobić mi psikusa i wysmarował mi stringi cholernie ostrą papryczką. Teraz ja piszę na komórce, a on smaruje mi tyłek maścią w ramach pokuty za swoją głupotę.
Pracuję w firmie, w której panuje dość przyjacielska atmosfera. Kilkadziesiąt osób podzielonych na kilka podfirm, każdy robi co innego, ale wszyscy się znają. Oficjalnie nie podlegam pod nikogo z tego biura, mój oddział pracuje oddzielnie, ale praktycznie całą uwagę poświęcam jednemu projektowi. Prywatnie – od kilku miesięcy mam cudownego chłopaka. Wspólne zainteresowanie, wspólnie spędzany czas. Spora część znajomych też wspólnych, oboje mieszkamy nie w swoim rodzinnym kraju. Jest trochę zbyt zaborczy i potrzebuje za dużo uwagi, ale to drobnostki. Zakochany we mnie po uszy, świata poza mną nie widzi. Ja w nim też. Ale... To „ale” od kilku tygodni spędza mi sen z powiek.
W pewnym momencie zaczęłam bliżej współpracować z jednym z kolegów z biura – on potrzebował mojej pomocy, ja lubiłam robić akurat to, czego on potrzebował. Dogadujemy się świetnie – żadnych problemów w pracy. Oboje jesteśmy pracoholikami, on często prosi o coś po godzinach, ja po godzinach to dla niego robię. Nigdy nie doszło do niczego niestosownego, myślę, że nie padł nawet jeden nieprzyzwoity żart, ale ten człowiek pociąga mnie bardziej niż ktokolwiek inny do tej pory. Nie tylko fizycznie – to wysoki i bardzo przystojny sportowiec, z błyskiem w oku, świetnymi pomysłami, trochę zadziorny. Najgorsza jest zależność emocjonalna – czuję się źle, kiedy on jest przygnębiony, denerwuję się, kiedy on jest zdenerwowany. Ja pomagam mu, w czym tylko mogę, on robi dokładnie to samo. Troszczy się o mnie, ale na tyle stosownie, żeby żaden gest nie wyszedł poza ramy koleżeństwa, jednak całość tej relacji wykracza daleko poza... przeszywa mnie dreszcz, kiedy siada obok – kiedy ja mam gorszy dzień i pomijam nasze zwyczajne wygłupy, on zerka na mnie cały dzień, a potem wychodzi z biura przygnębiony.
Prywatnie raczej nie dzielimy zbyt wielu pasji, ale charaktery mamy bardzo podobne.
W pracy układa się nam idealnie, firma pnie się w górę dzięki temu, co robimy razem. Ale moje emocje są w rozsypce. Naprawdę zależy mi na moim chłopaku, nie chcę się z nim rozstawać. Ale coraz częściej, kiedy się kochamy, wyobrażam sobie na jego miejscu tego drugiego.
Z pierwszym byłabym szczęśliwa, gdyby ten drugi nie istniał. Ale wcale nie chciałabym, żeby zniknął.
Od kiedy pamiętam, jestem dosyć chłopięca; lepiej dogadywałam się z chłopakami w klasie, lubiłam bawić się samochodzikami, do tej pory lubię survival. W każdym razie mojemu tacie bardzo to zawsze przeszkadzało, mówił mi, że dziewczyna nie powinna nosić krótkich włosów, że żaden chłopak mnie nie zechce, kiedy nie będę umiała ugotować tradycyjnego polskiego obiadu, jakieś takie drobne docinki.
Kiedy powiedziałam, że mam chłopaka, zapewne wyobrażał sobie, że będzie miał od teraz z kim chodzić na strzelnicę albo robić różne samcowe rzeczy. Zapewne się zdziwi, kiedy dojdzie już do spotkania, bo mój luby nie dość, że jest bardzo wrażliwy, nie znosi hałasów, to jeszcze ma długie włosy. Często się śmiejemy, że to on jest moją dziewczyną. Problemem dla mnie jest to, że podniecają mnie kobiety. Nie wyobrażam sobie bycia z jakąś w romantycznym związku, chodzi stricte o aspekty seksualne. Kocham mojego chłopaka i chcę z nim spędzić resztę życia, ale trochę się boję, że przeze mnie będzie nieszczęśliwy i nieusatysfakcjonowany. Nie wiem, czy to normalna sprawa, nie wiem, co mam robić.
Ambicją mojej żony było być kurą domową z kilkorgiem dzieci. To drugie zrealizowała, choć ze względów zdrowotnych skończyło się na trójce.
Gdy miałem już stabilną, dobrze płatną pracę, zaczęliśmy na poważnie zastanawiać się nad zabezpieczeniem finansowym dla niej, gdyby rozjechała mnie ciężarówka albo inna harpia pożarła. Zdecydowałem, że wolę zainwestować w nią niż potencjalnych bankowych złodziei i przekonałem do ukończenia jakichś sensownych studiów, aby ewentualnie mogła utrzymywać się sama. Już z dyplomem wysyłała od czasu do czasu podania o pracę, bardziej dla picu niż z potrzeby. W ten sposób, niejako przypadkiem, dostała świetne miejsce w bardzo atrakcyjnej firmie. Nie zależało jej specjalnie, więc nie miała oporów przed otwartym krytykowaniem błędów i wypaczeń, choćby przychodziły z samej góry. Zostało to przyjęte zaskakująco pozytywnie, a oberguru filii mógł się wykazać inicjatywą oddolną w czasie niespodziewanego audytu.
No i tak awansowała szybko i wysoko, w międzyczasie zarabiając ze dwa razy tyle, ile ja.
Teraz siedzi na sofie z trzema laptopami naraz, robiąc sobie przerwy od nich na zrobienie obiadu, ponieważ pracuje zdalnie.
Ostatnio stwierdziła nieco melancholijnie, że chyba popełniła błąd i otworzyła drzwi, których zamknąć się już nie da. Kto raz posmakował świeżej krwi, ten będzie jej później szukał.
Tak że, drogie Panie, ostrożnie z karierą. Od pewnego punktu jest to droga bez powrotu.
Mam 35 lat, zaraz po maturze wyjechałem za granicę do pracy w stoczni. Miałem wtedy narzeczoną, niestety po 8 latach razem w Niemczech mnie zostawiła dla bogatszego gościa, wtedy postanowiłem, że zmieniam środowisko i kraj. Pojechałem do Szwecji, też nieźle zarabiałem, ale miałem tylko weekendy dla siebie. Poznałem dziewczynę, było nam całkiem dobrze, ona ma troje dzieci, ale mi to nie przeszkadzało. Musiałem pojechać do Polski parę spraw załatwić, bo kupowałem wtedy mieszkanie nad morzem, i się okazało, że mnie zdradzała przez te trzy tygodnie, jak mnie nie było. No nic, odpuściłem. Pomyślałem, że znajdę sobie dziewczynę w Polsce, ale nie chcę tu pracować, to znalazłem rozwiązanie – zrobiłem sobie potrzebne kursy i zostałem marynarzem, pracuję na barce w systemie 4 na 4 tygodnie (płacą mi i na statku, i jak siedzę w domu) wszystko po to, aby mieć więcej czasu, żeby kogoś poznać. I tu jest problem – poznaję kogoś; wszystko jest super, jest dobry Vibe, spacery itp., ale jak się dowiadują, gdzie pracuję, to wszystko się psuje i ghostowanie potem; to samo na portalach typu badoo (chyba używałem już wszystkich) – jak się dowiadują, jak pracuję, to albo usuwają parę, albo blokują. Kurde, jestem pół roku w domu i mi za to płacą, to chyba lepiej niż robić w korpo i się zarzynać? Mam świetną pracę, dobrze płacą, głupi też nie jestem, znam pięć języków obcych, dobrze gotuję, sprzątam, sam wszystko robię w domu. Może problem w tym, że jestem miłym gościem, pomocnym? Nie jestem typem bad boya. Już nie wiem, jak i gdzie szukać, na ulicy czasami też próbowałem zagadywać, nie jestem nieśmiały – wszystko się kończy, jak się dowiadują o mojej pracy. Nie mam pojęcia czemu.
Z boku wyglądam na twardą babę, która zawsze ma gadane i nie daje sobie w kaszę dmuchać. Ale jak nikt nie patrzy, oglądam sobie stare bajki z dzieciństwa w stylu Reksio, Rumcajs, Krecik albo nawet Barbie… Więc jak ktoś wydaje się wam groźny, opryskliwy, mający gadane czy arogancki, to pamiętajcie, że może skrywać podobny sekret ;)
Dodaj anonimowe wyznanie
