Potrzebuję opinii osób postronnych...
Spotykałam się z facetem 8 miesięcy, ale nie mieszkaliśmy razem. Wróciliśmy ze wspólnych wakacji w czwartek. W sobotę spędziliśmy razem dzień, a wieczorem byłam na urodzinach brata i przegięłam z alko... W niedzielę mieliśmy się spotkać z chłopakiem, ale gdy przyjechał, poprosiłam go, żebyśmy przełożyli nasze spotkanie, bo średnio się czuję. Na odchodne powiedział, że jedzie do koleżanki. Jak powiedział, tak zrobił (tutaj chciałam wspomnieć, że od początku znajomości zapewniał, czego w ogóle nie oczekiwałam, że zerwał wszelkie kontakty ze wszystkimi koleżankami i robił mi afery, jak tylko rozmawiałam z jakimkolwiek kolegą w miejscu publicznym). Wyszło więc na to, że „na już” umówił się z koleżanką, z którą niby nie miał żadnego kontaktu od co najmniej 8 miesięcy. Pojechał do niej na piwko, odezwał się ok. 23.00. Zapewnia, że do niczego nie doszło, miło spędził z nią czas, bo ja odmówiłam. Zupełnie nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie chcę się już z nim spotykać...
PS Kaca moralnego z tego alko miałam, więc tutaj opinii już nie potrzebuję. Wnioski wyciągnęłam.
Uwaga, będzie obrzydliwie - o kupie.
Od kilku lat, każdorazowo robienie kupy to dla mnie przygoda. Nigdy nie wiem, na co danego dnia trafię, jaka będzie lepkość, mazistość i zapach (nie, smak nie, próbowałam tylko raz, nie polecam). Nie robię często całych, zwartych kup - wtedy jest radość i puszczam wolno te wieloryby. Zazwyczaj są to boby, bobki i dziwnokształtne formy kupienne.
Pierwszego zawsze łapię w papier toaletowy i zaczynam badanie. Rozcieram i poszukuję kawałków, których nie strawiłam. Skąd wiem, że nie trawię ziaren lnu. Potem jest test na zawartość wody, która ew. mogła jeszcze zostać. Ściskam wtedy kawał boba na maksa - czasami lekko przesiąka. Potem czas na wąchy, ale to akurat bardzo rzadko robię. Swoją drogą - gdy robię na rzadko, to takich testów nie przeprowadzam. Ciekawe dlaczego...
Coś na deser? Uwielbiam uczucie tuż po wyróżnieniu. To tak, jakbym nagle uwolniła się od jakiegoś złego wspomnienia.
Robię naprawdę bardzo różne i dziwne rzeczy. Niekiedy bardziej dziwne, niekiedy mniej. Ale nic nie przebije tego – codziennie, kiedy jem obiad/kolacje udaję, że nagrywam asmr mukbang po angielsku. Nikt o tym nie wie, tylko wy.
Mam 17 lat, dokładniej w lutym 18. Mam chłopaka, ale moi rodzice go nie akceptują. Ogólnie sytuacja wygląda tak, że kiedy raz wróciłam za późno do domu od koleżanki, usłyszałam, że mam wypier*alać z domu skoro nie szanuję ich zdania. Przez to, że słyszałam to nie pierwszy raz, to spakowałam się i pojechałam do chłopaka. Ja tego dnia nie chciałam wracać do domu, więc zabrali mnie siłą i w tym momencie mój chłopak powiedział, że są pojebani, stąd ta nienawiść do niego.
Teraz sytuacja wygląda tak, że od tamtego momentu zostałam uderzona kilka razy po buzi kiedy wracałam za późno. W tym momencie nie daję już rady i tu pytanie do wszystkich co mam zrobić. Chcę się wyprowadzić do chłopaka jak najszybciej, ale nie wiem czy to jest dobry pomysł...
Uważam, że sytuacja w mojej rodzinie jest bardzo dziwna. Mianowicie chodzi o mojego tatę. Uważa mnie i mamę za swoje służące. Dlaczego? Już pisze. Tata wyjeżdża do pracy o godzinie 7 A wraca o 17 (do pracy tylko kilka kilometrów) za to mama zaczyna pracę o 6, przez to, że ma daleko musi wyjeżdżać z domu o 5. Wraca również koło 18, nieraz przez korki o 19.
W tym momencie tata nie robi w domu nic, do sklepu jeździ codziennie kilka razy ale jedynie co kupi to piwo i fajki. Mimo tego w domu ma być codziennie obiad/obiadokolacja, ma być posprzątane, pomyte i zakupy oczywiście też zrobione. Co piątek duże A w tygodniu codziennie małe bo np. On ma ochotę na schab czy salceson. I choćby się paliło, to ma być w lodówce.
To nie wygląda tak strasznie, jednak jestem jedynaczką, studiuje dziennie bardzo wymagający kierunek w mieście gdzie pracuje mama. Z domu wyjeżdżam o 7 A wracam nieraz po 20. Dodam, że najwięcej garów zostawia tata. Przykład, naleje sobie soku, za 15 minut znów Ale do innego kubka. Nic nie myje po sobie.
Potrafi krzyczeć na mamę, bo np. Nie pozbierała (jeszcze mokrego!) Prania z suszarki bądź nie wyprasowała ich od razu. Nie tak dawno zdarzyło się, że miałam wolne w szkole, dokładniej jeden dzień. Postanowiłam spędzić go na nauce i dorywczo poszłam do znajomej zaopiekować się jej dziećmi. (Na spokojnie mogłam się tam też uczyć z notatek, to niemowlaki bliźnięta, większość czasu spały). Co mnie spotkało jak wróciłam do domu? Ogromne larmo, że nic nie zrobione a ja jestem darmozjadem i leniem (mam bardzo dobre wyniki w szkole i prace). Korona by mu z głowy spadła gdyby kupił masło i chleb jeśli już jest w sklepie? Albo umysł po sobie talerz? Oczywiście staramy się to robić, ale wiadomo nie zawsze da się, zwłaszcza, że mama pracuje fizycznie i nie ma siły po powrocie żeby cokolwiek robić, mimo tego i tak robi (dzięki czemu doprowadziła swój organizm do wycieńczenia bo po pracy musi robić wszystko w domu).
Był pewien czas gdzie się zbuntowałam i nic nie robiłam. Ale to jedynie jakie skutki przyniosło to to, że tata nie tylko całą złość przelał na mamę, to rozwalił kilka przedmiotów i wyrzucił mamę z sypialni grożąc przy tym, że wyrzuci ją na bruk również mówiąc, ze mama jest z nim dla pieniędzy (mama zarabia więcej).Miarka się przebrała kiedy mama zemdlała, po chwili wstała A ja kazałam jej się położyć. On widząc to, rozbił jej telefon i kopnął mojego psa, który go ugryzł. Na drugi dzień psa już nie bylo, twierdzi, że "uciekł".
Tak, sam wyszedł z bloku pod naszą nieobecność. Co do mamy zwyzywał ją od leni i innych mniej przyjemnych słów. Dziś mama złożyła pozew o rozwód, w mieszkaniu została, należy do niej. Mimo tego kocham tatę, ale wiem, że ona dłużej nie wytrzyma. Będę ją wspierać. Choć i tak tata twierdzi, że to on ma najgorzej bo "sam musi wszystko robić w domu".
Pewnego dnia zaspany jechałem do pracy. Wszedłem do sklepu spożywczego i stoję w kolejce. Przyszła moja kolej a ja mówię:
- Poproszę dwa pączki z mortadelą.
W kolejce za mną śmiech, a pani sprzedawczyni:
- Chyba z marmoladą?
- Jak nie ma z mortadelą to niech będą z marmoladą. Niech będzie moja strata.
Zapłaciłem i czerwony jak burak wyszedłem.
Postanowiłem posprzątać swoje pliki na komputerze, więc założyłem dysk w chmurze i poukładałem sobie wszystko w katalogach. Po skończeniu spojrzałem na moje pięknie zorganizowane dzieło. Były tam 4 katalogi główne: "mandaty", "pilne rachunki", "długi", "komornicy". Uświadomiło mi to, w jakim punkcie życia jestem.
Dzisiaj ptak mi obficie nasrał na głowę. W supermarkecie.
Pięć lat temu na świat przyszła moja córka - Zuza. Wraz z żoną byliśmy bardzo szczęśliwi, ponieważ staraliśmy się latami, wielu specjalistów zajmowało się naszym problemem, ale udało się.
Lata mijały, Zuzia rosła, byliśmy bardzo szczęśliwą rodziną. Jednakże coraz częściej zacząłem zauważać znaczące różnice w wyglądzie małej. Niejednokrotnie ludzie bliscy, jak i obcy mówili, że niemożliwe jest to, że to nasze dziecko. Brak podobieństwa do żadnego z nas ani naszych rodzin. To właśnie bardzo nas zaintrygowało. Znajoma zażartowała, że pewnie podmienili nam dziecko w szpitalu.
Wcale się nie pomyliła. Okazało się, że Zuzia nie jest naszą córką, a wyszło to po zrobieniu badań DNA. Jak się okazało, pielęgniarka popełniła błąd i zamiast naszej biologicznej córki, przyniosła żonie Zuzię.
Oboje z żoną kochamy naszą córeczkę, wiemy, że musimy rozwiązać tę sprawę i znaleźć nasze biologiczne dziecko. Jednak boję się, że przez to moglibyśmy stracić Zuzię, która mimo że nie jest z nami spokrewniona, jest najważniejszą osobą w naszym życiu.
Trzymajcie za nas kciuki!
Zacznę od tego, że mam alergię na większość zwierząt futerkowych. W naszym domu nigdy ich nie było (właśnie z tego powodu), a gdy szłam w odwiedziny do ludzi, którzy mieli psy i koty, musiałam uzbroić się w zapas chusteczek. W czasie napadu łzawiły mi oczy, kichałam, czasami puchła mi twarz. Według lekarzy nie istniały idealne leki na taką przypadłość i najlepszym remedium było unikanie alergenu. I tak robiłam, aż do czasu, gdy poznałam Marka.
Oboje mamy po 22 lata i mieszkamy w jednym mieście, tu pracujemy i studiujemy. Marek ma psa - dużego owczarkopodobnego Alexa. Jeszcze zanim zaczęliśmy chodzić ze sobą na poważnie, poinformowałam go o mojej przypadłości. Niby zrozumiał o czym mówię, ale machnął na to ręką - trochę sobie pokicham i będzie cacy. Zawsze gdy do niego przychodziłam, cierpiałam katusze związane z tym psem. Żeby nie było - jest to urocza, spokojna psinka, ale przez niego nawet godzinne spotkanie w mieszkaniu Marka zamieniało się w koszmar. Pobijałam wtedy rekordy we wstrzymywaniu oddechu i łez, które ciekły mi z czerwonych oczu. Wielokrotnie prosiłam go, byśmy spotykali się u mnie albo gdzieś na mieście, bo przy Alexie ledwo mogę wytrzymać. Czasami się zgadzał, czasami nie. Uważał, że przesadzam, bo zna mnóstwo alergików i żaden tak nie reaguje na zwierzaki. To był początek naszego związku i taka byłam w nim zakochana, że zgadzałam się na towarzystwo Alexa.
W końcu, po jakichś sześciu miesiącach związku, zgodziłam się u niego nocować. Przed tym wielkim wydarzeniem zaopatrzyłam się we wszystkie możliwe środki zaradcze, w tym jakieś krople do oczu, nawilżane chusteczki itd. Kiedy przyjechałam do Marka poprosiłam, by tę jedną noc Alex spędził zamknięty w salonie albo innym pokoju - zwykle spał z Markiem na łóżku. Zgodził się, ale gdy wyszłam z łazienki, to pies spał już w nogach łóżka - według Marka bał się spać gdzie indziej. No dobra, pomyślałam, przeżyję jakoś. Koło północy obudziłam się i poczułam paskudne drapanie w gardle. Oczy miałam spuchnięte, rzęsy zlepione od łez. Przeleżałam tak jeszcze godzinę, w końcu, uważając, by nie obudzić Marka, wyszłam na balkon. Teraz już naprawdę walczyłam o oddech. Nie wytrzymałam i poprosiłam, by zawiózł mnie na pogotowie, bo się duszę. Nie uwierzył mi, ale zawiózł do szpitala i wrócił wkurzony do mieszkania. Tam lekarze dali mi zastrzyk i przetrzymali do południa na obserwacji.
Jakiś czas później spotkałam się z naszą wspólną koleżanką. Okazało się, że Marek powiedział innym o mojej sytuacji i wielu z nich uznało to za komiczne. Dodatkowo dali mu kilka wspaniałych rad - jak ktoś nie kocha zwierząt, to nie jest człowiekiem, zostaw ją, niech śmieci się same wyniosą, jestem zła, bo każę mu wybierać między psem a nią.
Jestem załamana - kocham Marka, ale nie będę ryzykować zdrowia dla Alexa.
Dodaj anonimowe wyznanie
