Jestem autorką wyznania o drobnych kradzieżach w supermarkecie. Ktoś napisał tam jakże odkrywczy komentarz, że taniej gumek użyć niż naklepać dzieciaków - oj kolego, gdybyś wiedział jaki temat poruszyłeś... Okey, zgadzam się z tym, że było nas dużo za dużo, ale co miało zrobić dziecko w takiej rodzinie? Przykładowo w 1995 miałam 4 lata, starszego brata i dwoje młodszego rodzeństwa, miałam iść powiedzieć matce i ojcu "kupcie se gumy, do uja pana"? Czy dziecko jest winne zachowania rodziców? Miałam 17 lat i prawie zawaliłam rok szkolny, bo matka była ZNOWU w ciąży i ktoś musiał jej pomagać. Oczywiście, że zapytałam mając naście lat, czemu aż tyle dzieci. Odpowiedź matki "Bo jestem jedynaczką i zawsze chciałam dużo dzieci". Aha, i nieśmiertelne JAK BÓG DAŁ DZIECI, TO DA I NA DZIECI. Jasne, najpierw obcy ludzie przywozili nam pod dom worki z żarciem i ubraniami, a potem ja z bratem musiałam zrezygnować z marzeń choćby o technikum, bo w zawodówce są płatne praktyki i głupie dziecko zapatrzone w matkę przywiezie te 150 zł miesięcznie. Dla nas majątek. Bilet miesięczny? Zapomnij, sąsiadka za frajer cię zabierze, bo i tak jedzie do pracy, a z powrotem stopa złap. Przecież jednorazowy bilet kosztuje tyle co bochenek chleba, dzieci mają głodować, żebyś ty dupę autobusem wiozła? Rower stoi, to zapierdalaj.
Zanim poznałam męża, który mnie z tego domu zabrał, każdy mój grosz szedł "na życie", matka potrafiła mnie ochrzanić, że raz po drugiej zmianie o godzinie 23 śmiałam iść na postój taksówek i poprosić, żeby kierowca za 30 zł zawiózł mnie do tej większej wioski, z której i tak dalej szłam 2 kilometry pieszo. Teraz kontaktu z matką nie mam, ponoć ma iść do więzienia za alimenty na troje najmłodszego rodzeństwa, które trafiło do domu dziecka. A propos, wiecie co się robi w pierwszej kolejności jak opieka społeczna wam zabiera dzieci? Jedzie się do MOPS-u z mordą, że jakim prawem zabrali JEJ 500+, z czego ONA ma teraz żyć!
Jak już mi się tak ulało, to jeszcze wspomnę o jej akcji wbicia do brata na wynajęte mieszkanie - brat oczywiście dobry synek, przenocował, powiedział, żeby wychodząc zostawiła klucz pod wycieraczką, bo on wcześnie idzie do pracy i nie chce jej budzić. Klucz się znalazł, ale 500 zł z barku jakoś nie.
Naprawdę rzygać mi się chce, jak słyszę teraz teksty "No, było jak było, ale urodziła, należy się matce szacunek". Za co, za złamanie bratu deski na plecach? Za terror, w jakim nas ciągle trzymała? Za wszystkie kradzieże pieniędzy własnych dzieci? Mam 30 lat, a do dziś 50 zł to max, ile noszę w portfelu.
Przepraszam, jeśli kogoś wkurzyłam takim wybuchem, ale to silniejsze ode mnie, nawet nie wiecie jak dobrze móc wreszcie powiedzieć komuś choćby przez internet jak tak naprawdę wtedy było. A mamusi nieironicznie mogę powiedzieć jak w słynnym memie - Ty stara ku*wo, zmarnowałaś mi 20 lat życia.
Kiedyś uczęszczałem na lekcje śpiewu. W wolnych chwilach ćwiczyłem głos i często śpiewałem. Pewnego późnego wieczoru, gdy szedłem lasem, była to właśnie jedna z takich chwil. Nagle słyszę szmery w krzakach. Przestraszony obróciłem się w stronę owych krzaków i stanąłem jak zamurowany. Po chwili wyszedł z nich grzybiarz i pół żartem pół serio powiedział, że zgubił się w lesie, ale kierował się w stronę mojego śpiewu i udało mu się znaleźć drogę.
Po przeczytaniu pewnego wyznania, postanowiłem podzielić się swoją historią, bo no cóż... Jestem masochistą.
Jako dziecko uwielbiałem dostawać kary. Ale takie porządne, a nie delikatne klapsy. Uwielbiałem poczucie zażenowania, wstydu. To mnie podniecało. Jako sześciolatek zesikałem się w miejscu publicznym, bo chciałem poczuć to zażenowanie.
Później, mając osiem lat, oblałem się woskiem i prawie poparzyłem. Tak, podnieciłem się zamiast panikować.
Jako 10-letnie dziecko zacząłem interesować się wiązaniem. Najpierw trenowałem na ogromnych lalkach mojej siostry, potem próbowałem się wiązać. W końcu po 5 latach opanowałem to do perfekcji. Wziąłem się tak, by było mi niewygodnie, ale jednocześnie żebym miał jedną rękę wolną i mógł się nią bić albo wylewać wosk.
Pewnego dnia przywiązałem się w salonie do krzesła. Wcześniej trochę się zabawiałem i miałem całe czerwone nogi i brzuch.
Był tylko jeden problem - źle zasłonięte okno.
Sąsiadka zobaczyła mnie i zadzwoniła na policję. Myślała, że ktoś się włamał.
Właśnie dowiedziałem się, że moja matka dodawała mi do płatków mleko ze swoich piersi... Aż do mojego 7 roku życia.
Nienawidzę dotyku i brzydzę się swojego ciała.
Mam 19 lat i nie podaję nikomu ręki, nie przytulam się z nikim, jak ktoś mnie tylko dotknie, to przeważnie podskakuję jak poparzona albo nawet krzyczę.
Spytasz, dlaczego?
A dlatego, że byłam zgwałcona i wiele razy molestowana.
Za pierwszym razem, gdy zapłakana przyszłam do rodziców i powiedziałam im, że mnie sąsiad dotykał po pupie i "tu z przodu" powiedzieli mi, że nie mam wymyślać. Miałam 6 lat.
Gdy drugim razem do nich przyszłam, powiedzieli to samo, ale poszli ze mną do sąsiada, mimo że zapierałam się rękami i nogami żeby tam nie iść, a on oczywiście się wszystkiego wyparł i mu uwierzyli. Następnego dnia znowu to zrobił, ale mi zagroził, że nie mam nikomu nic mówić, bo po pierwsze i tak mi nikt nie uwierzy, a po drugie to jak komuś powiem, to mnie porwie i już nigdy nie wypuści. No to siedziałam cicho.
Później zdarzyło się to jeszcze kilka razy. Powiedziałam o tym tylko dwóm osobom, które mnie wyśmiały, więc nikomu więcej już o tym nie wspominałam, no bo kto mi uwierzy? Gdy miałam 17 lat, zgwałcił mnie. Rok później zrobił to znowu.
W ciągu roku przybrałam na wadze około 40 kg. Robiłam to specjalnie, chciałam być obrzydliwa dla innych, żeby każdy kto na mnie spojrzy czuł obrzydzenie. Obcięłam się na krótko, przestałam się malować, ładnie ubierać. Znienawidziłam się jeszcze bardziej, o ile to w ogóle było możliwe po tych wszystkich incydentach.
Ale najbardziej nienawidzę mojego sąsiada. W wiosce ma opinię bardzo dobrego, miłego, pomocnego i dobrze wychowanego człowieka. Bo przecież dobrzy ludzie tak robią, prawda?
Umarł dzisiaj. Może i jestem nienormalna, ale wcale nie jest mi przykro. Nawet się uśmiechnęłam.
Od pewnego czasu mój chłopak budzi się kiedy mam jego penisa w ustach.
Na początku nie wierzyłam mu gdy mówił, że się do niego dobieram przez sen, wiedziałam, że to niemożliwe. Opowiadał mi o tym jak niby starałam się mu "podziękować" za wieczór, przekonać do wspólnej zabawy. Zawsze jak narobiłam mu ochoty i w końcu mnie obudził, to kazałam mu iść spać - bo nic nie pamiętałam.
Za pierwszym razem zrobiliśmy to przez sen jak był zbyt zmęczony żeby obudzić się w odpowiednim momencie, przynajmniej tak twierdzi :) Oczywiście nic nie pamiętam z tamtej nocy, ale rano na moim ciele nie dało się nie zauważyć nocnych igraszek. Od tego czasu zdarza się to częściej. Podobno przez sen jestem bardziej otwarta, np.: przekonałam go do seksu analnego, chociaż na jawie bym tego nie zrobiła. Często podobno budzi się gdy siedzę już na "nim"...
PS. Wie ktoś jak zacząć nad tym panować. Chciałabym coś pamiętać z tych dzikich nocy.
Uwaga, będzie mięso. Bez tego się nie da.
Byłam sobie kiedyś na imprezie w klubie wyłącznie dla dziewczyn. Nie chodziło jednak o "ladies night" z chippendalesami i różowym szampanem, tylko... no chyba o to, by bawiące się tam lesbijki miały pewność, że podmacujący je osobnik w bojówkach i skórzanej kamizelce, bez karku i z głową zgoloną na łyso, jest jednak kobietą.
Ale ja nie o tym. Czekając w kolejce do WC słyszałam z jednej z kabin (tak, kabin) taką oto wymianę zdań:
- Spierdalaj od niej, kurwo, bo ja ją bardziej kocham!
- Nie, to ty spierdalaj, szmato jebana, bo ja ją bardziej kocham!
- Nie, wy obie wypierdalajcie, bo ja ją kocham najbardziej!
- Ale czy ty kretynko nie rozumiesz, że ja ją kocham? Tobie się wydaje, a ja ją naprawdę kocham!
- Nie, ty gówno wiesz, bo ja ją najbardziej kocham!
.
.
.
... i tak jeszcze przez jakieś pięć minut. Po tym czasie z kabiny wyszło pięć rozpalonych do czerwoności nastolatek.
I tak sobie myślę, jakie to szczęście miała ta ich wybranka. No bo czy kogokolwiek z Was kiedykolwiek ktoś tak kochał, by się o to kłócić w kiblu?
Mój sąsiad przyznał się, że będąc u mnie kilka dni wcześniej wykradł i zjadł kotleta, który leżał w kuchni. Przyznał się, bowiem zżerało go sumienie...
Kilkanaście miesięcy temu dodałam swoje wyznanie na anonimowych, które bardzo długo oczekiwało na zatwierdzenie. W końcu zapomniałam o tym, a pewnego razu czytając tę fenomenalną stronę, trafiłam na wyznanie bardzo podobne do historii, którą sama wcześniej opisałam. Postanowiłam dodać komentarz dzieląc się swoimi doświadczeniami, a tu szok. Mój nick był oznaczony na kolorowo. Nie wiem co się stało z moim mózgiem, ale kompletnie nie zauważyłam że to było moje wyznanie...
Finalnie, czytelnicy zminusowali mnie, a moja historia została okrzyknięta nieprawdziwą. Puenty nie ma... Po prostu nie pozwólcie swojemu mózgowi mieć takiego laga.
Mam na imię Martyna, mam 23 lata i jestem matką 10-miesięcznej córeczki. W sumie to nie wiem jak dobrze zacząć to wyznanie, chciałam napisać po prostu o tym jak bardzo krzywdzące jest teraz myślenie (zwłaszcza młodych ludzi), w moim wieku, trochę starszych jak i młodszych. Panuje moda na atakowanie młodych matek, często są one nazywane MADKAMI i właśnie o to w tym chodzi.
Nawet nie wiecie jak mi jest przykro, kiedy idąc przez miasto słyszę w moim kierunku "o idzie kolejna madka". Nie jestem nią, nie zachowuję się jak patologia, dla której ta nazwa została nadana. Kiedy komentuję coś w internecie, wyrażając własne zdanie, zaraz jest masa komentarzy wyśmiewających to, że jestem durna madka, że mam wracać do garów czy zająć się dzieckiem tylko dlatego, że mam profilowe z dzieckiem.
To nie fair, nie spędzam w internecie całego dnia, jeśli znajdę chwilę dla siebie to korzystam z tego, nie zaniedbując tego co muszę czy mam zrobić. To, że mam dziecko nie znaczy, że jestem tępa. Staram się jak mogę żeby wychowywać Małą na dobre dziecko. Nie krzyczę na nią, pokazuję świat, uczę, nie pozwalam sobie na zmianę pampersa w miejscu do tego nie przeznaczonym, może dwa razy mi się zdarzyło, kiedy naprawdę nigdzie po prostu nie było przewijaka, a i tak wykorzystałam do tego wózek, tak żeby nikt nic nie widział. Na plaży nie rozbieram do naga. Jeśli płacze, staram się uspokoić i jeśli jest bardzo kryzysowo odchodzę gdzieś na bok żeby innym nie przeszkadzać. Czasami nie da się nad tym zapanować, wiadomo, ale robię co mogę.
Nadal karmię piersią i nie raz zdarzyło mi się robić to w parku na ławce czy nawet i restauracji, ZAWSZE się zakrywam, nigdy nikogo nie zmuszam do oglądania moich piersi, a i tak nie raz się zdarzyło, że jakaś dziewczyna czy chłopak skomentowali to w podły sposób, często gęsto nazywając mnie właśnie madką. Za każdym razem to słowo jest po prostu wypluwane jak jad w moją stronę i mocno podkreślane w sposób prześmiewczy I chamski.
Kiedyś zapytałam jednego chłopaka w wieku mniej więcej 16/17 lat dlaczego tak do mnie mówi, skomentował krótko - nie ma teraz normalnych matek. Cóż, nie skomentowałam, stwierdziłam, że nie mam po co. Z internetem teraz nie wygrasz, bo jeśli większość mówi, że jesteś madka tylko dlatego, że masz dziecko, to widocznie tak jest i ludzie zaczynają mieć takie zdanie. Oczywiście muszę zaznaczyć, że nie mówię tu o wszystkich ludziach, bo i normalni chodzą po tym świecie. Chciałam po prostu zwrócić jakoś uwagę, że nie każda młoda mama to chodząca patologia, która żyje z 500+ i żebrania w internecie na "horom curke". Jestem MATKĄ, a takie docinki po prostu mogą zaboleć. Pozdrawiam Was Anonimowi! :)
Dodaj anonimowe wyznanie
