Od pół roku usiłuję wkraść się w łaski mojej koleżanki z pracy. To piękna dziewczyna w moim wieku, która swoją urodą sprawia, że za każdym razem, gdy ją widzę, moje serce bije szybciej. Można powiedzieć, że w końcu udało mi się - zaufała mi, dużo rozmawiamy, dzielimy się swoimi sekretami, a także dość intymnymi przemyśleniami.
Wczoraj podczas przerwy na obiad, kiedy siedzieliśmy w stołówce, przysunęła się do mnie i powiedziała, że ma wielki dylemat. Bardzo się zdziwiłem, gdy okazało się, o co chodzi. Otóż, obiekt moich westchnień sypia z facetem ponad dwukrotnie od niej starszym.
Dylemat polega na tym, że ona robi to tylko dlatego, że gość ma dużo pieniędzy. Jeszcze bardziej zdziwiłem się, gdy na jaw wyszło, że owym mężczyzną jest nasz szef. Cóż, nie lubię się chwalić, ale firma, w której pracujemy należy do mojego ojca...
Od kilku lat jestem w związku na odległość (przez studia) z moim pierwszym chłopakiem. W tym roku było trochę perturbacji, przez co spędzamy ze sobą naprawdę mało czasu (a ta perspektywa może się zmienić dopiero od czerwca albo za rok).
Nie potrafię spać, bo tęsknię tak przeokropnie, że mam ochotę olać swoje sprawy i wsiąść do pierwszego porannego pociągu, spędzić 2,5-3,5 godziny w podróży w jedną stronę, spędzić ze sobą chociaż dwie godziny i wracać. Ale bardzo się boję, że jeśli to zrobię, on będzie zły, że odciągam go od nauki...
Najbardziej boli to, że ja naprawdę się staram i daję od siebie 100%, ale z jego strony nie dostaję nawet połowy tego z powrotem... Boli to tak przeokropnie. A mimo wszystko ja go naprawdę kocham i nie chcę nikogo innego w moim życiu, bo wiem, że będę szukać u innych jego cech.
To zabrzmi samolubnie, ale jestem strasznie zła na moją koleżanke, że ona nic nie musi robić. I to dosłownie.
Obie mamy po 20 lat. Ja pracuje na pełen etat za najniższą krajową. Dobrze mi idzie, szef mnie chwali, czynszu nie płace bo mieszkam jeszcze z rodzicami, więc na swoje wydatki mam, ale paliwo drogie, jedzenie też już sama kupuje i gotuje bo rodzice doszli do wniosku że to nauczy mnie dorosłego życia chodź troche (i jestem za to im wdzięczna).
Moja koleżanka, bezrobotna, nie szukająca nawet pracy (nawet cv nie ma napisanego i nie wie jak to zrobić!), zadzwoni do swojego taty, powie "tata przelejesz mi 200zł? Ide na miasto" i od razu dostaje przelew. Siedzi w domu całe dnie, czyta książki albo ogląda seriale, dostaje pieniądze na zawołanie a ja chodze do pracy i tylko czekam na wymarzony urlop. Strasznie mnie to denerwuje.
Moja koleżanka pisze fanfiki. Miesiąc temu poprosiła mnie czy porobię z nią udawany sexting, bo chce użyć tego do swojej twórczości, nie miałem i dalej nie mam nic przeciwko, nie pierwszy raz o to prosi. Robimy to na multikach, aby nie mieszać prywaty z fikcją, mamy jakieś tam ustalone zasady. Zawsze w ciągu 3 dni daje mi rozdział do przeczytania, dodaje jakieś swoje uwagi i propozycję, a ona to publikuje.
Tylko ostatnio zacząłem mieć mały problem, a dokładniej zaczęło mi się to na serio podobać, co gorsza wyobrażam sobie (czasem nawet mam sny), że robimy to, co ona napisała i chciałbym zrobić to z nią też w rzeczywistości. Boję się jednak zapytać jej, czy chciałaby ze mną chodzić (wiem, że jej się nie podobam), a co dopiero proponować urzeczywistnienie jej wytworów wyobraźni. Nie chcę, aby coś takiego przekreśliło naszą znajomość, zwłaszcza gdy mam coraz mniej osób, z którymi mogę pogadać. Nie liczę na porady, spodziewam się "zaryzykuj", "spróbuj", itp., po prostu potrzebowałem się wyżalić.
Z 2 lata temu poznałam kobietę, która przeprowadziła się niedaleko mnie z 4 dzieci. Dogadałam się z nią, że będziemy razem wozić dzieci do szkoły. Bardzo dużo mi pomogła w momencie kiedy wróciłam do pracy, jeśli nie mogłam odebrać dzieci, to ona z buta szła po wszystkie i później szły do nich do domu.
Ale od jakiegoś czasu nie cierpię jej dwóch starszych córek, bo są zarozumiałe i podłe w stosunku do mnie i mojego dziecka.
Ostatnio jedna z nich obgadywała mnie z inną dziewczynką, bo się patrzyły na mnie i gadały między sobą, a później kiedy na plac zabaw dołączyło moje dziecko uciekały od niej, żeby się z nią nie bawić.
Starałam się być tą dobrą "ciocią", nigdy nie podniosłam na nie głosu, ani nie byłam wobec ich niemiła, a i tak są podłe.
Jeszcze kilka miesięcy i przepisujemy dziecko do innej placówki, więc kontakt będzie ograniczony z nimi.
Co tu się odwaliło?
Kiedyś związałam się z facetem, który dość szybko okazał się pomyłką. Być może byłam głupia, że kilka razy z nim zrywałam i zgadzałam się wracać, bo „on się zmieni”. Jak pewnie wielu z was się domyśliło, ta zmiana nigdy nie miała miejsca. Rozstanie było niby spokojne, on zaczął się z kimś spotykać, choć ukrywał to przede mną. Potem ja zaczęłam się z kimś spotykać – i wtedy zaczęła się awantura. W skrócie: okazałam się dziwką, która go zdradziła, bo nikt go nie zapytał o zdanie w tej kwestii.
Od tamtych zdarzeń minęły lata. Zdążyłam wyjść za mąż, urodzić dziecko. Dla mnie sprawa już dawno zamknięta. Jednak zaczęłam go spotykać na moim osiedlu. Trochę dziwne, zwłaszcza że mieszkał dość daleko, ale może jednak się przeprowadził? I tak widywałam go z odległości parę razy w miesiącu. Nie będę kłamała – na co dzień o nim nie myślę, ale za każdym razem, jak go zobaczyłam, od razu byłam cała zestresowana. Potem zaczęło być jeszcze dziwniej, bo zaczęliśmy łapać z oddali kontakt wzrokowy. Potem jakby zmniejszał dystans. Czułam się po prostu zagrożona, ale przecież patrzenie się na człowieka to nie przestępstwo. Trwało to długo. Któregoś dnia robiłam zakupy i usłyszałam z tyłu: „Cześć”. Odwróciłam się i stał tuż za mną. Ja już cała spocona ze stresu, ale kurde, sklep! Nie odwali nic w sklepie, wśród ludzi! Odpowiedziałam: „Cześć” i chciałam iść dalej, ale nie, on miał swój plan. Pytał, co u mnie, jak się miewam, a ja odpowiadałam zdawkowo, cały czas próbując go spławić i iść dalej. W końcu on wypalił, czy myślę o nim, bo on mnie cały czas pamięta, żałuje, że nam się nie udało i chciałby spróbować jeszcze raz. Ja zapytałam, już zła, czy jego szpiedzy (bo wiem, że na początku było kilka osób z jego grona, które sprawdzały, co u mnie) nie wspomnieli może, że mam męża i dziecko. On jak gdyby nigdy nic, że wie, ale on też jest z tamtą dziewczyną i można to zmienić. Cały czas był taki... dziwny. Jakby spłaszczona mimika, spłaszczony ton głosu, patrzył się na mnie jakoś tak... niby bez emocji, ale jakby z przejęciem? Trudno to opisać. Zaczął opowiadać, że on już wtedy wiedział, że byłabym dobrym wyborem i że teraz on jest innym człowiekiem, ja też i teraz to może się udać. Zszokowana odpowiedziałam, że nie zamierzam do niego wracać i uciekłam.
Niby wiem, że on nigdy nie był jakiś agresywny w czynach, ale i tak jakoś tak się obawiam. Czy to możliwe, że serio coś ode mnie chce po tylu latach? Czy możliwe, że zachorował na jakąś chorobę psychiczną i stąd jego dziwne zachowanie? Dlaczego w ogóle zajmuje się mną, a nie swoją dziewczyną? Czy powinnam się martwić?
Słyszeliście ten dowcip o wegetariańskim psie, który jałowcowej mało z dywanem nie wrąbał?
No więc miałem to na żywo.
Znajoma na kilka dni zostawiła mi Śmieszka (takie imię) - labradora do popilnowania. Zostawiła też pakę wegetariańskiej karmy dla psów. Ona jest wege, to i psa chce mieć wege. Nie moja sprawa, nie wnikam. Wszystko spoko - ale na drugi dzień, jak kanapki sobie robiłem, kroję kiełbasę, a Śmieszek przyszedł, obwąchał mnie dokładnie, "stanął" przy stole, obejrzał co robię, usiadł koło mnie i skamle cicho, tak jakoś błagalnie. A ciul, dałem mu kawałek kiełbasy, posmakowało, dostał jeszcze kawałek. I tak minęło kilka dni - Śmieszek dostawał jakieś skrawki mięsa jakie miałem pod ręką czasami + normalnie swoją wegetariańską karmę, której nie jadł ze specjalnym entuzjazmem, za każdym razem czekając, czy jednak nie dam mu czegoś mięsnego.
Ostatni dzień, w następny znajoma miała wracać i go odebrać - robiąc zakupy na obiad, zobaczyłem steki w przecenie, nie jakieś doprawiane, przerobione, po prostu płat surowego mięsa. Stwierdziłem - a ciul. Kolację na pożegnanie będzie miał na wypasie. Jak zobaczył miskę z mięsiwem - morda mu się cieszyła jak głupia. Następny dzień - piesek pożegnany i jest spoko.
Wieczorem dzwoni wkurzona znajoma, że pies nie chce jeść, była nawet u weta - wszystko z psiakiem w porządku. Co ja mu zrobiłem?! No to przyznałem się do tego, że mu dietę urozmaiciłem. Opierdol dostałem nieziemski. Nasłuchałem się, jaki to ze mnie potwór. Na ponad miesiąc zerwała kontakt. Od znajomych dowiedziałem się, że pieska przyzwyczaiła z powrotem do wegetariańskiej karmy. Tylko jak znowu zaczęliśmy rozmawiać i raz spotkaliśmy się w grupie ze znajomymi, to śmiesznie było, jak Śmieszek mnie zobaczył, mało ją za sobą nie pociągnął, z takim entuzjazmem rzucił się mnie witać. Przez cały wieczór nie oddalał się ode mnie na krok, ciągle prosząc o głaskanie.
Dzień jak co dzień. Przed 7 rano szedłem na przystanek, aby dojechać do szkoły. Było dość rześko. Zauważyłem przy ławce pod wiatą leżącego tyłem do mnie człowieka. Nie pierwszy raz, aby ktoś tam spał. Jednak coś nie dawało mi spokoju i musiałem sprawdzić, czy wszystko w porządku. Była to kobieta, która miała na sobie kurtkę z kapturem. Szturchnąłem lekko za ramię, ale bez żadnej reakcji. Od razu trochę mocniej, bo jeśli pijana, to wtedy dopiero by coś zareagowała, jednak dalej zero reakcji.
Zadzwoniłem od razu po pogotowie nie mówiąc, że może być zwyczajnie pijana, bo jak dobrze wiecie, ktoś z pozoru może tak wyglądać, a tak naprawdę jest chory i karetka w ogóle nie przyjedzie. Odwróciłem ją, przyjrzałem się z bliska i od razu upadłem z przerażenia. Była cała blada, tyle że nie z zimna. W tym samym momencie podjechał kierowca komunikacji miejskiej z pytaniem co się stało. Spojrzałem na niego ze łzami w oczach i kiwnąłem głową, dając do zrozumienia, że nie żyje. Bardzo szybko się otrząsnąłem (jakoś tak instynktownie) i zacząłem reanimować (mimo że to mogło się wydawać bezcelowe). Nie wiem jakim cholernym cudem, ale po zaledwie paru uciśnięciach usłyszałem głośny dźwięk nabieranego do płuc powietrza. Kobieta w ogóle nie wiedziała co tutaj robi.
PS Na karetkę czekałem ponad 0,5h. Wiem, że czasami o nią trudno, ale był to bardzo dobrze "zaopatrzony" pobliski szpital i bez żadnych syren dojechaliby w 5 minut. Dzwoniłem za drugim razem trochę wzburzony, żeby się pośpieszyli, bo to nie są żadne przelewki. Pojawili się po paru minutach, w spokoju wyładowywali "sprzęt", zamiast jeden z nich podlecieć szybko sprawdzić co z jej stanem. Szanuję, rozumiem - własne bezpieczeństwo w pierwszej kolejności, ale drobny pośpiech nie zaszkodzi.
Zamiast jakieś dobrej pochwały w stylu "dobra robota" dostałem reprymendę, bo ratownik dowiedział się, że kobietę boli brzuch w dolnej partii ciała (ponoć spowodowany okresem), ale co miałem do cholery robić? Zostawić ją nieprzytomną, bo przecież może ją boleć brzuch?! Powstrzymałem się od dalszych słów, żeby mojej reprymendy nie musiał słyszeć. Stwierdziłem, że starczy wrażeń na dzisiaj i wróciłem do domu.
PS 2. Sytuacja bardzo wpłynęła na moje postrzeganie rzeczywistości, ale nie życzę nikomu podobnego zdarzenia. Proszę Was reagujcie w takich sytuacjach, bo bardzo możliwe, że dzięki temu będziecie mieli o jeden pogrzeb mniej za wcześnie.
Nie szukam fejmu, musiałem po prostu to z siebie wyrzucić, dziękuję.
Matka Chrzestna dała mi złoty pierścionek na okrągłe urodziny. Jest obłędny! Przepiękny, no cudowny! Noszę go tylko wtedy, gdy nie widzę się z narzeczonym.. pierścionka zaręczynowego nie lubię i mi się nie podoba. Oczywiście ukrywam ten fakt więc nie noszę pierścionka od cioci, aby narzeczonemu nie było przykro.
Zaczynam nie rozumieć ludzi.
Basen na studium WF.
Po zajęciach pod prysznicem sciagam kostium i zmywam z siebie chlor przepłukuje kostium...
Koleżanka.
Po co się myjesz jesteś po basenie. Nawet nie odpowiadam.
A ona pod szafką. Rozbiera się ze stroju i goła ... wysycha.
Jak twierdzi jest czysta.
Dodaj anonimowe wyznanie
