#svXY0
Ot, taka przestroga, aby dzieciaki dla fame'u nie robiły dziwnych rzeczy.
Ot, taka przestroga, aby dzieciaki dla fame'u nie robiły dziwnych rzeczy.
#8ls10
W pewnym momencie podpływa do nas chłopiec (lat 7/8) i mówi "Hmm... Mam jedno pytanie." ja bardzo lubię dzieci, więc uśmiechnięta pytam jak ono brzmi i słyszę "Dlaczego taka duża dziewczyna nie potrafi pływać?", zaśmiałam się i odpowiedziałam, że jeszcze się nie nauczyłam.
Chłopiec uśmiechną się kpiąc i bacznie mi się przygląda (w ramach wyjaśnienia muszę wyznać, że mam BARDZO mały biust) chwilę jeszcze na mnie patrzy po czy zaczyna krzyczeć "O mój Boże, gdzie Ty masz cycki?!".
Mnie zatkało zaczęłam się śmiać, nie wiedziałam co powiedzieć, a on zaraz dodaje z politowaniem "Już wiem, pewnie ci się skurczyły jak moje jaja". Po tych słowach zbita z tropu nie wiedząca, czy się śmiać, czy odpowiedzieć odpłynęłam.
Chłopca zapamiętam do końca życia, a historia zawsze bawi znajomych.
#yovag
1. morderca, który odsiaduje wyrok,
2. facet, który bił i gwałcił swoją żonę,
3. gość, który zdradzał żonę i molestował swoje dzieci
4. trzech samobójców
Tylko dwie z tych osób są ze sobą spokrewnione (dwaj bracia).
I choć nie czuję, by te sytuacje miały na mnie szczególny wpływ (mam kochającego męża i dzieci, jestem szczęśliwa), to za każdym razem, chcąc napisać wypasione wyznanie, boję się, że ich dzieci i wnuki czytają anonimowe i domyślą się, że ja to opisałam.
#YSwqL
Ale nie w takim sensie jak myślicie. Jakoś tak się składa w moim życiu, że przeważnie jak się z kimś kłócę, to przez messengera lub whatsappa. Od lat mam taką taktykę, że układam sobie mowę, piszę ją (poprawiając uprzednio 300 razy, aż brzmi tak jak chcę), wysyłam, a następnie wyłączam internet i nie czytam odpowiedzi. Przez następną dobę lub dwie nie zaglądam tam, bojąc się co tam zastanę. W międzyczasie ciągle o tym myślę, jestem podenerwowana, nie mogę jeść, ani spać, ale nie mogę tam też zajrzeć - to silniejsze ode mnie.
Właśnie od doby nie otworzyłam wiadomości od chłopaka, z którym się pokłóciłam i postanowiłam rozładować trochę stres pisząc to wyznanie.
Czy ktokolwiek też tak robi, czy tylko ze mnie jest taki chory człowiek?
#WKRzp
Nic w tym złego, każdy ma jakieś fantazje. Mniej lub bardziej dziwne.
Ostatnio jednak, gdy spytał, czy na przedstawienie chcę przebranie postaci X, głośno pomyślałam „Tylko jak dostanę pasującą bieliznę”.
W tym momencie uświadomiłam sobie, że powiedziałam to na głos. Przy 34 osobach. Każdy usłyszał, każdy zamilkł.
PS Bielizny nie dostanę. :D
#vjmA0
Kilka przykładów:
1. Jej idolkami są siostry Godlewskie i Sexmasterka. Napisała, że w przyszłości chce wyglądać tak samo jak one. Dodam, że siostra ma dopiero 12 lat.
2. Napisała listę rzeczy, które chcę zrobić do końca tego roku. Na liście znalazło się m.in. to że chce stracić dziewictwo z jej nauczycielem od wf.
3. Pamiętacie ten słynny film jak jakaś dziewczynka opowiadała o tym, że chce stać się syreną? Siostra też chce. Wynalazła jakiś przepis w necie, który krok po kroku mówi co trzeba zrobić, żeby przemienić się w piękną syrene. Jednym z wymagań było wypicie soku z ogórków czy kąpiel w fontannie. Oczywiście zrobiła to.
To nie wszystko. Jest tam wiele głupich rzeczy. Czy jako starsza siostra powinnam coś z tym zrobić czy pozwolić młodej się wykazać, mimo że robi z siebie pośmiewisko?
#unXuH
Kolega z sąsiedniego bloku wyszedł ze szpitala i przez dwa dni miał odpoczywać i nie wychodzić z domu. Poprosił mnie więc o kupienie kilku rzeczy a te "kilka rzeczy" ważyło naprawdę sporo tak że z trudem się zabrałem.
Winda taka sama jak u mnie, wcisnąłem przycisk, pokazało się zero że zjechała na parter i... nic!
Ponieważ w rękach miałem dwie ciężkie paczki krzyknąłem na cały głos:
--- Otwieraj to ku...wo!!
Wtedy winda się otworzyła i wysiadło z niej kilka osób. Na szczęście nie było wśród nich nikogo znajomego.
Dopiero od kolegi dowiedziałem się że jedna z wind potrafi się tak zawiesić nawet na 30 sekund i akurat na nią musiałem trafić.
#XNqFv
Czekałem na nią przed kinem na koniec, ludzie zaczęli wychodzić, wyszli wszyscy, ale ich nie było. Zadzwoniłem do niej – nie odebrała, zadzwoniłem po raz drugi i odrzuciło mi połączenie. Napisałem, ale wiadomość już nigdy nie doszła. Tak do mnie dotarło, że zostałem naciągnięty na kino. Zrozumiałem, dlaczego wybrała film animowany i że pewnie zanim wyszła, to wiedziała o braku miejsc i dlatego powiedziała mi 30 minut przed spotkaniem o dziecku. Wszystko wcześniej zaplanowała, a ja się dałem naciągnąć, bo naprawdę była wiarygodna i przekonująca. Nie rozumiem, jak mocno zepsutym człowiekiem trzeba być, żeby z premedytacją wykorzystywać w ten sposób drugiego człowieka dla 38 zł.
Jeżeli to czytasz, to mam nadzieję, że to, co mi zrobiłaś (i pewnie też innym) kiedyś do ciebie wróci.
Dziś jest czwartek, a ja od soboty nie umiem sobie wciąż z tym sam poradzić.
#uzaKV
#qRLz9
Urodziłam córkę jako pierwsze dziecko z mojej strony oraz z męża strony. Dopóki nosiłam jeszcze dziecko pod sercem, z rodziny męża tylko słuchaliśmy, jak to oni się będą nią zajmować, co oni jej nakupują itp. Po urodzeniu córki największą pomoc dostałam od swojej mamy, głównie chodzi o opiekę i rady, których naprawdę potrzebowałam. Moja mama zawsze mi mówiła, że ona nie jest lekarzem, ale jej zdaniem trzeba sprawdzić to czy tamto, ale decyzja zawsze należy do mnie i do męża. A teściowa razem z teściem, pomimo że mieszkają „rzut beretem”, stali się facebookowymi dziadkami, wpadającymi raz na dwa miesiące i dającymi niepotrzebne i idiotyczne rady, na które odpowiadałam z grzeczności.
Wszystko zmieniło się po sugestiach mojej mamy, żeby sprawdzić córkę, bo miała duże problemy z mową. Teściowa skwitowała to tylko, że „kiedyś tego nie było, wymyślają se teraz różne choroby, nie wiem, po co będziecie dziecko krzywdzić, wszystko przyjdzie z czasem” i mówiła o historiach dzieci, jak to ona je nauczyła mówić.
Okazało się, że bardzo słaby rozwój mowy był wynikiem Aspergera, diagnoza nie zmieniła naszego życia w żaden sposób, córka po zajęciach zaczęła rozwijać mowę i stała się bardzo odważnym, grzecznym dzieckiem. Ale teściom chyba nie spodobało się to, że ich wnuczka jest „chora” i od dłuższego czasu unikają kontaktów z własną wnuczką, więc spotykamy się tylko na rodzinnych spotkaniach typu urodziny czy święta. Przestali już wstawiać relacje z tekstami „moja kochana wnuczka”. Ze dwa lata temu pojawiła się druga wnuczka w rodzinie męża i na niej skupiają się teraz najbardziej.
Co do mojej mamy, w żaden sposób nie zmieniła swojego zachowania, miała po prostu przeczucie, że coś jest nie tak i jeśli ma możliwość do nas przyjechać (a mieszka godzinę drogi od nas) albo my przyjeżdżamy do niej, to jej uwaga skierowana jest głównie na wnuczkę, żeby zabrać na spacer, dać jej prezent czy wspólnie pomalować.
I to nie jest tak, że ja jestem zazdrosna, tylko dużo sytuacji w naszych relacji pokazało mi, że trzeba ograniczyć ten kontakt do minimum. Rozmawiałam o tych sytuacjach z mężem, że po prostu nie chcę tam jeździć do nich, bo wiem, że nie jestem mile widziana w tej rodzinie i jeśli on ma chęć do nich pojechać, to nie mam z tym problemu, ale beze mnie. Świadomie ograniczył kontakt do minimum z własnymi rodzicami i nie chodzi tylko o sytuację z naszą córką.