Czasem ktoś zaskoczy mnie pytaniem z rodzaju „czego pragniesz w życiu”. Muszę wtedy szybko wymyślić coś wystarczająco ambitnego, co względnie wpisuje mi się w życiorys. Tak naprawdę najbardziej na świecie chciałabym być ładna. Mam 33 lata i nie przeszło mi od podstawówki.
Pracuję w korporacji już jakieś 7 lat. Od około 3 lat pracuje tam pewna dziewczyna, nazwijmy ją Zuza. Od początku między nami nie zaiskrzyło, cały czas jej dokuczałem, a ona mi, wiecznie sobie dogryzaliśmy. Ładna z niej dziewczyna, ale lekko grubsza, nigdy nie patrzyłem na nią jak na dziewczynę dla mnie. No i sobie tak pracowaliśmy razem aż do tej pory. Tylko że... teraz jestem w niej totalnie zabujany. To, co mi w niej przeszkadzało, zacząłem lubić, gdy rozmawiamy w grupie, to widzę, że mamy takie same poglądy, lubimy te same rzeczy. Po prostu strasznie ją polubiłem, nie mówiąc o czymś więcej.
Najgorsze jest to, że ona mnie nie lubi i myśli, że ja nie lubię jej. Próbowałem złapać z nią kontakt, czasami do niej napiszę na messengerze z jakąś głupotą, ale odpisuje krótko i zwięźle, a mi głupio jest zapytać nawet, co u niej słychać. Próbowałem z nią pogadać w pracy, ale zawsze albo odchodzi, albo odpowie krótko i nie ciągnie tematu.
Przegryw ze mnie totalny.
Niedawno moja córka powiedziała mi, że się rozwodzi. Współczułabym jej w tej trudnej chwili, ale zamiast współczucia miałam w sobie tylko wielkie WTF, bo nawet nie wiedziałam, że jest po ślubie.
Środek nocy. Powoli zasypiałam, kiedy nagle zauważyłam na ścianie pająka. Konkretnie kątnika. Byłam zmęczona i nie chciało mi się szukać słoika, więc postanowiłam go zostawić w spokoju, w końcu nikomu tam nie wadzi. Mój kot był chyba innego zdania. Przebiegł po mnie i wskoczył za meble. Byłam zbyt zaspana, żeby od razu skojarzyć fakty, więc zajrzałam za łóżko, żeby sprawdzić, co się stało. Zastałam kota zjadającego pająka. Cóż, zdarza się, ale to nie wszystko. Na ścianie kilka centymetrów od kota siedział drugi kątnik, prawie dwa razy większy od poprzedniego. Nie chciałam, żeby podzielił los poprzednika, więc szturchnęłam go, żeby się schował. Może i intencje miałam dobre, ale nie przewidziałam tego, że pobiegnie w drugą stronę, prosto na kota. Zostały z niego same nogi. Kot vs pająki: 2:0.
Przez całą tę sytuację było mi strasznie przykro, bo gdybym nie ruszała tego pająka, to pewnie nic by mu się nie stało. Przez kolejną godzinę nie mogłam zasnąć przez wyrzuty sumienia. Chyba coś jest ze mną nie tak. :p
Moja żona oznajmiła, że gdybym na pierwszej randce powiedział, że pracuję na produkcji i nie mam własnego mieszkania, to drugiej randki już by nie było, bo nie wyobraża sobie zmarnować życia. Teoretycznie nie powinno mnie to dziwić, bo zdaję sobie sprawę, jakie są kobiety, ale jednak poczułem niesmak, dużo o tym myślę i zacząłem w nieco inny sposób patrzeć na własną żonę. Zastanawiające, kilka słów, a tak namieszało.
Związałam się z mężczyzną i zamieszkaliśmy u mnie. W związku z tym, że mieszkanie jest moje, ja spłacam kredyt, a pozostałe koszty życia dzielimy na pół. Problem w tym, że jednak czuję się w tym układzie tak jakby wykorzystywana. Zużywa mój sprzęt, moje meble i moje całe mieszkanie, nie musząc samemu nic wynajmować. Dodatkowo dwa razy w miesiącu przebywa u mnie jego córka i też zużywa media. Oczywiście w żaden sposób nie jest to rozliczane. Po dwóch miesiącach stwierdziłam, że tak nie może być i powiedziałam, że powinien mi płacić dodatkowo chociaż tyle, ile kosztuje pokój do wynajęcia u nas w mieście. Zgodził się i mówił, że rozumie, ale jeszcze tego samego dnia, zauważyłam kątem oka, że szuka mieszkania do wynajęcia, a to oznacza, że jest ze mną nieszczery. Powiedziałam mu, co o nim myślę, on zaczął mnie przepraszać, a ja czuję, że ten związek już nie będzie miał przyszłości. Czuję się okropnie.
Nie wrzucam wszystkich do jednego wora, ale krew mnie zalewa.
Mieszkam za granicą, pracuję w firmie, w której pracują też głównie inni młodzi Polacy. Oni przyjeżdżają i od poniedziałku do piątku wynajmują pokój, a na weekend zawsze zjeżdżają do domu. 8 na 10 żonatych mężczyzn nawet się nie kryje z tym, że chodzą na panienki, ba, jeden przed drugim się przechwala gdzie i z jaką to nie był. Ostatnio jeden wyszedł z panią z busa, w którym robili wiadomą czynność, a przy uchu trzymał telefon i rozmawiał z córeczką, która akurat zadzwoniła. Potrafią się w paru umawiać na wieczorne podboje, a za 5 minut rozmawiać o swoich żonach i dzieciach. Sprawdzam na Facebooku, jak one wyglądają i najczęściej to śliczne młode dziewczyny, nieświadome, co mężuś, zapewniający, jak bardzo tęskni, wyprawia.
Czy 5 dni to naprawdę tak długo, żeby nie wytrzymać bez kobiety? Wiem, że się ufa i każda myśli, że jej facet by tego nie zrobił, ale dziewczyny, nawet nie wiecie, ile z was się myli.
Pracuję w kołchozie. Praca codziennie po osiem godzin + dojazd do pracy w jedną stronę zajmuje mi godzinę. Mój szef nie rozumie, że chcę chociaż jeden dzień wolnego „bo co to jest osiem godzin pracy”. Tylko podczas tych ośmiu godzin pracy ogarniam bar, bycie kelnerką, zmywak, pomoc na kuchni i dodatkowe prace porządkowe. Boję się, że jakbym chciała się zwolnić, nie wypłaciłby mi pieniędzy. Czasami marzę o tym, żebym trafiła do szpitala z czymś bardzo poważnym, żebym nie musiała tam iść.
Rozwaliłam związek mojemu eks i jestem z tego zadowolona.
Będąc z tą dziewczyną, zaczął do mnie wypisywać nieprzyzwoite teksty, więc zrobiłam zrzut ekranu i wysłałam jego (już byłej) dziewczynie. Chłop musi nauczyć się w końcu szacunku do kobiet, bo to, co on wyprawia, jest chore.
Jakiś czas temu, około 3 lata temu, dodałam tutaj wyznanie o tym, że po 4 latach związku odeszłam od faceta, który mnie zdradzał i bił. Był człowiekiem, który odbierał mi spokój, poczucie własnej wartości i siłę do życia. W końcu jednak coś we mnie pękło. Tak bardzo chciałam uwolnić się od tego, co mnie spotykało, że znalazłam w sobie siłę, żeby sięgnąć po telefon i poprosić rodziców o pomoc.
Pod tamtym wpisem pojawiło się mnóstwo różnych komentarzy. Niektóre wspierające, inne niestety przykre i raniące. Ale wiecie, dlaczego piszę o tym dzisiaj?
Bo niedługo miną 2 lata, odkąd jestem z mężczyzną, który każdego dnia pokazuje mi, czym jest prawdziwa miłość. Który nosi mnie na rękach, daje mi poczucie bezpieczeństwa i sprawia, że znów potrafię być szczęśliwa. Naprawił we mnie rzeczy, których sam nigdy nie zepsuł. ❤️ Pokazał mi, że miłość nie musi boleć, że nie trzeba bać się własnego partnera i że można być kochaną tak, jak zawsze się na to zasługiwało.
I jeśli dzięki temu wpisowi chociaż jedna dziewczyna znajdzie w sobie siłę, żeby odejść od faceta, który ją krzywdzi, to będzie to warte wszystkiego. Nawet tych komentarzy, które wtedy czytałam: „sama jest sobie winna”, „głupia, bo się dała” czy „pewnie sama się prosiła”.
Dziewczyny, jeśli jesteście w takim miejscu, w jakim ja byłam kiedyś, i czekacie na jakiś znak, żeby w końcu zawalczyć o siebie… niech ten wpis będzie właśnie tym znakiem. ❤️
Wiem, że odejście nie jest łatwe. Wiem, że czasem strach, przywiązanie i nadzieja, że ktoś się zmieni, potrafią trzymać nas w miejscu przez lata. Ale chcę Wam powiedzieć jedno: zasługujecie na miłość, która nie rani, na spokój, bezpieczeństwo i życie bez strachu.
Będzie ciężko. Być może najtrudniej właśnie na początku. Ale pewnego dnia obudzicie się obok kogoś, przy kim nie będziecie musiały bać się kolejnego dnia. I wtedy zrozumiecie, że było warto. Że Wy też możecie być szczęśliwe. 🥹❤️
Nie bójcie się wybrać siebie. Wasze życie może być jeszcze piękne. ❤️
Dodaj anonimowe wyznanie
