Piszę tutaj chyba trochę z bezradności, nie mam komu w pełni się wygadać, a od pewnego czasu już po prostu nie daję rady.
Mam 20 lat i od 4 lat jestem w związku z Wojtkiem, w tym samym wieku. Ja wiem, że faceci dojrzewają dłużej, są większymi leniami i tak dalej, ale problem jest w tym, że mój chłopak nie pracuje. Nie od zawsze, po liceum znalazł pracę, zaczął zarabiać. Co prawda narzekał, mówił jak to każdego dnia mu się nie chce tam chodzić, ale jednak pracował. Ja pracuję już kilka lat, nawet kiedy chodziliśmy do szkoły już pracowałam, po prostu wiem, że tak trzeba i na tym polega życie. On chyba tego nie wie.
Nasz związek przechodził kryzys i rozstaliśmy się na parę miesięcy. Wojtek w tym czasie stracił pracę (został zwolniony podobno za miesięczny urlop zdrowotny) i kolejnej już nie znalazł. Trwa to już prawie pół roku. Ja chodzę do pracy codziennie, weekendami uczę się do wybranego przez siebie zawodu, a on nie robi kompletnie nic. Spędza czas z kolegami, siedzi w domu i nie ma żadnych planów na życie! Ostatnio zaczęłam naciskać na wyprowadzkę, mamy już odpowiedni wiek i staż, aby wyprowadzić się od rodziców, ale do diabła nie jestem w stanie utrzymać nas dwojga ze swojej wypłaty. Wojtek podobno szuka pracy, wysyła zgłoszenia gdzie tylko może, ale zaczynam wątpić, czy to w ogóle prawda, no bo jak to możliwe, skoro tyle czasu sytuacja nie ulega zmianie? Męczy mnie już powoli to, że za każde wyjście praktycznie płacę ja, zabieram nas na rożnego rodzaju koncerty i tym podobne, przez co niekiedy nie wyrabiam finansowo. Zastanawiam się też, czy warto w ogóle myśleć o wyprowadzce, bo jeśli Wojtek już znajdzie jakąś pracę, to nie wiem, czy po kilku tygodniach mu się nie odwidzi, a co wtedy zrobię? Nie wyrzucę go przecież, a sama nie dam rady zarobić na utrzymanie mieszkania i nas.
Opadają mi już ręce, każda rozmowa kończy się kłótnią, bo przecież on ciągle szuka i „to nie jego wina, że nikt nie oddzwania”. Przez to wszystko Wojtek strasznie mnie irytuje, nie mam ochoty na spotkania z nim, a w głowie coraz częściej definiuję go jako zwykłego życiowego nieudacznika. Nie wiem, czy ten związek ma jeszcze sens, mimo tego, ze podczas naszego rozstania okropnie za nim tęskniłam i byłam przeszczęśliwa, kiedy udało nam się odbudować relacje. Wiem, że tym razem też bym okropnie cierpiała i tęskniła, ale jestem na takim etapie życia, że oczekuję mężczyzny, który zapewni mi stabilizację, bezpieczeństwo i stworzy ze mną dom, a Wojtek buja gdzieś w obłokach i chyba nie ma takich samych planów i potrzeb jak ja.
Miałam wtedy ok 12 lat. Zima, dużo śniegu, mróz. Mama wysłała mnie po chleb. Do sklepu jakieś 500m. Zawsze przed wyjściem robię siku, tym razem stwierdziłam, że pęcherz prawie pusty, wytrzymam.
Nie wytrzymałam. Zsikałam się przy płaceniu. Mam nadzieję, że ekspedientka pomyślała, że to roztopiony śnieg... Spodnie na szczęście miałam czarne.
Będzie krótko..
Zaprzyjaźniłam się z morderczynią (jest w trakcie odbywania kary) poprzez pisanie z listów.
Powiedziałam na spotkaniu rodzinnym, że jestem w ciąży. Wszyscy oczywiście się ucieszyli. Wszyscy, oprócz mojego ojca, który zaczął zachowywać się jakoś dziwnie - no ześwirował i nie chciał ze mną rozmawiać.
Po czasie okazało się, że ojciec po prostu nie cierpi mojego męża i po cichu liczył, że się z nim rozstanę, a jeśli będziemy mieli dziecko, to ojciec się go nie pozbędzie tak prędko. Rodzina...
Jestem dorosłą kobietą. Mam dziwne zainteresowanie, a mianowicie zbieram lalki. Z reguły kupuję zniszczone i odnawiam je, mam w swojej kolekcji także te droższe. Wkładam w to całe serce, jednak rodzina twierdzi, że jestem nienormalna i powinnam się leczyć. Nie potrafią zrozumieć, że jest to moja pasja.
Musiałem dzisiaj wymyślić wiarygodną bajeczkę dla taty, na co potrzebuję 500 złotych.
Tak naprawdę musiałem zapłacić mandat za oszczanie murku za kioskiem.
Jako nastolatek lubiłem masturbować się w nietypowych miejscach (np. pusta sala w szkole). Tak jakoś ta cała adrenalina, związana z tym czy ktoś odkryje, dodatkowo mnie pobudzała do grzechu Onana. Niestety, życie dało mi nauczkę.
Kiedyś byłem u wujka w pracy, ale jako że coś nagłego mu wypadło, to zostawił mnie samego w biurze. Spodnie w dół i ruszyłem do roboty, żeby jak najszybciej skończyć. Tak, wujek zapomniał czegoś i wrócił.
Tak, zobaczył mnie, ale odwrócił wzrok i udał, że nie widział, a ja w tym czasie jakoś się hmm... ogarnąłem? Tak, mamy nadal kontakt. Nie, nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Czasami jak go widzę, to o tym nie pamiętam, a czasami mam ochotę wykopać dołek, zakopać się w nim i odkopać jak już będzie po wszystkim.
Moja prababcia postanowiła zasiać iskrę żaru w osiedlowym domu kultury. Nie żeby się nudziła, bo to dzika kobieta, której czasu zawsze, wszędzie i na wszystko jest za mało. Ona stwierdziła, że to jej obowiązek "poruszyć te stare, plotkujące prukwy spod jej balkonu, bo ma dość ich gęgania". Jak powiedziała, tak zrobiła.
Poprosiła o lekcję obsługi dysku USB, podpinanego do przenośnego radia. Potem o nauczenie jej jak ściągać z Internetu wybrany utwór i go na ten dysk nagrywać. Prababcia wnuki kocha, szanuje, miłuje, ale przez niemal rok, poza świętami, ani moja mama, ani ja, z prababcią niemal nie miałyśmy kontaktu, bo wiecznie była zajęta.
Po tym roku, w okresie karnawału, babcia prosi mojego tatę o filmowanie oraz ew. o montaż. Mnie o makijaż odmładzający i mamę o pomoc w szyciu. Każde z nas prosiła też o dyskrecję, nie "wysypanie" się przed innymi. Całokształt prababcinego planu poznaliśmy dopiero w TEN dzień...
Na scenę domu kultury wyskoczyły ubrane w pasiaste, mocno dopasowane i falbaniaste suknie panie. Wykonały one WSZYSTKIE figury kankana, włącznie z pionowym oraz poziomym szpagatem i gwiazdą. Babcie dały czadu tak, że aż mi prawie majtki spadły. Twarze mimo makijażu może i nie te, ale ruchy... jak ja bym tak chciała umieć!
Prabcia zapytana o całą sytuację stwierdziła, że pradziadka poznała jako tancerka (szesnastoletnia!), i tak dobrze tańczyła, że dziadek wracał, i wracał, a ona czekała i czekała, tylko na niego. Co więcej, znalazła takie babki w mieście, które miały podobną przeszłość. Z nimi się umówiła i zaczęły treningi.
''Owdowiała" po roku znajomości z pradziadkiem. Nie mieli ślubu, nie mieli nic, tylko te wieczory w burdeliku co dwa tygodnie. Jedyne co prababci zostało, to jego szelki, zdjęcie i zagnieżdżona w jej macicy moja babcia, mama mojej mamy.
Prababcia nikomu nigdy wcześniej się nie przyznała, jak to naprawdę było. Zawsze powtarzała nieco bardziej moralną, heroiczną historyjkę. Wtedy coś się w niej pękło, tak samo jak tętniak w mózgu dwa tygodnie później.
Dowiedziałam się dzisiaj, że zmywacz do paznokci świetnie usuwa lakier innego samochodu z nowego auta mojego ojca, po tym jak z impetem go jebnęłam podczas wycofywania.
Kilka lat temu, kiedy byłam w gimnazjum, miałam chłopaka. Taka szczenięca miłość.
Pewnego razu razem z koleżankami zauważyłyśmy, że jest mu smutno – więc od razu pytania „co się stało?”, „czy możemy jakoś pomóc?”. Nie spodziewałyśmy się odpowiedzi, jaką dostałyśmy: „Mój brat nie żyje, miał wypadek na motorze i umarł, za trzy dni jest pogrzeb”. I od tego czasu mój biedny chłopak ubierał się na czarno, a my robiliśmy wszystko, żeby go pocieszyć (mieszkamy w malutkim miasteczku, o wypadkach wiedzą tu momentalnie wszyscy, w gazetach też zawsze wzmianka się pojawia, a tu nic... ale kto by w ogóle o tym pomyślał).
Trzeba było wybrać się na pogrzeb. Z koleżanką wystroiłyśmy się jak to na pogrzeb przystało i ze zniczami w dłoniach udałyśmy się do wioski, w której miał się odbyć. Byłyśmy 5 minut przed czasem, a na cmentarzu pusto, na parkingu nie ma samochodów. Hmm, co jest grane? Idziemy przejść się po cmentarzu, żaden grób niewykopany. No to piszę SMS-a. To co dostaję w odpowiedzi powala mnie na kolana. Napisał, że pogrzeb jednak jest w innej miejscowości, źle zrozumiał. Yy, no OK. Za daleko, żeby się tam wybrać, wszyscy w żałobie, pewnie się nie dogadali.
Ale coś nam nie pasowało. Pytamy przechodnia, bo na wiosce wszyscy się znają.
- A on w ogóle ma brata? - odpowiada.
Kolejny mówi:
- Oni wszyscy są za granicą.
Inny mówi:
- O żadnym wypadku nie słyszałem...
No okej. Poszłyśmy do wspólnej znajomej, a z nią pod jego dom. Ku naszemu zdziwieniu, na podwórku chodziła jego mama i karmiła kury! Szybko SMS, a on na to „bo mama tak się źle czuła, że po pogrzebie pojechała do domu, nie została na stypie”.
Aha... Podeszłyśmy do mamy zapytać, czy jest w domu.
- Dwie minuty temu pojechał z tatą na pole - odpowiedziała.
Najlepszy pogrzeb, na jakim byłam :)
Dlaczego wymyślił tę całą historię?
Bo chciał ze mną zerwać, ale nie wiedział jak :D
Dodaj anonimowe wyznanie
