Za pół roku kończę 18 lat. Moi rodzice traktują mnie jak dziecko z podstawówki. Nie mogę mieć nowych ubrań, bo przecież stare są jeszcze "dobre", a to, że są to koszulki w kotki, księżniczki, mają wszystkie kolory tęczy itp. to już nie jest ważne. Gdy chcę kupić coś nowego - nawet za swoje pieniądze - to muszę pod nadzorem i tylko to, co zostanie odgórnie zaakceptowane. W efekcie nie mogę kupić nic, bo "nie będę wyglądała jak stara baba", a kolejnych dziecinnych ubrań nie chcę. Włosów też nie mogę ściąć jak chcę "bo nie i już". Nic też nie mogę z nimi robić, bo prostownica od razu jest chowana - a one kręcą mi się każdy w inną stronę, co wygląda okropnie przez krótkie ścięcie.
Pretensje pojawiają się także w przypadku kosmetyków. Jedynymi używanymi przeze mnie są tusz do rzęs, korektor i puder. Muszę je ukrywać, żeby przypadkiem nie wpadły w czyjeś ręce podczas przeszukiwań pokoju. A takie mają miejsce często, nawet pomimo moich protestów, że chcę chociaż odrobinę prywatności. To samo w przypadku zwykłych maszynek do golenia. Ich zdaniem jest mi to niepotrzebne, jestem za młoda i tak dalej. Gdy tylko zajmę łazienkę na dłużej niż 10 minut (bo na przykład na drugi dzień mam w szkole WF i wypadałoby się troszkę ogarnąć), to od razu słyszę łomot w drzwi, gaszenie światła i groźby, że jak zaraz nie wyjdę, to otworzą drzwi od drugiej strony.
Na dworze nie mogę przebywać latem po 20, zimą po zmroku. Przed obiadem wyjść z domu nie mogę. W niedzielę tylko do kościoła. Do centrum miasta praktycznie nie mam prawa jechać - no, zawsze mogę zapytać i łaskawie dostać pozwolenie. Ale najczęściej po powrocie spotykam się z pretensjami, że w ogóle śmiałam pomyśleć o czymś takim. To samo z każdym wyjściem do znajomych - pretensje. Znajomi przyjdą do mnie - pretensje. O nocowanie, wspólnego sylwestra czy wyjazd na wakacje z koleżanką i jej rodzicami już nie pytam. O wszystko pretensje i wrzaski, doszło już do tego, że boję się pytać o cokolwiek, bo odpowiedź i tak będzie taka sama. "Siedź w domu cały dzień i się ucz, a nie się będziesz szlajać i nie wiadomo co robić".
Najlepsze lata życia mi mijają w atmosferze terroru i wyalienowania z grupy rówieśników, a ja nic z tym nie mogę zrobić.
Kiedy mój mąż jest mocno zdenerwowany za kierownicą, to nie przebiera w słowach.
Byłam wtedy w ciąży, w ostatnich tygodniach. Jedziemy samochodem, korki, a ktoś nam wcześniej uszkodził lusterko zewnętrzne od strony kierowcy do tego stopnia, że pod wpływem pędu powietrza podczas jazdy, lusterko zamykało się w kierunku szyby od strony kierowcy. Mój mąż chce zmienić pas i gimnastykuje się na każdą stronę, bo lusterko jest przy szybie, więc nic nie widać, co się dzieje na jezdni.
W końcu małżonek zezłoszczony ciągłym otwieraniem okna i poprawianiem lusterka, mówi:
- Zaraz mnie szlag trafi, głupiego ch*ja mogę zobaczyć w tym lusterku! - tu nastała krótka przerwa, po czym dodał - tylko siebie mogę w nim zobaczyć…
Tak wysokiego poziomu samokrytycyzmu się nie spodziewałam, mało nie urodziłam wtedy ze śmiechu.
Jestem księdzem, służę w małej parafii. Cały wigilijny poranek spędziłem w kościele, spowiadając ludzi. Jako ostatni przyszedł do mnie pewien młody mężczyzna. Szczególnie zwróciłem na niego uwagę, bo był ubrany nieco nietypowo, w dodatku wyznał, że zdradza dziewczynę (mały odsetek ludzi się do tego przyznaje).
Na kolacji wigilijnej moja siostra przedstawiła rodzinie swojego wybranka. Zgadnijcie, kim był.
Moja mama, pewnego dnia, postanowiła iść do galerii handlowej kupić sobie torebkę. Zaczęła ze skupieniem oglądać różne fasony w jednej z sieciówek. Po pewnym czasie upatrzyła sobie malutką kopertówkę, już miała po nią sięgnąć, gdy nagle spostrzegła, że "inna osoba" również jej zapragnęła.
- Przepraszam, ale ja byłam pierwsza - powiedziała mama.
Jakież było zaskoczenie pań z obsługi, które zobaczyły, jak mama mówi sama do siebie, a właściwie do własnej ręki, która odbijała się w sklepowym lustrze. Personel patrzył się na moją mamę jak na kogoś szalonego, a ta czerwona na twarzy wyszła ze sklepu.
Po tym wydarzeniu nie kupiła już żadnej torebki :)
Ostatnio miałam na religii temat o homoseksualistach. Ksiądz powiedział, że ta "choroba" się rozrasta i przez to ludzkość może wyginąć. Jestem ciekawa co by było gdyby wszyscy zostali zakonnikami...
Miałam wtedy jakieś 3 lata. Rodzice zabrali mnie na festyn, który odbywa się w naszym mieście co roku. Warto wspomnieć, że rodzice zdecydowali się na mnie dość późno, więc tata był często brany za mojego dziadka.
Lato, upał, dużo ludzi, to i szybko się zmęczyłam. Z racji tego, że tata często brał mnie "na barana", poinformowałam go, że chcę na ręce. Tata nie zgodził się, bo przecież nóżki mam, nie chodzimy jeszcze tak długo i przecież mogę iść sama. Stanęłam więc w samym środku tłumu i głośno poinformowałam:
- Cipcia mnie boli!
Na ręce zostałam oczywiście wzięta, a tata jak najszybciej oddalił się od ludzi patrzących na niego jak na zboczeńca.
Jako że byłam bardzo rezolutną małą dziewczynką, rodzice często mieli ze mną niemało problemów. Sytuacja miała miejsce w Wielkanoc, jakieś 15 lat temu, kiedy miałam 5 lat. Tata jak co roku zabrał mnie na święcenie koszyczków do kościoła. Nabożeństwo trwało dość długo, więc ja jako ciekawe świata dziecko zaczęłam szponcić. Biegałam po całym kościele, a tata za mną. Kiedy tylko usiadłam w ławce z samego przodu kościoła, tata przybiegł za mną. Kiedy tylko go zauważyłam, dostawałam petardy w tyłku i biegłam znowu na sam tył kościoła. Schowałam się w konfesjonale. Siedząc wygodnie na miejscu księdza usłyszałam jakąś panią, która zaczęła do mnie mówić przez kratkę. Usłyszałam tylko "szczęść Boże" i jako dobrze wychowane dziecko odpowiedziałam tym samym. Pani zaczęła się spowiadać, a ja siedziałam i słuchałam. Tata kiedy tylko to zobaczył, podbiegł, przeprosił panią i zabrał mnie z konfesjonału.
Kiedy doszło do samego święcenia koszyczków wszyscy musieli uklęknąć, ja również. Całość trwała zdecydowanie za długo, więc znowu zaczęłam się nudzić. Rozejrzałam się dookoła i zobaczyłam u pewnej pani przepiękne pisanki w koszyku. Stwierdziłam, że muszą być moje! Zaczęłam je przekładać do naszego koszyczka. Oburzenie tej pani i burak na twarzy mojego taty - bezcenne.
Tak, byłam zdecydowanie najgrzeczniejszym dzieckiem :)
Historia miała miejsce gdy byłam 4-letnią dziewczynką. Dostałam prezent urodzinowy od mojej cioci. Była to lalka, która potrafiła mówić. Zaraz odłożyłam lalkę na półkę, po czym moja ciocia zapytała mnie:
- Co Natalko, nie podoba ci się lalka, którą ode mnie dostałaś? Nic się nie cieszysz.
Na co ja:
- Podoba mi się, ale nie chce mi się cieszyć.
Jako mała dziewczynka chodziłam na różaniec. Można było być wylosowanym do tego, aby zabrać figurkę Matki Boskiej do domu. Jako, że ksiądz pod koniec każdej mszy losował z takiego cylindra imię i nazwisko szczęśliwca, a potem czytał to na głos i dana osoba się zgłaszała do zakrystii, to uznałam, że i ja wezmę w tym udział. Wrzucałam swoje nazwisko codziennie, ale po kilku dniach się zdenerwowałam, ponieważ wciąż nie byłam wylosowana.
Zrobiłam więc ok. 40 karteczek ze swoim nazwiskiem. Jaka była moja radość, kiedy okazało się, że po wrzuceniu takiej ilości karteczek zostałam wylosowana.
Moja rodzina do dziś śmieje się i mówi, że zawsze byłam chytra.
Chciałam sobie kupić nowe okulary. Nie lubię tego, bo nigdy nic mi nie pasuje i ciężko się na jakieś zdecydować. Cenię sobie natomiast profesjonalną pomoc w doborze oprawek. W końcu okulary to ważna "ozdoba" naszej twarzy.
Udałam się więc do dużego i znanego sklepu optycznego, licząc na profesjonalną poradę. Podeszłam do ekspozycji i oglądałam okulary. Podszedł do mnie pracownik sklepu.
Pracownik: - Dzień dobry! W czym mogę pomóc?
Ja: - Dzień dobry. Szukam okularów podobnych do tych, które mam, w tym samym stylu, o prostokątnym kształcie, plastikowe, pełne, trochę większe niż te, bardziej kobiece i nie czarne. Mogą być granatowe, brązowe lub szare oprawki. Nie mogą mieć dużego logo.
Pracownik: - Świetnie! Tu jest nasza ekspozycja, proszę sobie coś wybrać.
I sobie poszedł.
PS. Nie wybrałam sobie.
Dodaj anonimowe wyznanie