#EEif2

W wieku około 6/7 lat, byłam zafascynowana kucykami Pony. Lubiłam także rysować, więc rysunki przedstawiające te oto stwory były wytwarzane przeze mnie masowo. Charakterystycznym elementem każdego kucyka był uroczy znaczek na tyłku, który obrazował jakąś cechę, lub umiejętność. Tęcze, kwiatki, serca, etc.

Tak więc po narysowaniu jednego stworka, poszłam się pochwalić mamie. Oczywiście liczyłam na pochwałę i zachwyt z jej strony. Niestety, mama kazała mi zamazać znaczek na tyłku mojego kucyka, bo jest bardzo brzydki i mam go już nigdy więcej nie rysować. Przestraszona, szybko zrobiłam co kazała.

Jakież było moje zdziwienie i zażenowanie, gdy po paru latach dowiedziałam się, że uroczym znaczkiem na tyłku mojego kucyka była... swastyka. Nawet wolę się nie domyślać jaką miał cechę...

#xtnjl

Nie należę do osób specjalnie obdarowanych zdolnościami kulinarnymi. Zrobienie dla mnie najprostszej potrawy to niezły wyczyn.
Przechodząc do sedna... Moja mama to typ śmieszka. Jakiś czas temu moja kochana rodzicielka poprosiła mnie, abym ugotowała zupę, gdy ta będzie w pracy. Ha! Łatwizna!

Wszystko pięknie poszło. Gdy mama wróciła, pełna entuzjazmu nałożyłam jej mojego specyfiku, ażeby spróbowała. Wywiązał się między nami taki oto dialog:
J: I jak?
M: No du*y nie urywa... No chyba że potem.
Dzięki, mamo!

#GKeXd

To było jakiś rok temu, gdy chodziłam do gimnazjum. Zawsze jak suszę głowę, to muszę stać, a tego dnia jakoś wyjątkowo mi się nie chciało. Wzięłam więc suszarkę do siebie, usiadłam na łóżku i włączyłam laptopa. Nie miałam lusterka, więc włączyłam sobie kamerkę w laptopie, żeby móc dobrze ułożyć włosy. Zawsze podczas suszenia, mam na sobie tylko stanik, żeby nie zmoczyć koszulki.

Wyobrazicie sobie minę mojej mamy, gdy siedzę sobie w staniku przed włączoną kamerką.

Nie chciała mi uwierzyć, że nigdzie nie wysyłam swoich rozbieranych nagrać.

#DksVK

Kiedyś, jak byłam w pierwszej klasie gimnazjum, koledzy dokuczali mi i wyśmiewali, że jestem płaska. Byłam wtedy bardzo wrażliwa i nie ukrywam bolały mnie ich słowa. Chciałam się komuś wygadać, a z racji tego, że nie miałam wtedy przyjaciółek poszłam do mamy, z nią od zawsze miałam dobry kontakt. Wywiązała się między nami taka rozmowa:
- Mamo, w szkole mówią, że jestem płaska...
- To powiedz im: 'dobrze, że wy jesteście wypukli'.
Mama powiedziała to z ogromną powagą, a ja nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać. Wybuchłam śmiechem, mama dziwnie na mnie spojrzała i nie wiedziała o co chodzi.
Z naszych dalszych rozmów wynikło, że moja kochana mama nie zrozumiała o co chodziło ze stwierdzeniem, że "jestem płaska".

#Hj1RB

Moi rodzice mają 3 dzieci. Gdy urodził im się syn, postanowili, że postarają się o córkę. Po roku okazało się, że mama jest w ciąży, ginekolog powiedział : "Będziecie mieć państwo córeczkę". Tata wpadł w szaloną radość i nie dało się go okiełznać. Cieszył się, wykrzykując w gabinecie, że będzie miał córkę, którą będzie rozpieszczał i z dumą o niej opowie swoim kolegom. Mama zaśmiała się, że na pewno koledzy taty będą chcieli to uczcić kratą piwa. W tym momencie wtrącił się ginekolog:
- W takim razie pan przekaże kolegom, żeby postawili 2, bo będą bliźniaczki. Nie chciałem panu wcześniej przeszkadzać w tej dzikiej radości.
Tato stanął jak wryty i nie mógł wykrztusić słowa.

Tak, koledzy postawili dwie kraty piwa.

#WQWD8

Po miesiącu znajomości z moim chłopakiem poszliśmy do baru ze znajomymi. On nigdy nie palił i było mu to obce. Ja lubię zapalić od czasu do czasu. Koleżanka poczęstowała mnie fajką. Z racji że było już późno, to byliśmy już trochę pijani, nie kontrolowaliśmy, co mówimy i robimy. Chłopak rozpłakał się na widok mnie z papierosem i powiedział: "Będziesz matką moich dzieci i nie możesz palić!". Ja zaczęłam się śmiać i uznałam go za durnia.

Teraz faktycznie jest moim mężem i mamy 2-letnią córeczkę. ;)

#HqYMS

Mój tata jest człowiekiem posiadającym dość specyficzne poczucie humoru. Powiedziałabym nawet, że jest człowiekiem o totalnym braku poczucia humoru. Jest tylko jedna rzecz, która go śmieszy - ja.

Dostałam się do młodzieżowej rady gminy i w pewien piątek miało się odbyć nasze pierwsze spotkanie zapoznawcze. Dzień przed byłam bardzo zestresowana i bałam się, że zaśpię na owo wydarzenie. Poprosiłam tatę, by obudził mnie pół godziny szybciej niż zwykle, bo musiałam sobie jeszcze wyprasować sukienkę. Wywiązał się między nami taki dialog:
- O 7:30 ci starczy. Wyrobisz się.
- Tato! Nie wyrobię się. Proszę, obudź mnie o siódmej. Muszę sobie wprasować ciuchy. Jadę tam pierwszy raz, nie chcę wyglądać jak debil.
- Oj, Ania! Nie przesadzaj!
- No nie przesadzam! Po prostu nie chcę wyglądać jak debil!
- Nie przesadzaj.. To są tylko ubrania. Cudu nie zdziałają.

#anGmc

Kilka dni temu odwiedził mnie policjant, pytając o pewną kobietę mieszkającą z dziećmi dwa piętra niżej. Jestem na tym mieszkaniu od niedawna i nie widuję tej sąsiadki zbyt często, ale od jakiegoś czasu słyszałam krzyki i awantury dochodzące z jej mieszkania kiedy np. wracałam z zakupów. Bez wahania powiedziałam dzielnicowemu, że nie jestem pewna, czy dochodzi do bójek i czy dzieci są w jakikolwiek sposób atakowane, ale nikt normalny nie powinien się tak wydzierać.

Kiedy opowiedziałam o tym znajomej, zrugała mnie za to, że przeze mnie dzieci mogą zostać odebrane i trafią do domu dziecka.

Zaskoczyło mnie to, dlaczego? Bo nie wyobrażam sobie postąpić inaczej i dlatego że znajoma doskonale wie, jakie piekło ja przechodziłam w zasadzie odkąd pamiętam aż do ukończenia pełnoletności. Jestem ofiarą przemocy domowej od strony rodzica i mimo że od kilku lat nie mieszkam już w domu rodzinnym, to nadal pewne lęki i nawyki we mnie siedzą i bywają momenty, że wychodzą na wierzch. Wtedy nikt nie reagował na płacz i przeraźliwy krzyk, a przecież ktoś mógłby, sąsiedzi mogli sięgnąć po telefon i zadzwonić na policję, ale woleli siedzieć cicho. Kto wie, czy interwencja policji nie pomogłaby rodzicowi ochłonąć i zastanowić nad tym, co robi, kiedy zawisłoby nad nim widmo, że dziecko zostanie odebrane.

Ktoś zapyta, dlaczego sama nie szukałam pomocy i sama tego nie zgłosiłam? Głównie przez to, że dałam sobie wmówić, że tak musi być, przez to, że inni kazali siedzieć cicho. Przez to, że byłam przestraszoną dziewczynką, która dopiero później nabrała odwagi, żeby się bronić. Dlaczego nie dzwoniłam po policję? Spróbujcie sięgnąć po telefon, kiedy jesteście w zasadzie ledwo żywi i ktoś stopą przyciska waszą twarz do ziemi.

Nie mówię, że dom dziecka czy inny tego typu ośrodek to dobre wyjście, szczególnie że dziecko tak ślepo kocha rodziców, że znosi wszelkie krzywdy i będzie je znosić byleby nie zostało od nich odsunięte. Niemniej jednak wierzę, że czasem ta interwencja i widmo odebrania dziecka potrafi wpłynąć na oprawcę i być może zastanowi się nad tym, co robi. Może zauważy, że przez swoje zachowanie skazuje dziecko na niesamowite cierpienie i zechce się zmienić.

Zresztą to odnosi się nie tylko do dzieci, ale i do wszystkich. Nie bądźcie obojętni i nie zakładajcie słuchawek, kiedy słyszycie, że komuś za ścianą dzieje się krzywda.

#1yGlz

Dzisiaj moja mama musiała zostać dłużej w pracy - awaryjna sytuacja. Tata zrobił sobie kawę i obejrzał w TV odcinek jej ulubionego serialu (którego normalnie na pewno by nie oglądał) i teraz słyszę, jak jej zdaje relację, co się dzisiaj wydarzyło. Dobrane małżeństwo, od 22 lat :)

#lTy6k

W 4 klasie szkoły średniej mamy chłopaka, który się odchudza. Ma specjalną dietę. Nie jest gruby, ale po prostu chce schudnąć. Jest również z nami koleżanka. Niska, płaska i sukowata. Ostatnio postanowiła chamsko skomentować jego odchudzanie się. Na co on niewiele myśląc stwierdził: "Ja schudnę, ale ty z cyckami już nic nie zrobisz".
Dodaj anonimowe wyznanie