Na plastykę mieliśmy wykrochmalić gazę, później ją "oprawić" brystolem, aby następnie coś na owej gazie tworzyć. Zadanie niby łatwe, ale trzeba lecieć do apteki. Wchodzę do apteki. Za ladą stoi pan. Pada piękne pytanie:
- Czy ma pan gazy?
Mina pana aptekarza wiadoma ;)
Nie wiadomo skąd to się wzięło, ale mówimy na naszą kotkę Browar.
Pewnego dnia kiedy wracałem z siostrzeńcem ze sklepu, na ławce siedział kot podobny do naszego pupila. Mój siostrzeniec to zauważył i krzyknął:
- Chodź szybciej wujku. Browar na nas czeka!
Wyobraźcie sobie minę ludzi, którzy szli obok nas, na taki tekst 4-latka.
To było, gdy miałam może z 6 lat. Razem z koleżanką, na podwórku zbudowałyśmy z cegieł dom dla ślimaków. Zbierałyśmy wszystkie ślimaki z podwórka i je tam wkładałyśmy.
Zbierało się na deszcz i nie chciałam, żeby zmokły, więc stwierdziłam, że najlepszym pomysłem będzie pozbieranie ich wszystkich i włożenie do słoika. Jak pomyślałam, tak zrobiłam - słoik ze ślimakami włożyłam do lodówki. Zapomniałam jednak go zamknąć.
Wyobraźcie sobie minę mamy, która otwiera lodówkę, a po całej lodówce pełzają sobie ślimaki.
Od zawsze lubiłam rysować. Jako małe dziecko miałam bardzo bujną wyobraźnię. Uwielbiałam "tworzyć" nowe rzeczy. Rysowałam wymyślone przeze mnie przedmioty i kształty. Kochałam to robić, ponieważ w ten sposób wyrażałam siebie, swoje zadowolenie z beztroskiego dziecięcego życia. Gdy rysowałam, czułam wolność, bo na papierze mogłam mieć wszystko, co sobie wymarzę.
Pewien swój rysunek nazwałam po prostu "śmieci", ponieważ sama nie wiedziałam, co on właściwie przedstawia (miałam wtedy ok. 5 lat). Były to kreski, kółka, prostokąty i inne kształty oraz przedmioty wymyślone przeze mnie. Wiedziałam, że mama wszystkie moje rysunki chowa do teczki. Myślałam, iż naprawdę są tak ładne, że trzeba je zachować. Wszyscy oczywiście mnie chwalili, że pięknie rysuję - wiadomo, jak to dzieciom zawsze się mówi, że ładnie rysują. A ja uwierzyłam, że ludzie rzeczywiście zachwycają się moimi jakże "pięknymi" rysunkami. Byłam z siebie taka zadowolona i dumna z tego powodu, że nic tylko rysowałam i rysowałam całymi dniami, aż stało się to moją pasją. Dziesięć lat później sprzedałam swój pierwszy rysunek, a mój ostatnio jeden oddałam na aukcję charytatywną.
Wystarczy chcieć, wystarczy uwierzyć, a będziesz mógł wszystko. Ja uwierzyłam w siebie i teraz jestem naprawdę dumna.
Sytuacja wydarzyła się dosłownie tydzień przed Świętami Bożego Narodzenia i przed moimi 19 urodzinami. Wybrałam się z chłopakiem do galerii, zakupy, prezenty, relaks. Miałam z nim taką umowę, że na Święta dostanę skromny prezent, ale na urodziny coś większego.
Chodzimy po sklepach, nie mogłam się zdecydować, co ma mi kupić na Święta. Nie mieliśmy tajemnic, mówiliśmy sobie otwarcie co chcemy dostać. Do Empiku weszliśmy żeby kupić coś bodajże mojej mamie. Chodzę pomiędzy półkami, zauważyłam książkę z Harrym Potterem na okładce. Tak - to ona, malowanka dla fanów HP, o której czytałam w internetach. Jako wielka fanka tejże historii popędziłam do niej. Chłopak tylko wywrócił oczyma, popatrzył na mnie jak na małe dziecko i powiedział, że malowanki są dla dzieciaczków.
Byłam oburzona tym faktem, zwłaszcza, że ta książka nie kosztowała dużo i byłaby dla mnie fajnym prezentem pod choinkę. Zmartwiona zaczęłam wymyślać pomysły na swój prezent, ale nic nie przychodziło mi do głowy. Postanowiłam, że skoro nie moja wymarzona malowanka, to wybiorę sobie jakąś książkę, bo uwielbiam czytać.
Przechodząc z chłopakiem koło kolejnych półek dostrzegłam malowankę z Gry o Tron. Luby podbiegł do mnie i krzyknął, że on musi to mieć. Strzeliłam mega facepalma.
I weź tu zrozum 22-letniego faceta.
PS Nie, nie kupiliśmy ani malowanki z HP ani Gry o Tron. Tak, dalej jesteśmy razem i mamy się dobrze :D
Jako 5-letnie dziecko nie miałem kompana do zabaw, gdyż moje rodzeństwo jest ode mnie sporo starsze, więc byłem zdany na swoją wyobraźnię, lub łaskawość mamy, która mając chwilę czasu pobawiła się ze mną od święta.
Dostałem kiedyś od przybranego wujka (kolegi taty) kajdanki. Nie plastikowe, lecz prawdziwe, metalowe, gdyż ten wujek był policjantem. Radość z tego "prezentu" była dla mnie nie do opisania. To była jedna z najlepszych zabawek jakie miałem. Wszystkie Action Many i inne tego typu rzeczy leżały w pudle z zabawkami, a ja wesoło hasałem sobie z tymi kajdankami po domu, zakuwałem siebie, potem rozkuwałem. Przykuwałem jedną obręcz do krzesła, drugą do ręki, a następnie rozkuwałem i tak w kółko.
Nagle narodził mi się pomysł, że fajnie by było pobawić się w "policjantów i złodziei". Mama była akurat w kuchni, czytała jakąś gazetę. Ja podchodzę i mówię "W imieniu prawa aresztuję cię!" no i jedna ręka, potem druga i mama siedzi skuta. Ja zadowolony, a mama do mnie po minucie żebym już ją rozkuł. Wyciągam kluczyk, wkładam i... nie działa. Nie mogłem rozkuć mamy, bo zamek się zaciął. Mama już nie była w tak dobrym humorze jak wcześniej. Miałem poczuciem winy, że mama musi siedzieć skrępowana przeze mnie, pół domu próbowało mamę uwolnić, aż w końcu po dwóch godzinach mojemu szwagrowi się udało :) A kajdanek przez dłuuugi czas nie widziałem.
Idę do kościoła. Siadam w ławce i pomyślałem, że skoro zaczyna się Adwent to pójdę do spowiedzi. Nie wiem dlaczego, ale od pierwszej komunii, gdy stoję przed konfesjonałem, zawsze czuję pewne zdenerwowanie. Serce zaczyna mi bić jak szalone. Tak było i tym razem. Akurat nikogo nie było w kolejce, ale pewna pani się spowiadała, więc postanowiłem poczekać. Strasznie długo dość to trwało, a ja stałem tam coraz bardziej zdenerwowany. Wreszcie udało jej się opuścić konfesjonał, więc ja od razu ruszam do konfesjonału.
Zaczynam mówić klasyczną formułę na początku i już miałem wyznawać grzechy, a tu ktoś mnie szturcha. Po chwili się odwracam i widzę księdza, który siedział przed chwilą w konfesjonale. Okazało się, że już wychodził, a że ten konfesjonał jest niczym krypta, to nawet nie zauważyłem, że coś zamyka się od wewnątrz, tylko dalej mówiłem. Do nikogo. Ksiądz się uśmiechnął i powiedział, że zaraz przyjdzie inny. Moja mina i mój burak musiały być w tym momencie bezcenne. Dobrze, że nikt mnie tam raczej nie zna...
Historia zdążyła się kilka lat temu, kiedy to miałam około 14 lat i już wtedy niestety byłam uzależniona od nikotyny. Jak wiadomo wtedy w moim wieku nie było łatwo kupić papierosy. Czasem z koleżanką, gdy już nie było wyjścia, prosiłyśmy pana spod sklepu o to, żeby on poszedł dla nas po zakupy. Tak też było tamtym razem.
Spotkałyśmy owego pana już trochę wstawionego ale mimo to stwierdziłyśmy, że zaryzykujemy. Po chwili rozmowy zgodził się i poszedł. Czekałyśmy dłuższą chwilę, zaczęłyśmy się denerwować, że zostaniemy bez pieniędzy i papierosów. Ale w końcu się doczekałyśmy. Trochę byłyśmy zdziwione, bo pan szedł z reklamówką pełną do połowy. Kiedy przyszedł zaczął nam mówić, że miał wielki problem jakie wybrać i że pomagała mu sprzedawczyni. Wyobraźcie sobie nasze miny, kiedy pijany mężczyzna wyjął z reklamówki cztery paczki podpasek.
PS Już nigdy nie prosiłyśmy o przysługę tego typu panów, ale palić niestety nie przestałyśmy.
Kiedyś wybrałam się z przyjaciółką i jej rodzicami na jarmark. Spędziliśmy tam dobrych kilka godzin, kiedy nagle złapała nas ochota na gofry. Jak to się mówi "jak pies je, to nie szczeka". Niestety u nas było na odwrót. Śmiałyśmy się do bólu, gadałyśmy, a wręcz krzyczałyśmy i wtedy to się stało... Kawałek gofra utknął mi w gardle. Zaczęłam się dusić do takiego stopnia, że zrobiłam się sina, oparłam się przy pierwszym lepszym śmietniku, a przyjaciółka stojąc za mną śmiała się, mówiąc: "Marzena wstawaj, nie wydurniaj się!".
Gdy po kilku sekundach dotarło do jej mózgu, że ja się kuźwa duszę, zaczęło się najgorsze... To nie było zwykle klepanie po plecach... Błagałam Boga w myślach żeby ten kawałek nie wyleciał mi z wnętrznościami. Kątem oka zobaczyłam, że ludzie mają niezłe widowisko. Gdy już nieszczęsny kawałek wyszedł ze mnie, wstałam i zobaczyłam z jakim strachem ludzie na mnie patrzą, a ja zamiast powiedzieć dziękuję, to jeszcze pokasłując, powiedziałam: "Kur** myślałam, że się uduszę...".
I z tym pięknym akcentem wzięłam mojego gofra i kulturalne odchodząc dokończyłam go.
Do dziś dziękuję jej za uratowanie życia i tym samym za ból pleców przez tydzień.
Mam 15 lat. Wczoraj pisałam z kolegą (którego swoją drogą znam przez internet, więc nic między nami nie ma), dajmy mu na imię Maciek. Gdy mój tato zauważył na moim telefonie wiadomość od Maćka, włączył laptopa i zamówił koszulkę, na której jest 10 zasad spotykania się z jego córką oraz drugą koszulkę z napisem "Mam piękną córkę, mam również broń, łopatę oraz alibi" :)
Współczuję mojemu przyszłemu wybrankowi...
Dodaj anonimowe wyznanie