Jestem studentką chemii. I to jest chyba słowo klucz w tej historii; dla niewtajemniczonych: mamy między innymi takie przedmioty jak chemia organiczna, nieorganiczna, fizyczna, analityczna, teoretyczna i wiele innych - bardziej lub mniej "humanistycznych". Oczywiście - na każde z tych zajęć mówimy skrótami: "organ", "nieorgan", "teor" itd.
Pewnego dnia, wracając z zajęć laboratoryjnych autobusem po drzwi i okna wypchanym ludźmi, zauważyłam moją koleżankę ze studiów, która stała może z 5 metrów ode mnie. Ponieważ nie mogłam do niej dotrzeć, pomachałam tylko ręką, dając znać, że wychodzimy na następnym przystanku. Ale moja koleżanka - jak to poczciwa, a zarazem niecierpliwa osóbka, chcąc się dowiedzieć, jak mi poszło na laboratoriach, palnęła na cały autobus: "JAK TAM PO ANALU?!"
Miny ludzi bezcenne... -_-
PS. Tak, to były laboratoria z chemii analitycznej.
Parę lat temu, w wakacje po maturze, dorwałem sobie sezonową pracę na Długiej w Gdańsku. Robienie i sprzedaż gofrów i lodów. Kiedy zaczął się Jarmark Dominikański, na całej Długiej były oczywiście tłumy, także do naszego stanowiska kolejka była non stop. Na stanowisku pracowała nas trójka, dzieliliśmy się tak, że jedna osoba nabijała zamówienia na kasę, druga zalewała gofrownice i pilnowała smażenia gofrów (8 podwójnych gofrownic), a trzecia przygotowywała i wydawała gofry (bita śmietana, owoce itd.). Dodatkowo, jako że sprzedawało się znacznie więcej gofrów niż lodów, osoba odpowiedzialna za smażenie w razie potrzeby nakładała też lody.
Akurat w tym czasie to ja obsługiwałem gofrownice; żar lał się z nieba, kolejka nie miała końca, ludzie oczywiście narzekali... Kolega nabijający na kasę powiedział do mnie, że jest zamówienie na lody, więc ja, uwijając się w pocie przy gofrownicach, nie odwracając się nawet do klienta, zapytałem jakie smaki. W odpowiedzi usłyszałem "a jakie są?". Muszę dodać, że jest to dosyć częste pytanie ludzi, chociaż lody są w lodówce za szybą, a nazwy smaków są wyraźnie opisane... Trochę poirytowany odpowiedziałem tylko "te co widać", na co klient - "no właśnie ja nie widzę". Dopiero w tym momencie się odwróciłem i zobaczyłem młodą kobietę w ciemnych okularach i z białą laską...
Tak, była niewidoma. Powiem tylko, że nigdy tak szybko nie recytowałem smaków tych przeklętych lodów.
Tegoroczna sesja zimowa nie poszła mi najlepiej. Oblałam wszystkie terminy jednego z egzaminów, myślałam, że to już koniec mojej przygody ze studiowaniem, ale na szczęście po tygodniach nękania profesora setkami mejli i odwiedzin w jego gabinecie udało mi się dostać dodatkowy termin zaliczenia. Ostatnia szansa, muszę to w końcu zaliczyć. Tak więc ostre zakuwanie, zarwane noce, hektolitry kawy, aż w końcu czułam się naprawdę przygotowana do tego egzaminu.
Zawsze byłam śpiochem i miałam problemy z porannym wstawaniem, dlatego w dzień egzaminu ustawiłam kilka budzików minutę czy dwie po sobie, gdybym ten pierwszy wyłączyła przez sen. Kiedy wstałam, jak co rano chciałam zapalić papierosa, więc w tym celu postanowiłam zejść do piwnicy, bo na dworze mróz, a ja w piżamie. W moim rodzinnym domu przy schodach do piwnicy jest bardzo niski strop - trzeba schylić głowę przy schodzeniu, ja niestety tego nie zrobiłam... Uderzyłam tak mocno, że straciłam przytomność. Leżąc na schodach słyszałam tylko kolejne budziki dzwoniące z telefonu, który miałam w kieszeni i myślałam o tym, jak to dobrze, że je ustawiłam, bo może ktoś usłyszy, znajdzie mnie i nie umrę na tych schodach. Po jakimś czasie budziki ustały. Pomyślałam, że teraz to już nikt mnie tu nie znajdzie, po tygodniu znajdą moje zwłoki i taki będzie mój koniec.
Kiedy odzyskałam przytomność, leżałam w łóżku... Nie w moim pokoju w domu rodziców, ale w mieszkaniu, które wynajmuję w mieście, gdzie studiuję... W tym samym mieszkaniu, w którym zasnęłam noc wcześniej... Tak jest, cała sytuacja ze schodzeniem do piwnicy mi się śniła, kolejne budziki, które gdzieś w tle mi dzwoniły zignorowałam, obudziłam się dwie godziny po ustalonym terminie i tak oto moje studiowanie potrwa rok dłużej, niż planowałam...
Wiecie jaki dźwięk wydaje bocian? Też myślałem, że wiem, ale od początku...
Sytuacja z dzisiaj, po zajęciach na basenie trzech prawie dorosłych facetów (w tym ja) przebiera się w szatni. Nagle wchodzi jeszcze jeden kolega i pyta się:
- Wiecie jak robi bocian?
- No klekocze...
- A pokazać wam jak?
- No dawaj - wspólnie się zgodziliśmy (i to był błąd!).
No więc w celu "demonstracji" kolega odwrócił się do nas tyłem (stał w futrynie ), odchylił przed sobą rzecznik i zaczął machać... no cóż, prąciem, tak żeby wydawać dźwięk klekotania. W pewnym momencie kolega nie przestając klekotać odwrócił głowę w naszą stronę, aby zobaczyć efekty swojej pracy. Właśnie w tym momencie od jego frontu nadszedł sprzątacz. Wyobraźcie sobie minę gościa. My oczywiście w bekę, sprzątacz się gapi, a on dalej klekocze. Gdy tylko kolega zorientował się, że macha jajami na lewo i prawo przed obcym kolesiem, z hukiem zamknął drzwi. No cóż, życie tego gościa nie będzie już takie same.
Nie, ślubu nie było. Jest tylko nowa ksywka - "ornitolog".
Historia, która sprawia, że na samą myśl spalam się ze wstydu, chociaż minęło już kilka lat. Ostrzeżenie dla wrażliwych - będzie niesmacznie.
Miałem wtedy ok. 25 lat - wiek poważny.
Była gorąca lipcowa sobota, ja zmęczony po pracy (pracowałem fizycznie na budowie jako murarz) marzyłem tylko o relaksie i śnie. Ok. godziny 20 dostałem telefon od kumpla, że mam się szykować na imprezę. Odmówiłem, ale to jego nie przekonało. Był u mnie jakieś 40 minut później z piwem "na rozgrzewkę". W międzyczasie truł mi uszy, że mam się szykować do wyjścia do klubu. Niechętnie się ogarnąłem, czując z każdym wypitym łykiem piwa, że zaczyna mi coraz mocniej szumieć w głowie (zmęczenie zrobiło swoje). W drodze do klubu zasnąłem w aucie. Kumpel mnie budzi, wchodzimy. Doszła reszta kolegów, zamówili jakieś drinki, w tym dla mnie podwójnego shota i coś tam jeszcze. Generalnie sporo tego było. Po jakimś czasie poczułem, że mam niezłą bombę i przy okazji niesamowicie mnie znowu ciśnie spanie.
Obudził mnie ochroniarz, który kazał grzecznie wyjść z klubu, bo nie będą tolerować nawalonych i śpiących klientów. Zabrałem swoje rzeczy (przy stoliku nikogo nie było) i bez słowa wyszedłem za ochroniarzem , który po drodze zapytał tylko, gdzie mnie odprowadzić. Powiedziałem, że sobie poradzę sam i tak znalazłem się pośrodku parkingu. Byłem nadal pijany, ale rozpoznałem auto kumpla, postanowiłem się w nim usadowić i poczekać na niego w środku wysyłając mu SMS-a, gdzie jestem.
No i wszystko byłoby pięknie, tylko ja nie miałem do auta kluczyka, postanowiłem wysłać koledze SMS, żeby wyszedł i mnie poratował.
Wyciągam telefon i piszę... Wysłałem, schowałem telefon i postanowiłem usiąść na bruku, bo kręciło mi się w głowie.
Budzę się... A właściwie to ktoś szarpie za rękę. To byli ratownicy medyczni... A obok stali policjanci i przerażeni koledzy.
Co się okazało - byłem tak nadziobany, że wczołgałem się pod auto tego ochroniarza (stało obok cacka kolegi) i tam zasnąłem. Dodatkowo się porzygałem, miałem lekko osrane gacie i wacka na wierzchu. Gdzieś sobie rozciąłem brew. Wyglądałem jak żul po ostrej libacji, tyle że w markowych ciuchach. Waliło wszystkim ode mnie strasznie.
SMS-a o treści "wyjdź, ja w auto sapie" (miało być, że chcę spać w aucie) wysłałem do swojej kuzynki, co mieszka w Niemczech - ona zaalarmowała moją siostrę, moja siostra kumpla i tak mnie znaleźli jakieś 2 godziny później. Karetkę wezwał ochroniarz, co mnie wyprowadzał z klubu.
Historia skończyła się pomyślnie, oprócz prawie 2,5 promili i incydentów opisanych wyżej.
To był ostatni raz w klubie. Nikt o tym zdarzeniu nie wie oprócz mnie i osób, które były na parkingu, nawet moja rodzina - pocisnąłem jakiś kit o bójce. Znajomy pozwolił mi się u siebie umyć i pożyczył ciuchy - reszta poszła w śmietnik.
Policzki palą do dziś.
Moja żona ma siostrę bliźniaczkę. Są do siebie tak podobne, identyczne wręcz pod względem zarówno wyglądu, jak i charakterki mają równie diabelskie, że nieraz zdarzało mi się je pomylić i na przykład powiedzieć siostrze żony (wtedy jeszcze dziewczyny), że ją kocham czy coś w tym stylu. Ale szczególnie wryły mi się w pamięć dwie sytuacje związane z ich podobieństwem:
1. Kiedyś na imprezie rodzinnej u nich, grillu dokładniej, musiałem wyjść na chwilę do sklepu. Gdy wróciłem, zobaczyłem, że moja luba siedzi sama na ławeczce i w zasięgu wzroku nie ma jej siostry. Ucieszony zatarłem w myślach łapki, po czym usiadłem tuż obok i ją pocałowałem, nawet się nie zastanawiając. Jak się można domyślić, to nie była ona. Po chwili już leżałem na ziemi po otrzymaniu solidnego ciosu (obie trenowały karate), a sama zaczyna się wydzierać:
- (powiedzmy) ANKAAAAAAAAAA! TWÓJ FACET CIĘ CHCE ZDRADZIĆ Z TWOJĄ WŁASNĄ SIOSTRĄ!
Dziewczyna przyszła, z ziemi zostałem pozbierany przy wtórze chichotu obu diablic, że dałem się "nabrać" i powalić, a jej rodzina miała ze mnie niezłą polewkę. Do dzisiaj ma. Historia regularnie wspominana. Przynajmniej wtedy dostałem pocieszenie w postaci całusa.
2. Już po paru latach, oświadczynach, ślubie i narodzinach naszego syna, obie czarnule próbowały przekonać na klęczkach, żeby nasz dwuletni wtedy synek poszedł do mamy. Ten jednak nie miał zielonego pojęcia, gdzie ona może być. Wodził wzrokiem od jednej do drugiej, a zachęcany coraz bardziej nalegającymi wołaniami "Chodź do mamy!", zapytał się wielce zdezorientowanym i zdesperowanym głosem:
- Ale gdzie jest mama?
Po czym klapnął na tyłek ze swoim dziecięcym foszkiem, nie zamierzając iść do żadnej z kobiet, skoro nie miał pewności. I tak mama zaraz podbiegła i się zajęła, kiedy tylko oświadczył, że jest głodny, więc po co się wysilać?
Przynajmniej tyle dobrego z tego wszystkiego wyszło, że moja żona, uznawszy, że skoro już własny syn ma problem z rozpoznaniem jej, postanowiła zrobić wszystkim przysługę i po prostu ścięła włosy. Długie do pasa pukle stały się kosmykami do połowy szyi. O ile uwielbiałem jej włosy, takie długie, o tyle doznałem wielkiej ulgi, gdy w końcu, po tylu latach, nie musiałem się nieraz zastanawiać, w co dzisiaj ubrana była dzisiaj moja wybranka, żeby znowu nie popełnić błędu. Synek też po tym fakcie już nie miał żadnych problemów ;)
Najlepszy prezent dla dziewczyny na waszą czwartą rocznicę? Nowa dziewczyna!
Cofnijmy się o tydzień.
On: Kochanie, bo wiesz co jest w sobotę.
Ja: Wiem.
On: Wymyśl coś, może gdzieś wyskoczymy.
Wtorek:
On: Mam sprawę. Pożyczysz mi 500 zł do piątku, muszę kupić coś do samochodu. W piątek mam wypłatę, to wiesz.
Ja: Bez problemu.
Czwartek. SMS: "Zrywam z Tobą".
Mamy po 22 lata. Jego NOWA MIŁOŚĆ (z którą mnie zdradzał, jak się domyślacie, od jakiegoś czasu) jest w ostatniej klasie gimnazjum...
Absurd całej sytuacji? Napisałam mu SMS-a, że czekam na moją kasę. O 50 zł to bym się nawet nie odzywała, ale 500? Odpowiedź: "Zawsze chodziło Ci tylko o pieniądze".
Mam mu odpisać, że jeśli chodziłoby mi tylko o pieniądze, to na pewno nie spędziłabym z nim tylu lat?
Moi rodzice rozwiedli się, kiedy miałam około 4 lata. Taty z tamtego czasu nie pamiętam, jednak prawie wszyscy (oprócz jednej siostry) uznali go za naszego wroga. Byłam mała, niczego nie rozumiałam, więc po prostu robiłam to, co moje starsze rodzeństwo i żyłam w przekonaniu, że tata jest zły.
Kiedy miałam jakieś 14 lat, zaczęłam głębiej analizować moje życie i doszłam do wniosku, że nie wiem, za co go tak nie lubimy. Zaczęłam tęsknić za ojcem, którego nigdy nie miałam. Wiedziałam, że w wakacje przyjedzie do swojego domu, czyli do tej samej miejscowości, gdzie mieszkaliśmy my. Chciałam się z nim zobaczyć, ale nie miałam odwagi powiedzieć tego mamie, bałam się jej reakcji.
Pewnego dnia tata wysłał mi SMS-a z życzeniami urodzinowymi. Opróżniałam skrzynkę wiele razy, ale tego SMS-a trzymałam chyba pół roku. Później, raz na jakiś czas, pojawiały się kolejne SMS-y, czasami doładowywał mi konto. Wtedy odzyskiwałam wiarę w to, że może kiedyś się z nim spotkam. Moje marzenia odżywały. Kiedy byłam na wycieczce w Krakowie, przewodnik powiedział nam, że gdy pomyśli się życzenie i dotknie Dzwonu Zygmunta - ono się spełni. Wiecie, o czym pomyślałam? Żeby mieć normalne kontakty z tatą.
W międzyczasie moja mama zaczęła czasami z nim rozmawiać. Już nie była na niego zła.
Pod koniec wakacji mama zaczęła znikać z domu na całe dnie. Jedyne, co nam mówiła, to że szykuje dla nas "niespodziankę", ale musimy poczekać do końca roku. Z rodzeństwem wymyślaliśmy różne scenariusze. I zgadliśmy. Z czasem mama wtajemniczyła moją najstarszą siostrę, potem mnie, potem resztę rodzeństwa.
I tak, tuż przed Bożym Narodzeniem, wynajęliśmy mieszkanie w mieście (wcześniej mieszkaliśmy w zaniedbanym domu na wsi). I wiecie, kto z nami mieszka? Tak, tata.
Mam dziś 17 lat i zaczynam poznawać mojego ojca. Nasze kontakty są dość sztywne, on próbuje zagadywać, ja czasami też. A tak naprawdę, to siedzę prawie cały dzień w pokoju moim i siostry (reszta rodzeństwa jest na studiach poza miastem). Chcę go poznać, ale jednocześnie się tego boję. Mimo wszystko czuję, że będzie dobrze.
Mieszkamy razem już prawie 3 miesiące i dostrzegam, jak bardzo jestem do niego podobna. Przede wszystkim charakterem, ale raz, kiedy się śmiał, zobaczyłam u niego swój uśmiech. ;)
Wizyta u dentysty była udana. Dzięki znieczuleniu nie czułam bólu przy borowaniu. Jednak również nie poczułam spływającej po mojej brodzie śliny.
Gdy kobieta na przystanku zapytała o godzinę, chciałam odpowiedzieć, a zamiast słów wpłynęła cudowna, długa strużka śliny. Pani spojrzała na mnie z obrzydzeniem i zaraz się oddaliła, a ja nadal nie łącząc faktów wołałam za nią plując dalej.
Otóż w związku z ostatnimi protestami przeciwko zakazaniu aborcji chciałam podzielić się z Wami pewną historią.
Miałam przyjaciółkę. Znałyśmy się od podstawówki i była dla mnie jak siostra.
W wieku 14 lat została zgwałcona i zaszła w ciążę. Mało tego - płód miał dodatkowy chromosom. Była przerażona, chciała usunąć ciążę, jednak jej mama, zagorzała katoliczka, powiedziała, że nie ma mowy. Nie rozumiała, że to oznacza dla jej córki stracony rok życia, wyniszczenie psychicznie i praktycznie brak przyszłości.
Dzisiaj mijają 4 lata od samobójstwa mojej przyjaciółki, spotkałam jej rodzicielkę przy grobie. I co usłyszałam? Że wciąż uważa, że miała rację. Miałam ochotę napluć jej w twarz, ale odparłam tylko, że nie miała, bo teraz nie ma ani wnuka, ani córki i że "broniąc jej przed zostaniem morderczynią" sama się nią stała.
Dostałam w twarz, ale wiecie co? Mogłabym oberwać od każdego z tych cholernych "prolajfowców", żeby tylko dali wybór kobietom, bo to ich ciała i ich decyzja.
Dodaj anonimowe wyznanie