Kilka lat temu trafiłem do gimnazjum. Nowy budynek, nowa klasa, nowi nauczyciele, etc. Ale nie o tym mowa. Zawsze na amerykańskich filmach widziałem, jak młodzież zjeżdża po poręczy w dół schodów. W mojej starej szkole poręcz była taka, że nie nadawała się do zjechania, miała sporo takich "grzybków", które wystawały i tak dalej.
Natomiast w nowej szkole poręcz była idealna. Przyczepiona do schodów od dołu, gładziutka, bez żadnych wybojów. To był drugi dzień mojej nauki w szkole, los sprawił, że kończyłem wtedy zajęcia jako ostatnia klasa, więc od razu pomyślałem o poręczy. Postanowiłem więc, że przeczekam, aż wszyscy zejdą na dół, w tym czasie udawałem, że zagłębiam się w lekturę gablotki z historią szkoły. Gdy wszyscy zeszli, postanowiłem zjechać. Usiadłem na poręcz, puściłem się i... nie zauważyłem, że poręcz kończy się słupem aż do sufitu...
Obudziła mnie woźna, gdy usłyszała jak coś uderzyło o metalowy słup i zrobiło hałas na całą szkołę.
Urodziny mojej koleżanki przypadają zaledwie 3 dni po moich. Obie jesteśmy z tego samego rocznika. Z racji tego, że nasi rodzice się bardzo dobrze znają jeszcze z czasów liceum, to i my przyjaźnimy się od piaskownicy. Postanowiłyśmy zrobić wspólną imprezę osiemnastkową. Zwykła skromna impreza - rodzina i najbliżsi znajomi. Wszystkich było z 40 osób. Nikt nie narzekał.
Niestety nie przewidziałyśmy jednego - że nasi tatusiowie doprowadzą się do takiego stanu, że opowiedzą nam historie z przed 19 lat.
Uwierzcie - słuchanie ojca koleżanki, który opowiadał jak posuwał moją mamę, w formie zabawy, na jednorazową zamianę partnerek, nie należy do przyjemnych. Tym bardziej, że owa impreza była podobno 9-10 miesiecy przed moim urodzeniem.
Zażądałam testów potwierdzających ojcostwo mojego taty... :)
Mój dziadek jest mistrzem. Od zawsze wiedziałam, że w młodości wyprawiał różne dziwne rzeczy, ale ostatnia jego historia powaliła mnie na łopatki.
W podstawówce dziadek przygotował sobie kilka wersji planu lekcji - inną na każdy dzień. Dlaczego? Bo kiedy chciał natychmiast po szkole wyjść na dwór, ojciec pytał go, czy się już nauczył/odrobił lekcje. A dziadek odpowiadał, że nic na jutro nie ma.
- Jak to, nic?
- No tak, bo jutro mam tylko WF, WF, prace ręczne, prace ręczne i śpiew.
I za każdym razem pokazywał w ramach dowodu tę wersję planu, z której wynikało, że następnego dnia ma tylko te przedmioty.
Podobno wydało się dopiero po dłuższym czasie, kiedy - nieopacznie - dziadek robił tę sztuczkę przez kilka dni z rzędu i jego ojciec uświadomił sobie, że to jakaś dziwna szkoła musiałaby być... co to dzień w dzień tylko biegają, śpiewają i coś tam majstrują.
Kiedy masz kilka, kilkanaście lat nie wiesz nic o świecie. Nawet jak masz kilka kilo więcej jest cudownie, nie przejmujesz się tym. Nie masz wielu znajomych, zawsze trudno zawierałaś znajomości. Kiedy jedziesz na wakacje do cioci i wujka myślisz sobie, że będzie świetnie. Też tak myślałam. Było fajnie; wieś, rowery, hulanki, swawole. Aż wujek nie zaczął być coraz bardziej śmiały. Przytulał, dotykał...Początkowo całkiem niewinnie. Aż zaczął przychodzić w środku nocy, kiedy spałam. Brał moją rękę. Budziłam się, ale nie otwierałam oczu.
Nie wiedziałam co się dzieje. Wkładał wtedy oczywistość w moją dłoń i pocierał. To był tylko początek. Później jak tylko wychodziłam gdzieś sama, np. do innego pokoju, do garażu, do stodoły szedł za mną. Strach mnie paraliżował. Wiedział, że nikomu nic nie powiem. Bo tylko dla niego nie byłam gruba, tylko piękna. Bo wmawiał mi, że przecież i tak mi nikt nie uwierzy. A poza tym, przecież to nic złego, on mnie kocha, jestem dla niego szczupła. Tak się zaczął koszmar. Długo próbowałam się od niego uwolnić. Wszyscy zastanawiali się dlaczego dla wujka byłam niemiła, przecież to taki fajny wujek, nauczy tańczyć, śmieszny, otwarty. W końcu udało mi się, chociaż dzisiaj twierdzę, że gdyby nie to, że zajadałam strach, nieśmiałość, kompleksy i po prostu szybko dojrzałam to pewnie trwałoby to o wiele dłużej.
Dzisiaj miewam koszmary przypominające mi te chwile. Wciąż jestem małą dziewczynką, która nic nie potrafi zrobić. Moi rodzice nie wiedzą, nikt nie wie. Może poza chłopakiem, któremu w końcu wytłumaczyłam po 6 latach związku, dlaczego czasami paraliżuje mnie strach i płacze po nocach. Uczę się siebie, uczę się poznawać swoje ciało na nowo. Walczę z wilczym apetytem kiedy nawarstwiają się problemy.
Zawsze myślałam, że byłam jedyną ofiarą wujka. Ale wujek wpadł. Ktoś się dowiedział, afera na wieś, na gminę, na powiat. Poszedł siedzieć.
Ja do dziś pluję sobie w brodę, nie mogę spojrzeć w lustro, bo mogłam te dziewczyny uratować. Nie miały co prawda 10, ani nawet 12 lat tylko trochę więcej, ale jednak. Nie mogę się pozbierać, a ledwo udało mi się poskładać siebie w całość, pozwolić sobie cieszyć się, że żyje. Minęło, rozpadło się. Mój tata wierzy w jego niewinność.
Dzisiaj ledwo wstałam z łóżka. Śnił mi się. Doszła nowa scena w śnie. Pyta mi się patrząc prosto w oczy i ze swoim szelmowskim uśmiechem "I kto Ci teraz uwierzy? Teraz na pewno już nikt. Powiedzą, że kłamiesz, że chcesz być w centrum zainteresowania, bo wypłynęło. Jesteś tylko zwykłą, grubą k...ą. "
I pewnie nikomu do końca życia nic nie powiem. I może kiedyś się poskładam i zacznę żyć.
Rozmawiajcie ze swoimi dziećmi. To jest cholerny problem. I najczęściej zdarza się w najbliższej rodzinie.
Kochani... Szanujmy zwierzęta, bo małe, jak i te większe istotki, mogą uratować komuś życie.
Mam rudego kota. Jest dosyć wredny, denerwujący, trochę samolubny. Istny książę.
W wakacje 2015 roku wzięłam go od przyjaciółki. Urzekł mnie swoimi wielkimi niebieskimi oczami i rudym umaszczeniem. Różnił się od swojego rodzeństwa i dosłownie gdy nasze spojrzenia się spotkały, to wiedziałam, że on wybrał mnie - ja wybrałam jego. I tak oto zaczyna się historia przyjaźni rudzielca z 16-letnią dziewczyną.
Rudy jest kotem niewychodzącym samodzielnie bez opieki ze względu na dosyć ruchliwą ulicę, stąd też jest bardzo energicznym kotem i wszędzie go pełno. Dla innych domowników potrafi być bardzo wredny. Syczy, miauczy, drapie co popadnie. Słucha się tylko mnie, dosłownie jak matki. Jest do mnie przywiązany. Zawsze gdy idę do łazienki, rudy idzie za mną. Któregoś dnia, gdy byłam chora, udałam się do toalety. Wiedziałam, że cwaniak siedzi pod drzwiami i czeka. Nagle zakręciło mi się w głowie i upadłam tracąc przytomność. Obudziłam się już w szpitalu. Mama opowiedziała mi, że kot zaczął bardzo głośno miauczeć, był niespokojny i biegał po domu alarmując wszystkich. W ten sposób szybko zareagowano.
Po tym zajściu kot już nie jest postrzegany jako niegrzeczne kocisko i jak coś przeskrobie, to przymyka się na to oko :D
W podstawówce mieliśmy bardzo garbatą nauczycielkę - to bardzo istotne w tej historii. Na ten dzień zaplanowany był fotograf, coby porobił piękne klasowe zdjęcia.
Gdy nastała ta chwila, wszyscy przyjęci szamotali się z jednego kąta w drugi. A że nie zawsze łatwo jest zapanować nad grupką małych dzieciaczków, to dosyć długo trwało poustawianie każdego w odpowiednim miejscu.
Udało się, wszyscy stoją jak powinni, ale fotograf już mocno podenerwowany, z widocznym grymasem na twarzy, krzyczy "no niechże się pani wyprostuje!!!"
Niestety, nie pamiętam jaką minę wszyscy mieli, mnie natomiast kopara opadła.
Mam 18 lat, mieszkam na wsi z rodzicami i bratem. Rodzice dobrze zarabiają, mieszkam w wielkim domu z tarasem, można powiedzieć, że mam wszystko czego potrzebuję. Nie, nie wszystko.
Już od podstawówki dobrze się uczyłam, zawsze miałam średnią powyżej 5.0. Jeździłam na konkursy wokalne i recytatorskie. Wygrywałam. Nauczyłam się grać na fortepianie i skrzypcach. Po gimnazjum (przez 3 lata miałam świadectwo z paskiem), poszłam do liceum prawnego. Tam starałam się jak mogłam.
Wiecie po co? Żeby usłyszeć od moich rodziców, chociaż jeden jedyny raz, że są ze mnie dumni.
Wczoraj poszłam do taty i mu powiedziałam, że chciałabym studiować prawo.
Usłyszałam "Nie masz co liczyć na studia, bo studia są dla zdolnych ludzi".
Szczerze? Brakło mi słów.
Kiedy moi znajomi wychodzili na imprezy, albo jako dzieci wychodzili grać w piłkę, ja siedziałam przy książkach. Poprawiałam każdą 3. Nie wiem co bym musiała zrobić, aby powiedzieli mi, że są ze mnie dumni.
Jeżeli jesteś rodzicem, jak najczęściej je motywuj do działania i mów, że je kochasz!
Zesrałam się na fotelu dentystycznym... Mam 20 lat.
Zapisałem się ostatnio na siłownię. Ot, taka osiedlowa "pakernia".
Pierwszy dzień wchodzę, wkoło same dresy-koksy, puszczają swoja muzykę, jakieś rapsiki... jednym słowem standard. Zbijam z każdym prawilną grabę i przechodzę do takiego małego pokoiku, gdzie było parę przyrządów. W tym pokoiku ćwiczyło sobie 2 ziomeczków, jeden taki "typowy kulturysta", wiecie sami, 2 na 2 metry, drugi za to chudy, łysy sebix (pozdrawiam wszystkich Sebastianów). Widać było, że to koledzy, cały czas ze sobą gadali - można się domyślić jakim słownictwem się "wymieniali".
Ale do rzeczy... przechodzę do ławeczki, chciałem zrobić wyciskanie na klatę i co ważne zaraz obok tej ławeczki, w pozycji leżącej ćwiczenia wykonywał "Pan 2 na 2 metry". I tutaj popełniłem pierwszy błąd przy zdejmowaniu ciężaru ze sztangi, ponieważ nie przytrzymałem jej i się po prostu przeciążyła i jak gdyby nigdy nic poleciała prosto na plecy "Pana 2 na 2"...
"Mam przej***ne" było pierwszą myślą, jaka przyszła mi do głowy, drugi sebix, ten chudy i łysy, już widzę w lustrze, że rzuca ćwiczenie, zrywa się na nogi i biegnie w moją stronę. Pan 2 na 2 zrobił to jeszcze szybciej, bo krótko mówiąc pierdol****ł tą sztangą i nagle stanął przede mną. Jedyne co zdążyłem powiedzieć to ciche "sorry", gdy dostałem strzała od chudego sebixa. Ogarnąłem się i przyjąłem pozycję obronną, choć nie miałbym raczej szans sam na 2 typa i bylem gotowy na dalsze atrakcje, ale... no właśnie. W tym momencie Pan 2 na 2 odciągnął swojego kolegę, dając mu jasno do zrozumienia, żeby się nie wpie***ał.
"Z deszczu pod rynnę" - sobie pomyślałem, bo przecież z tamtym sebixem mam chociaż jakieś szanse, ale Pan 2 na 2 jak gdyby nigdy nic poklepał mnie po ramieniu, mówiąc:
- Jesteś tu pierwszy raz, mordo, musisz uważać, żeby nie wpaść w gips.
Po tych słowach uważam ze wszystkim, nawet niosąc herbatę...
Od wielu lat podobała mi się moja przyjaciółka - zaczyna się jak typowa historia o wychodzenia z friendzone - długi czas zbierałem się w sobie, żeby wyznać jej, co czuję, ale jakoś nie mogłem się zebrać... Kiedy zadzwoniła do mnie, że koniecznie chce się ze mną spotkać postanowiłem, że powiem jej wszystko, co czuję.
Wszystko szło pięknie. Spotkaliśmy się w kawiarni, dałem jej mały bukiecik kwiatków, otrzymaliśmy nasze kawy i desery i odważyłem się powiedzieć jej wszystko. Kiedy skończyłem zobaczyłem, że ma łzy w oczach i niespecjalnie szczęśliwą minę. Powiedziała, że też się jej podobam, ale myślała, że nie ma u mnie żadnych szans. Czemu więc nie skakała z radości? Otóż umówiła się ze mną, żeby się wyżalić. Spotykała się z pewnym facetem, wydawało jej się, że to ten jedyny, ale zaszła w ciążę, a on... zniknął. Okazało się, że oszukiwał ją od początku i nie pracował w miejscu, które wskazał, ani nie mieszkał tam, gdzie twierdził, że mieszkał.
Przyznaję, w pierwszej chwili nie wiedziałem co powiedzieć. Przemyślałem sprawę i postanowiłem, że zwiążę się z nią i dziecko wychowam jak swoje, jeśli tylko ona się zgodzi. Zgodziła się.
Wszystko było pięknie. Po dwóch latach postanowiliśmy sformalizować nasz związek. Zaprosiliśmy naszych bliskich, zorganizowaliśmy ślub i małe przyjęcie dla rodziny.
Naszedł ten Wielki Dzień. Zaczęli zjeżdżać się goście. Podszedł przywitać się mój kuzyn, którego wcześniej moja ukochana nie miała szansy poznać, bo od dwóch lat pracował za granicą. Kiedy podszedł, moja przyszła żona zbladła jak ściana. Kuzyn też wyglądał, jakby miał zaraz zemdleć.
Jak myślicie, czemu wyjechał za granicę dwa lata temu? Tak, to biologiczny ojciec mojego syna.
Dodaj anonimowe wyznanie