Jestem dziewczyną o bardzo przeciętnym wyglądzie. Dosłownie, to nie jest tak, że marudzę, że narzekam. Jestem nijaka. Wygląd jest jednym z powodów mojej wrodzonej nieśmiałości.
W zeszłym roku poszłam na studia. Poznałam tam dwoje moich najlepszych przyjaciół - nazwijmy ich Janek i Ala. Od razu złapaliśmy super kontakt, jesteśmy jak rodzeństwo :). Z Alą nawet mieszkam.
Pewnego dnia Janek zaprosił nas na grilla, którego urządzał ze swoją dziewczyną. Zaprosił też wielu swoich znajomych, których ja i Ala jeszcze nie znałyśmy. Gdy dotarłyśmy na miejsce, zaczęło się wielkie zapoznawanie. O ile Ala - prawdziwa piękność, bardzo pewna siebie - bez problemu nawiązywała znajomości, o tyle mi wychodziło to dość niezręcznie. Aż do momentu, gdy usłyszałam, jak dwoje chłopaków rozmawia o serii książek, których jestem wielką fanką. Przełamując wewnętrzne opory dołączyłam się do rozmowy. Jakiś czas później jeden z chłopaków sobie poszedł i zostałam sama rozmawiając z nowym kolegą - Arkiem.
Od razu złapaliśmy kontakt, mieliśmy mnóstwo tych samych zainteresowań, tysiące wspólnych tematów. Wymieniliśmy się numerami, następnego dnia umówiliśmy się na kawę. Spotykaliśmy się regularnie i było bardzo miło.
Nie byliśmy w związku, ale czułam, że wszystko zmierza ku temu. I byłam szczęśliwa, bo zakochałam się w Arku. Aż do czasu, kiedy zorientowałam się, że Arek jest bardziej chłodny, obojętny. Rzadziej miał dla mnie czas, nie pisał już tylu SMS-ów. Kontakt się nam urywał, a ja po paru próbach zmiany tego dałam za wygraną. Nie wiedziałam o co chodzi, on nie chciał mówić... Uznałam, że znalazł sobie inną - ładniejszą - a ja stałam się zawadą.
Wszystko wyjaśniło się na kolejnej imprezie u Janka. Zabawa trwała w najlepsze, Arek dalej mnie unikał, ale ja - zachowują resztki dumy, udawałam, że mnie to nie rani. Do czasu... Za małą potrzebą musiałam udać się do łazienki. Tak się składa, że znajdowała się ona zaraz obok kuchni, w której chłopcy - m. in. Janek i Arek - szykowali drinki.
Przechodziłam obok otwartych drzwi kuchni i przypadkiem usłyszałam ich rozmowę. Janek zapytał Arka, dlaczego już się ze mną nie spotyka. Co odpowiedział mój obiekt westchnień? "Wiesz, ona jest super. Mądra, zabawna, dużo nas łączy. Prawie ideał"...
Wiecie dlaczego jestem PRAWIE IDEAŁEM? Bo - cytuję - "Jest niezbyt ładna. Wstyd by mi było pochwalić się przed znajomymi taką dziewczyną. Uznaliby mnie za desperata. No i jak na zdjęciach wychodzi.... masakra. Nie mógłbym nawet wspólnej foty wrzucić".
I co mam dodać... Nie ma happy endu. Janek nakrzyczał na Arka, że jest pustą łajzą, ja ulotniłam się z imprezy. Po jakimś czasie Arek zadzwonił i próbował się umówić, ale ja - ulegając emocjom - powiedziałam, że wszystko słyszałam. Od tej pory on milczy, a ja? Leczę zranione serce i dumę.
Znacie ten stan, kiedy wstajecie rano i nie wiecie jak się nazywacie? Ja to przeżywam co ranek, kiedy moja kochana mamusia budzi mnie wcześniej niż powinna, wymyślając mi co rusz nowe zadania - Olek, powieś pranie, Olcia, zrób sobie, a przy okazji mi śniadanie do pracy (tak bardzo dyplomatycznie), Ola to, Olcia tamto. Niby nic, chętnie pomagam w domu, ale jednak nie o 5 rano, kiedy do szkoły mam na 9, a zasnęłam o 1 nad ranem, wcześniej męcząc pół wieczoru fizykę i robiąc zadania z matmy.
Tak więc typowy ranek, 5:32.
- Kotek, wstawaj!
- Nuuuu...
- Wstawaj, wstawaj! Nastaw pranie, ja się śpieszę, a jak będę miała okienko, to przylecę i powieszę.
- Yhyy.
Zwlokłam się, wrzuciłam do maszyny ciuchy i wsypałam proszku, włączyłam i poszłam spać.
No właśnie. Wstałam o 8:30. Idąc w stronę łazienki wywinęłam orła do przodu, prześlizgując na brzuchu, niczym pingwiny z Madagaskaru, pół korytarza. Co jest?! - pomyślałam - podniosłam brodę do góry i... i nadal nic nie widziałam, bo cała kuchnia była w pianie. Podniosłam się szybko, oceniłam sytuację - kuchnia, przedpokój i kawałek pokoju rodziców - WSZYSTKO W BIAŁYM PUSZKU! Podchodzę do pralki, jak mi się wydaje winowajczyni całego zdarzenia, ale uwaga! Tam pusto, żadnego prania, w środku suchutko. Ja całkiem zbita z tropu, szczypię się, żeby zobaczyć, czy to sen, czy jawa, ale kurczę, boli i piecze, więc rozglądam się dalej i naglę zauważam ją, skuloną w kącie, zasłoniętą pianą zmywarkę... Tak, właśnie... Wyprałam białe pranie w zmywarce :>
PS Mama mnie nie budzi już tak wcześnie po tym, jak zadzwoniłam do niej co mam robić, bo "troszkę" zalałam kuchnię, a zaraz lekcje. Mama uznała, żebym ogarnęła się do szkoły, a ona to ogarnie na okienku, bo przecież nie może być tak źle. Heh, chyba przeżyła szok...
Od kiedy pamiętam nie lubiłam, bałam się piwnicy w bloku babci, pomimo że za dzieciaka całe podwórko bawiło się w niej w chowanego lub podchody.
Od jakiegoś czasu chyba już wiem dlaczego...
Oglądałam z mamą wiadomości w tv. A wiadomo, jak to u nas, same złe wieści praktycznie. Akurat opisywana była sytuacja jakiegoś morderstwa, nie pamiętam, czy umyślne z premedytacją, czy w obronie własnej.
I tak głośno zaczęłam się zastanawiać: "Jak w ogóle można kogoś zabić?! Co trzeba mieć w głowie, żeby nawet o tym pomyśleć, a co dopiero zrobić?".
A wtedy moja mama opowiedziała mi historię jak byłam mała.
Mówiła, że też się nad tym zastanawiała jak można coś takiego zrobić, do czasu, kiedy sama była w takiej furii, że byłaby chyba w stanie zabić.
Mając 6 czy 7 lat bawiłam się na podwórku pod blokiem babci wraz z innymi dziećmi, część z nich była starsza o kilka lat ode mnie.
Mama siedziała na ławce i coś czytała. Mi zachciało się pić, ale nie chciałam iść do babci po picie na ostatnie piętro bloku. Mama postanowiła, że pójdzie mi po to picie.
Nie wiem, nie pamiętam (całe szczęście chyba), w ciągu tej krótkiej chwili pojawił się facet, około 30. Nie wiem, jak to się stało, ale zabrał mnie z podwórka i zaprowadził do piwnicy.
W tym czasie dziadek dla pewności wyjrzał przez okno gdzie jestem. Jak tylko zobaczyli, że mnie nie ma, i mama, i dziadek wybiegli z domu. Mama latała, krzyczała jak w amoku, szukając mnie. Dziadek pobiegł do dzieci zapytać, czy wiedzą gdzie jestem. Powiedziały, że poszłam z jakimś panem do piwnicy. Dziadek pobiegł tam, nieznajomy usłyszał hałas i krzyki, spłoszył się i uciekł. Na szczęście nic nie zdążył mi zrobić.
I tak mama powiedziała mi, że gdyby go tylko zdążyła dorwać, to nie wie, czy nie byłaby w stanie mu zrobić krzywdy.
Facet na szczęście już nie pojawił się na podwórku.
Dopadła mnie choroba, więc udałem się do lekarza rodzinnego, niestety było dużo ludzi w kolejce. Tak więc zasiadam wygodnie, wyciągam smartfona i otwieram anonimowe.pl, a jako że jestem osobą, którą łatwo rozśmieszyć, to początkowo uśmiecham się do telefonu jak jakiś debil i cicho zaczynam się śmiać pod nosem. Część osób była chyba trochę zdezorientowana gdy chwilami wybuchałem śmiechem.
Gdy nadeszła moja kolej, schowałem telefon do kieszeni i ruszyłem w kierunku gabinetu lekarza, wyobraźcie sobie moje zakłopotanie, gdy dopiero wtedy spostrzegłem, że cała poczekalnia się śmieje, a zapoczątkowałem to ja swoim idiotycznym śmiechem. Po wejściu do gabinetu jeszcze chwilę było słychać śmiechy dobiegające zza drzwi. Lekarz zapytał mnie się czy aż tak bardzo boli. Ja ze zdziwioną miną stoję nieruchomo nie wiedząc o co mu chodzi (no bo przecież nic mnie nie bolało). Dopiero gdy popatrzyłem się na lustro wiszące na ścianie, zobaczyłem, że jestem cały czerwony i zapłakany ze śmiechu, po czym wytarłem łzy i wyjaśniłem, że to ze śmiechu. Gdy lekarz mnie już przebadał, zapytał się co mnie tak rozśmieszyło, więc podałem mu adres tej strony, a on sobie tą stronę zapisał i schował do kieszeni, po czym podziękował z uśmiechem, a ja wyszedłem.
Gdy przechodziłem przez poczekalnię, ludzie znów zaczęli chichotać i śmiać się, oczywiście tylko ja wiedziałem z czego się śmiejemy :)
Wniosek z tego taki, że śmiech jak i choroby jest zaraźliwy, jednakże śmiechu nie powinno się w żaden sposób leczyć :D
Dzięki Anonimowe, że potraficie rozruszać nawet to trochę "drętwe" towarzystwo.
Dziś dowiedziałam się, że mam sponsora, bo po wykładach regularnie przyjeżdża po mnie "stary dziad".
"Stary dziad" to mój teść. Zawsze kiedy ja kończę zajęcia, on kończy pracę, a moja uczelnia jest po drodze (mieszkamy jeszcze u teściów), więc po prostu zabiera mnie, żebym nie tłukła się pół miasta autobusami...
Nie rozumiem tylko, dlaczego wielce uczeni STUDENCI z mojej uczelni nie mają do roboty nic prócz wymyślania plotek na poziomie gimnazjum.
Jestem bardzo wstydliwa. Kiedy mam kontakt z jakimiś chłopakami, nie daj Boże z takimi, którzy mi się podobają, robię się cała czerwona. Tak mam i już nic z tym nie da się zrobić.
Jakiś czas temu szłam na pewne spotkanie w gronie znajomych. Wiedziałam, że będzie tam chłopak, który od dłuższego czasu bardzo mi się podobał. Postanowiłam, że żeby nie zrobić sobie siary, po raz pierwszy użyję podkładu. Jak pomyślałam, tak zrobiłam - podkład pożyczyłam od mamy. Wszystko ładnie, pięknie - wychodzę.
Całą drogę ludzie dziwnie się na mnie patrzyli. Kiedy dotarłam na miejsce spotkania, znajomi zaproponowali, że włączą klimatyzację, bo musi być mi gorąco. Zdziwiłam się trochę, ale pomyślałam, że nie zaszkodzi. Witając się z moim "ukochanym", pewna tego, że nie widać moich rumieńców, zalotnie się do niego uśmiechałam i czułam się bardzo swobodnie. Jednak on był jakiś dziwny - przyglądał mi się i widać było, że powstrzymuje śmiech.
Kiedy poszłam do toalety, mało nie dostałam zawału. Byłam cała bordowa.
Tak... miałam alergię na podkład...
Od urodzenia biorę tabletki. Po tylu latach robię to już zupełnie automatycznie - pewnie też macie takie czynności, o których nie musicie w ogóle myśleć i wasze ciało robi je praktycznie za was.
2:30 w nocy - padnięta i półprzytomna szykuję się do snu. Aktualnie biorę w ciągu dnia 5 różnych tabletek o różnych porach - m.in. jedną przed snem. No to wyciągam ją z blistra i kieruję się w stronę łóżka. Po drodze mijam stolik nocny, a na nim - butelka wody. Trzeba się nawodnić przed snem, więc biorę kilka łyków, po czym odstawiam butelkę. Siadam na łóżku, patrzę na swoją dłoń (jakąś taką pustą) i w moim mózgu wyskakuje komunikat: "Error. Tabletka not found". Szybka analiza sytuacji, łączenie faktów i...
Tak, pijąc wodę odruchowo zażyłam tabletkę. Dopochwową.
PS Twórcy ulotki tego leku nie przewidzieli, że ktoś będzie tak nierozgarnięty i połknie tabletkę, więc nie umieścili żadnej informacji "W razie zażycia doustnego". Chwilę później przekopywałam już internety, płacząc ze śmiechu nad swoją pomyłką.
Na szczęście nic poważnego się stało. Mało tego, sytuacja ta wyszła mi niemalże na korzyść, ponieważ delikatne rewolucje jelitowe pomogły mi pozbyć się zaparcia, z którym walczyłam od kilku dni.
Brawo ja. :D
Obecnie mam 21 lat, z wykształcenia jestem pszczelarką, jednak pracuję jako pielęgniarka w UK.
Zacznijmy od początku. Pochodzę z rodziny patologicznej, gdzie zawsze panowała bieda (brak pieniędzy przez nadużywanie alkoholu), matka, która mnie nienawidziła i do której powiedziałam "mamo" tylko raz odkąd pamiętam, po czym dostałam siarczystego placka w twarz i słowa "Nigdy więcej tak do mnie nie mów, szmato. Nie jestem twoją matką". Dowiedziałam się, że gdy się urodziłam chciała mnie... sprzedać, jednak dzięki sąsiadce tak się nie stało.
Zawsze chciałam się uczyć, ale nie miałam warunków do tego. Codzienne bijatyki, krew i alkohol lejące się hektolitrami. Szczerze nienawidziłam swojej matki, tak jak ona mnie. Za wszystko obwiniała mnie (za to, że moi bracia ja biją, ze względu na to, że jestem owocem zdrady) . Ojczym, z którym mieszkałam był zupełnie inny, nigdy nie powiedział złego słowa i traktował mnie jak swoją córkę. Nadużywał alkoholu, ale wiedząc, że jestem głodna, a w domu nie ma co jeść, za ostatnie pieniądze kupował chleb i przynosił dla mnie.
Gdy miałam 14 lat, dostałam szansę, trafiłam do rodziny zastępczej. Nie umiałam poradzić sobie ze sobą, oni starali się mi pomóc, traktowali jak własne dziecko, ja natomiast sprawiałam im dużo problemów (nieraz moja opiekunka płakała przeze mnie), jednak dalej mi pomagała, pomimo tego że sprawiałam jej tyle przykrości i również czasem wstydu. Siedziała ze mną po nocach, tłumacząc mi zadania, gdzie rano sama musiała iść do pracy.
W 2010 roku moja matka zmarła, poszłam na pogrzeb, bo wypadało, nie płakałam, nie czułam nic, jedynie ulgę, że więcej nie będę musiała jej oglądać i słuchać wyzwisk. W 2013 roku wyjechałam na praktyki pszczelarskie do Austrii. 3 dni po moim wyjeździe powiesił się ojczym. Płakałam strasznie, nie mogłam wrócić na pogrzeb, bo wyjazd był ze szkoły i nie pozwolono mi, tym bardziej to bolało.
Gdy skończyłam 18 lat, odeszłam z rodziny zastępczej, skończyłam szkołę i wyjechałam do Niemiec (opieka nad osobą z demencją). Teraz jestem w UK, jak już wspomniałam, pracuję jako pielęgniarka z takimi ludźmi jak babcia z Niemiec. Zrobiłam kwalifikacje pielęgniarskie, poznałam mężczyznę, za którego niedługo wychodzę za mąż :)
Udało mi się pomimo tego, że każdy mi mówił, że skończę tak jak moja matka i reszta rodziny.
Opowiadanie jest chaotyczne, wiem.
Ale również z tego miejsca chciałabym podziękować mojej opiekunce za to wszystko, co dla mnie zrobiła, za trud, jaki włożyła w moje wychowanie. Również przeprosić za wszystko, co złe jej wyrządziłam. Teraz wiem, że bez jej pomocy i mojego upartego charakteru byłabym nikim.
Kiedy miałam 15 lat, moi rodzice postanowili, że wprowadzamy się do Niemiec.
Przez ponad połowę mojej szkolnej kariery za granicą, miałam jeden z przedmiotów z tą samą nauczycielką.
Profesorka po prostu mnie nie lubiła. Często kwestionowała moje wybory np. dalszego kierunku nauki czy zawodu.
Głównym argumentem była moja (według niej) zbyt słaba znajomość języka.
Skrótem: miałam nie dać sobie rady i zostać szwaczką albo pracować na taśmach przy produkcji.
Ostatnio do spedycji, w której pracuję, zgłosiła się klientka z prośbą o organizację transportu zestawu mebli z Anglii.
Z reguły takie zlecenia wykonujemy telefonicznie/mailowo. Klientka uparła się na kontakt fizyczny z doradcą.
Przyszła tydzień temu. Moja profesorka... I nie mogła się nachwalić, jak to daleko zaszłam. Ona zawsze wiedziała, że jestem zdolna! Własne biuro i 6 ludzi pode mną, no coś takiego!
I tak oto z wycieraczki do butów stałam się trofeum do chwalenia przed kolegami z pracy...
Historia ta miała miejsce 10 lat temu. W wieku 16 lat przeprowadziłem się z rodzicami do dużego miasta i, jak można się domyślić, zmieniłem szkołę. Wcześniej mieszkałem w małej mieścinie, więc nie miałem nigdy styczności z dresiarzami. W szkole szybko znalazłem kolegów. Ogólnie wszystko cacy. No... może nie do końca. Pewnego dnia, po kilkudniowej nieobecności, przyszedłem do szkoły ze śliwą pod okiem. Moje wyjaśnienia były bezcenne.
- Ej, co ci się stało?
- No wracałem wieczorem ze sklepu i zobaczyłem, że dwóch gości w dresie biegnie w moją stronę. No to pomyślałem sobie: "W dresie dwóch panów, pewnie pobiegać poszli". Do domu wróciłem bez 3 zębów, z rozwalonym łukiem brwiowym oraz śliwą pod okiem.
Dopiero wtedy dowiedziałem nieco więcej o dresiarzach. Miny kolegów - bezcenne.
Dodaj anonimowe wyznanie