#wttVB

Jakiś czas temu poznałam chłopaka, dużo gadaliśmy, mieliśmy wiele wspólnych tematów, ogólnie moglibyśmy rozmawiać bez przerwy. Mówił mi, że jestem bardzo inteligenta i dawno z żadną inną dziewczyna nie miał tylu wspólnych tematów.... Dopóki nie dowiedział się, że chodzę do zawodówki!
Jego stosunek do mnie drastycznie się zmienił, przestał pisać, dzwonić, nie chciał się spotkać, zapytałam, czy zrobiłam coś nie tak, czy czymś go uraziłam. Co dostałam w odpowiedzi? A no mniej więcej to:
"Jesteś zbyt głupia i mało ambitna bym mógł z Tobą o czymkolwiek rozmawiać, nawet nie mógłbym z Tobą być bo tak niskie wykształcenie to nie moja liga, szukaj sobie kogoś w tej swojej zecie"
Nie powiem, zrobiło mi się przykro, bo od kiedy to wykształcenie świadczy o inteligencji?
No jakoś to przeżyłam, nie będę zmieniać przecież szkoły, bo ktoś ma mnie przez to za głąba i nieuka.
Pozdrawiam Ludzi Zety!! :D

#kyAjS

Skończyłam studia, dostałam wymarzoną pracę, potem okazało się, że nie jest taka wymarzona, no ale...
Pracowałam prawie dwa lata, nad sobą miałam pewnego kierownika, który początkowo żartował ze mną, ale w sposób jednoznaczny, czego bardzo nie lubię. Zaczęłam go unikać jak tylko mogłam, a jego głupie teksty i docinki starałam się zbywać. Np. gdy dowiedział się, że wychodzę za mąż, ciągle za mną chodził (dosłownie) i powtarzał, że ślub jest bez sensu, że lepiej umówiłabym się z nim na piwo itd.
Zaczęło mnie to bardzo irytować, ale co miałam z tym zrobić? W końcu wprost zaproponował, żebym się z nim umówiła (mimo tego, że ma żonę i dzieci), powiedziałam mu, żeby lepiej zajął się swoją rodziną i swoim życiem i że bardzo współczuję jego żonie takiego męża (często ją obgadywał i opowiadał jaka jest brzydka i okropna).

Odpuścił. Nie był moim bezpośrednim przełożonym, więc nie martwiłam się, że może mnie zwolnić lub jakoś bardzo mi zaszkodzić, jednak poszedł do mojej szefowej i naopowiadał jej różnych głupot na mój temat, a ona wręczyła mi wypowiedzenie!!! Nawet ze mną nie porozmawiała, powiedziała tylko, że już dość usłyszała i że nie spełniam należycie swoich obowiązków. Może to trochę narcystyczne, ale część moich współpracowników płakała, gdy dowiedzieli się co się stało, więc chyba raczej byłam lubiana i pracę wykonywałam sumiennie...

Zostałam zwolniona za danie kosza żonatemu facetowi! Mam nadzieję, że karma wróci  i do mojej byłej szefowej, która ocenia ludzi na podstawie plotek i do okropnego faceta, który zachował się jak dziecko, gdy nie dostał czego chciał.

#OHvPd

Zostałam porwana, gdy miałam pięć lat. Zawsze byłam ufnym dzieciakiem, dlatego nie wzbudziło we mnie żadnych obaw, kiedy pewnego dnia podeszła do mnie kobieta i powiedziała, że mama czeka w samochodzie i jedziemy do lekarza. Właściwie, nadal nie podejrzewałam niczego złego, gdy okazało się, że mamy w aucie nie ma. Całą drogę bawiłam się Roną, moją lalką. Kobieta powiedziała, że jest moją ciocią i jedziemy w fajne miejsce. Zapytałam o mamę, ale dowiedziałam się, że moja mamusia wyjechała. Po jakimś czasie zaczęłam się nudzić i gdzieś w środku kiełkowało we mnie przerażenie, że nigdy więcej nie zobaczę mojej rodziny. Nie chciałam nic mówić, żeby nie robić cioci przykrości, przecież była dla mnie bardzo miła. Dojechałyśmy na miejsce i kobieta zapytała mnie czy mam ochotę coś zjeść. Jako wieczny łasuch poprosiłam o czekoladę. Weszłyśmy do sklepu i pobiegłam wybrać sobie słodycze. Naprawdę nie wiem jaka opatrzność nade mną czuwała, ale usłyszałam za sobą znajomy głos:
- Asiu? Co ty tu robisz? - to była moja ciocia! Moja prawdziwa ciocia. Kuzynka mojej mamy spotykała się z pewnym mężczyzną, który mieszkał w tej miejscowości, do której wywiozła mnie ta baba. Ciocia Wanda była bardzo zaskoczona na mój widok.
- Moja nowa ciocia mnie tu przywiozła, bo mamusia wyjechała - odpowiedziałam, a ciotka zbladła. Pamiętam, że kucnęła z wyciągniętymi rękami i krzyknęła:
- Asieńko, chodź szybciutko do mnie! - wróciłam do domu jeszcze tego samego dnia. Mama bardzo płakała, kiedy dowiedziała się o mojej podróży. Ciotka Wanda opowiadała, że pani, z którą przyszłam do sklepu, uciekła, kiedy tylko zobaczyła, że rozmawiam ze swoją ciocią.
Wszyscy byli bardzo zdziwieni, kiedy oznajmiłam im, że chcę wrócić do mojej nowej cioci. Mamie było bardzo przykro, myślała chyba, że była gorszą mama niż moja porywaczka, ale mnie chodziło tylko o jedno... W samochodzie tej kobiety została moja Rona :(

#bc0Z2

Dobijam trzydziestki. Mając niecałe 27 lat wyjechałam do Stanów – dostałam świetną pracę, wymarzoną, w końcu mogłam się realizować. Rodzinę kocham strasznie i było mi ciężko, ale podjęłam decyzję – drugi raz taka szansa może się nie trafić.

Pracowałam dniami i nocami, pojęcie „dzień wolny” było mi kompletnie nieznane. Byłam zmotywowana tym bardziej, że było widać efekty i byłam doceniana m.in. poprzez kolejne awanse. Kariera, kariera… Ale z rodzinką kontakt był. Martwili się, że zdrowie, że brak czasu, że tęsknimy… I on. Mój facet. Najcudowniejszy i najważniejszy, serducho moje cudne – pięcioletni bratanek Michał.

Któregoś dnia zadzwonił na Skype powiedzieć, że w weekend (był wtorek) gra pierwszy w życiu mecz i że strasznie by chciał, żebym go zobaczyła. To mówię – OK, powiemy tacie, żeby zabrał tablet i będę na Skype oglądać. „Nieee, ciocia. Tu chcę, żebyś była!”. Skubany ;)
 Ale wtedy we mnie pękło, to jak mówił, że tak strasznie by chciał… Cóż. Telefon do szefa, 2 lata w domu nie byłam, chcę 2 tygodnie, koniec i kropka. Marudził, ale się zgodził. Bilety kupione, nic nikomu nie powiedziałam. I ruszyłam (co też było jednym wielkim „spontanem”, ale się udało!).

Mina Michała, jak ciocia w potarganym płaszczu i ze złamanym obcasem (nie polecam podróżowania na ostatnią chwilę) biegnie po usłyszeniu gwizdka rozpoczynającego mecz – bezcenna. Krzyk, radość, przerwanie meczu, mina rodziny – warto było!
Widziałam się ze wszystkimi, a że były wakacje, to Michał towarzyszył mi dosłownie wszędzie. Sobota, ostatni weekend przed wyjazdem, prosi, żebym poszła z nim w niedzielę do kościoła na mszę dla dzieci. Więc idziemy.

Przy ołtarzu zbierają się dzieci, jak zwykle podczas kazania ksiądz idzie do nich z mikrofonem i będzie dyskusja. Było o marzeniach, o tym, co dzieci chciałby dostać itp.  Padają „misie”, „lalki”, „autka”, „komórki” i inne rzeczy. Nagle moja przylepa odrywa się ode mnie i biegnie do ołtarza. Ciekawa tego co usłyszę patrzę, jak młody przedziera się tam, ze też coś chce powiedzieć.

„Bo ja to, proszę księdza, bym chciał coś takiego, że chcę, żeby moja ciocia tu została. Nie chcę żeby wracała tam do Jorków (tak, tak, Nowy Jork :P), bo ją strasznie kocham i niech tu zostanie! Tata i babcia mówią, że za nią tęsknią, ale to ja tęsknię najbardziej! Ja oddam wszystkie zabawki, te nowe, co ciocia mi kupiła też, ale niech zostanie”.

Soczewki wypłynęły mi ze łzami, wyglądałam jak panda, nosem pociągałam do końca mszy, a małego z rąk nie wypuszczałam :)
Wrócić do Jorka musiałam. Ale to było moje ostatnie pół roku, zrozumiałam, że karierę robić mogę też tutaj, a chwile z rodziną, a zwłaszcza z moim serduchem – są bezcenne!
A mój brat się cieszy, że chociaż jednemu facetowi w życiu udało się ukraść moje serce :)

#LXMPP

Ostatnio czytałem o dziewczynie, która po pijaku obrzygała samochody, napisała, że to najbardziej żenująca historia w jej życiu, więc by ją pocieszyć postanowiłem napisać moją.

Był rok 2009, albo 2008.
Pojechałem nad piękną rzeczkę za takie dość grube przewalone drzewo (nurt był tam dość mocny, przez co ryby liczyły tam na łatwy łup), które jakby zawisło nad rzeką, dookoła były chaszcze, więc byłem praktycznie jak w raju. Rozłożyłem wędki i przystąpiłem do łowienia.

Po całym dniu delektowania się pogodą postanowiłem wrócić do domu. Uznałem, że dobrym pomysłem byłoby upuszczenie trochę bagażu w postaci moczu. Jak pomyślałem, tak zrobiłem, wyciągnąłem Freda i przystąpiłem do dzieła. Podczas tej czynności na Fredzie usiadł komar. NO KURNA! Usiadł mi na mojej własności, jeszcze tak prywatnej, i zaczyna na niej ucztę. Tego było za wiele, przypomniały mi się wszystkie najbrutalniejsze metody zabijania komarów, lecz jedna z nich wydała się iście szatańska... Napompowanie go krwią, aż pęknie! Ha Ha! Idealne! Ale zaraz? Jak zrobić, by do Freda napłynęła krew? Rękę się napina i buum, a tu? Wiem... Wy już też pewnie wiecie (męska część).

Nie wiem, co za szatan to wymyślił, nie wiem, kto weryfikował ten plan w moim mózgu jako dobry, ale na pewno powinno się go zwolnić. Odpaliłem sobie na telefonie film i przystąpiłem do oglądania, a zarazem rękodzieła. Oczywiście delikatnie, by nie spłoszyć szataństwa, któremu widocznie posmakowało. Fred zaczął zachowywać się jak dres na sterydach (napakowany, wyżylony). Ale co jest!? Czemu komar nie chce pęknąć? Czemu to nie działa, a on nadal siedzi po tak długim czasie!? Pytania się piętrzyły, ale nie było odpowiedzi. Kontynuowałem dzieło...
Nadszedł czas kiedy Fred był bliski kresu. Kątem oka, patrząc na telefon i na niczym niewzruszonego komara, dostrzegłem dziwny obiekt wyłaniający się zza drzewa, a sunący po wodzie. Ale tego nie dało się powstrzymać! W tym samym czasie Ferdynand wystrzelił niczym szampan w nowy rok, prosto na dziób sunącego po wodzie obiektu. Pół sekundy później skojarzyłem obiekt. KAJAK! Dalej było tylko gorzej. Zza drzewa wyłoniły się dwie pasażerki 9/10, które spostrzegły mojego przyjaciela oraz mnie. Zobaczyłem ich twarze, przerażone bardziej niż w jakichkolwiek horrorach. Ale widok nie trwał długo, bo niesione przez rwący nurt szybko zniknęły, a po chwili gdy ogarnąłem co się stało usłyszałem przeraźliwy krzyk. Zapaliła się lampka "Uciekamy!", wyrzuciłem ryby do wody, chwyciłem wędki i uciekłem. Ale do dziś nie mogę uwierzyć, że "strzeliłem" dziećmi w nowo poznane, a nawet jeszcze nie zobaczone, dziewczyny ;/.

Dla dociekliwych:
Dziewczyn nie widziałem już nigdy więcej i wolałbym nie zobaczyć.
Komar nie pękł
Jestem z Fredem razem już od 25 lat.
Purchel po ukąszeniu był nie do zniesienia.

#5k6zY

Czasem Internet może człowieka bardzo zmylić, zwłaszcza jeżeli chodzi o medyczne objawy, a niestety wielu z nas właśnie przy różnych sygnałach najpierw szuka choroby za pomocą Internetu.

Historia sprzed prawie dwóch lat, mieszkałam wtedy ze swoim ukochanym. Weekendowy miły wieczór, stwierdziłam, ze pójdę się wykąpać, a jako miłośniczka wody uwielbiam długie kąpiele. Najpierw odpowiednie przygotowanie, gorąca woda już się lała, a płyn do kąpieli zamieniał w cudowną piane, puściłam ulubioną muzykę i zaczęłam się relaksować. W takim towarzystwie spędziłam dobre pół godziny.

Jak każda dziewczyna wie, mieszkanie z facetem zobowiązuje do zachowania gładkich nóg. Jako że sama nie lubię tych kłujących wrogów nr 1, chciałam się ich pozbyć. Tu pojawił się pierwszy problem - próbuję podnieść rękę - upadła z pluskiem do wody. Próba druga - znowu ręka nie chce współpracować i utrzymać się w powietrzu. No to myślę - może jakiś skurcz od gorącej wody? Trzeba dolać zimnej. Tym razem drugą ręką próbuje odkręcić wodę - efekt? Myślę sobie, że coś jest ze mną nie tak i muszę szybko wyjść z łazienki.

No to próbuję wstać, opieram się o wannę, podnoszę i już jedną nogą jestem na ziemi, kiedy zaczyna mi się kręcić w głowie i przewracam się, uderzając głową o szafkę. Później już tylko pamiętam wchodzącego ukochanego i to jak leżałam w łóżku. Mój luby przestraszony pyta co się stało, próbowałam mu wyjaśnić, ale skutecznie przeszkadzały mi drgawki (właściwie takie mocne dreszcze, jakbym się cała trzęsła z zimna). No to mądry chłopak idzie do kuchni, gdzie miał laptopa, wpisać objawy i dowiedzieć się co to mi jest. Ja w tym czasie nawet nie miałam siły się ruszyć, co chwilę albo robiło mi się ciemno przed oczami, albo gorąco od drgawek. Padła decyzja: jeżeli w ciągu 15 minut nie przejdzie - dzwonimy po karetkę. Na szczęście dreszcze zaczęły ustępować, a ja zaczęłam w pełni kontaktować. No to znowu przesłuchanie co się stało i kolejna próba poszukania przyczyny w Google. Ukochany wraca do pokoju, kładzie się obok, mocno mnie przytula i pyta:
- Kochanie, sprawdziłem w Internecie i... czy ty się czegoś boisz? Bo chyba masz fobię.
 
W życiu nie byłam tak zaskoczona. A dodam, że między nami jest dość spora różnica wieku, a to były pierwsze tygodnie naszego wspólnego mieszkania.
Nie. Nie miałam żadnych lęków.


Następnego dnia okazało się, że wina leżała w łazience, a dokładniej w małym piecyku wiszącym nad wanną i w zatkanej kratce wentylacyjnej...
Miałam sporo szczęścia, ale przecież Internet twierdził, że to tylko fobia ;)

PS Później mój ukochany przyznał się, że przyszedł wtedy do łazienki, bo usłyszał huk i chciał się ze mnie pośmiać, myśląc, że coś mi spadło.

#BjC6e

Z serii wyznań o kupie (tym razem nie ludzkiej).
Historia ta dotyczy mojej mamy, jak była mała.

Mama uwielbiała spędzać wakacje u swojej babci na wsi, gdzie miała wiele koleżanek i kolegów. Jak to dzieci, gdy znudziły im się już oklepane zabawy, wymyślili coś nowego.
Otóż zabawa polegała na tym, że szukali krowich placków na polach, następnie pakowali taki placek do worka, a następnie do kartonu. Taką "paczkę" stawiali przy drodze (w miarę uczęszczanej), chowali się w pobliskich krzakach i czekali na rozwój akcji. O dziwo nigdy nie musieli długo czekać, bo bardzo często pierwszy przejeżdżający kierowca zatrzymywał się, rozglądał się, czy nikogo nie ma w pobliżu, porywał paczkę i odjeżdżał.

Niestety mama nie mogła widzieć min tych kierowców po otwarciu paczki, ale myślę, że były bezcenne.

PS Szkoda, że moja mama opowiedziała mi o tej zabawie dopiero jak już dorosłam :(
Dodaj anonimowe wyznanie