Czuję się samotna i niezrozumiana w związku.
Mój mąż jest wręcz zakochany w naszym dziecku. Wszyscy są tym zachwyceni, chwalą, że jest wspaniałym tatą. Wszystko piękne, ale nie dla mnie. Jestem osobą niezależną, ale ostatnio zdanie innych zaczęło wpływać na mnie, co wprowadza mnie w większe poczucie winy dlatego, jak ja się czuję.
Mąż wielokrotnie podważał moje metody wychowawcze oraz dawał jasno znać, że uważa mnie za słabą mamę. Nie czuję się traktowana jak osoba z uczuciami, a jak pionek.
Jest mi przykro, że mąż stawia dziecko ponad naszą relację. Wychodzę z założenia, że partnerzy są dla siebie najważniejsi. Brakuje mi jego uwagi i zrozumienia. Próbowałam mu to przekazać, ale stawia dobro dziecko ponad moje potrzeby. Kocham męża i nasze dziecko, ale uważam, że swoim zachowaniem nie tylko rani mnie, ale i robi krzywdę naszemu dziecku...
Przemoc nade mną doprowadziła do tego, że można mi wszystko wmówić, bo ja nie jestem przekonana co do tego, co pamiętam. To jest koszmar.
Przez prawie pięć lat pracowałam w pizzerii jako kelnerka. Dzisiaj, gdy dostawca przyniósł mi do mieszkania pizzę, z przyzwyczajenia na odchodne powiedziałam mu: „Smacznego”.
Jestem matką i żoną. Zawsze marzyłam o dwójce dzieci, moja córka ma teraz troszkę ponad 2 lata. Miałam bardzo traumatyczny poród, porozrywało mnie w każdy możliwy sposób (34 szwy). Długo miałam depresję poporodową, wydaje mi się, że ona nigdy nie zniknie.
Ostatnio mieliśmy wpadkę – pękł nam kondom. Po jakimś czasie ciągłe mdłości, jadłowstręt itp. Myśl, że mogę być w ciąży, tak mnie przeraziła, że nie potrafiłam spać, cały czas płakałam. Uświadomiłam siebie, że nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek przekonam się do następnej ciąży. To mnie po prostu przerasta.
Na szczęście mdłości i jadłowstręt okazały się wirusem, potem wszyscy się nim zarazili.
Ale taki drobny zbieg okoliczności, a tyle dowiedziałam się o sobie.
PS Mój mąż nie potrafi tego zrozumieć, jak można się bać czegoś, co kobiety robią od zawsze?! Znajdzie się choć jedna osoba, która zrozumie?
Gdy ostatnio byłam w kwiaciarni, zagadała do mnie starsza pani. Trzymała w ręku bukiet małych, różowych różyczek dla swojej wnuczki. „Ona uwielbia wszystko, co różowe, na pewno się jej spodobają takie kwiatki na czwarte urodzinki” – powiedziała, po czym odłożyła kwiaty do torby, w której leżał jeden mały, różowy znicz. Pożegnała się i ruszyła w stronę cmentarza po drugiej stronie ulicy...
Jestem typowym wykładowcą chemii w markecie na Wyspach. Pod koniec dnia udało mi się poukładać i spisać całą chemię z wielkiego regału. Chwilę później jakiś dzieciak popatrzył na mnie z drugiego końca alejki, wystawił rękę i cały czas wlepiając we mnie wzrok, biegł w moim kierunku i zrzucał towar na podłogę. Jego matka spojrzała na rozrzucone dezodoranty i mydła, po czym rzuciła mi spojrzenie pełne pogardy i powiedziała synkowi: „Nie martw się, nic się nie stało”, po czym oddaliła się w nieznanym mi kierunku, bo mało się nie popłakałem, patrząc na podłogę.
Kiedy byłam w pierwszej klasie szkoły podstawowej, nauczycielka poprosiła, aby dzieci przyniosły następnego dnia do szkoły jakąś swoją zabawkę. Ja jej nie przyniosłam, powiedziałam, że zapomniałam.
Tak naprawdę po prostu jej nie miałam. Nie chciałam się przyznawać, że w domu jest tak biednie.
Ostatnio widziałem pewnego mema i przypomniało mi się wydarzenie sprzed wielu lat.
Ja, młody kurdupel, lat 13. Już po północy, a ja siedzę sobie i czytam. Nagle słyszę demoniczny głos mówiący w dziwnym języku. Momentalnie przypominam sobie, co mówił katecheta... Gacie i łóżko mokre. Wołam tatę: „Chodź tu, tata! Boję się! Mam chyba diabła w pokoju!”. I tata przychodzi, sprawdza...
Okazało się, że ten demoniczny głos pochodził z głośników komputera, a mówił nie w piekielnym, niezrozumiałym języku, tylko mówił o wirusach, niezrozumiale przez zepsute głośniki... I nie był to żaden diabeł, tylko Avast.
Nienawidzę go. Nienawidzę tego gnoja, czasami mam ochotę rozerwać go na kawałki, gołymi rękami. Albo zatłuc jakimś tępym narzędziem. Zawsze robi mi na złość. Zawsze pozostawia mnie przed faktem dokonanym, robiąc syf życiowy, który potem ja muszę po nim sprzątać.
Kiedyś tak mnie wkurzył, już nawet nie pamiętam czym, że przez pół minuty wyłem z wściekłości, tłukąc w kuchenną ścianę zaciśniętą pięścią. Zrobiłem dziurę w boazerii, bo ścianę w kuchni mam pokrytą dość delikatnym materiałem. Potem wróciłem do pokoju, usiadłem na krześle przed komputerem i starałem się uspokoić. Dopiero po dłuższej chwili do mnie dotarło, że rękę mam całą we krwi. Wcześniej miałem w furii taką adrenalinę, że nawet nie poczułem jak się poharatałem. Szyć nie było trzeba, ale i tak blizny mam do dziś.
Dzisiaj wypił mi jogurt, który przygotowałem sobie do obiadu. Wiedział, że specjalnie po to go kupiłem, że lubię zapijać nim ziemniaki. Wiedział, a jednak to zrobił, albo na złość, albo miał jakieś zaćmienie umysłowe, wychlał go. Kiedy obiad był już na talerzu, a ja zajrzałem do lodówki i zobaczyłem, że nie ma jogurtu – z całej siły pieprznąłem talerzem z żarciem w ścianę. A potem jeszcze jednym. I kubkiem z suszarki. Długo potem to wszystko sprzątałem, ale niestety inaczej nie umiem się już wyładować. Jest coraz gorzej, moje ataki furii są coraz silniejsze i coraz trudniej mi się hamować. Boję się, że kiedyś coś komuś zrobię, że stracę panowanie nad sobą. A to wszystko przez niego. Codziennie oglądam go w lustrze. Nienawidzę tego s***wiela. Nikt go nie lubił, w liceum wszyscy się na nim wyżywali, dziewczyny omijały go z daleka. Żaden związek mu w życiu nie wyszedł. Jest przegrywem i mieszka sam. Nie jest już najmłodszy, sporo po czterdziestce. Próbował wielokrotnie zacząć coś na nowo, zmienić swoje życie na lepsze. Nigdy mu nie wyszło. Może przez te napady agresji, nie wiem. Próbował chodzić do psychologa, ale dał sobie spokój po kilku wizytach, rysowanie drzew i nazywanie gałęzi imionami swoich bliskich znudziło go bardzo szybko.
Szczerze mówiąc, to nie wiem dlaczego w ogóle jeszcze żyjemy, razem w jednym mieszkaniu. Przy życiu utrzymuje nas chyba tylko czysta nienawiść do siebie.
Moja młodsza siostra jest dresiarą, nosi luźne dresy, joggery, air maxy, luźne koszulki itp. Jej chłopak dokładnie tak samo. Razem palą, piją, imprezują. Gdy okazało się, że w wieku 17 lat zmajstrowali dziecko, wszyscy zaczęli się martwić — jak to oni, tacy nieodpowiedzialni, nierozumiejący życia, poradzą sobie z wychowaniem dziecka.
Dzisiaj jestem wujkiem 3-miesięcznego Oskara, a moja siostra i jej chłopak są cudownymi rodzicami. Przestali palić i pić. Poświęcają małemu cały swój czas. Co prawda oboje nadal ubierają się tak samo i słuchają rapu, a Oskar zasypia przy piosenkach 2paca, ale są naprawdę świetnymi rodzicami.
Nie wiedziałem, że dziecko tak potrafi zmienić człowieka i wstyd mi, że oceniłem ich z góry.
Dodaj anonimowe wyznanie
