Jestem właścicielem małej gastronomii nad zbiornikiem wodnym. I bardzo lubię doprowadzać klientów do płaczu. Oczywiście jestem zawsze miły i pomocny dla wszystkich, ale...
Nie lubię ludzi typu "hura hura pan podwóra", ponieważ prawie zawsze na dzień dobry taki delikwent (zazwyczaj chodzą grupami) ogłasza wszem i wobec, że jego danie "musi być ostre, ale tak porządnie, a nie jak dla jakichś prawiczków".
Więc ja, stosując zasadę "klient ma zawsze rację", grzecznie informuję o możliwości dodania do zamówienia ostrej papryczki. Odpowiedź jest zawsze taka sama: "Dawaj pan ile wlezie". No więc oczywiście dodaję naszą firmową papryczkę habanero tak od serca, ale robię to w taki sposób, żeby nie dało się jej tak łatwo pozbyć (wkładam pod ser, który się roztapia).
I tak z wielkich twardych panów zostają mali, płaczący, zawsze pociągający nosem - jakby ich życie od tego zależało - chłopcy.
A ja próbuję powstrzymać śmiech, obsługując kolejnego klienta.
Mam takie łaskotki na stopach, że gdy próbuję je myć, chichram się jak potłuczony i ledwo mi się udaje wcelować gąbką we własną stopę.
Ostatnio jednak musiałem zmienić gąbkę na inną, a ta, chropowata, spowodowała taką eksplozję śmiechu, że upadłem w brodziku i skręciłem sobie nogę.
Nikt w przychodni mi nie wierzył, że siniaki na plecach i nodze były spowodowane moimi ogromnymi łaskotkami i przez pół wizyty tłumaczyłem im, że to nie są ślady pobicia.
Jestem policjantką. Teraz, gdy jest coraz zimniej, na każdą służbę zabieram ze sobą termos z gorącą herbatą, kubki i dużo kanapek. Po co? Gdy tylko mamy interwencję wobec bezdomnego, a ten nie pozwala się odwieźć do schroniska, to daję mu kubek gorącej herbaty, aby choć w ten sposób się ogrzał, a także kanapkę, bo zapewne od kilku dni nic nie jadł.
Ludzie się dziwią, dlatego to robię, bo przecież to zwykłe "lumpy". Ale dla mnie to ogromna radość, gdy widzę wdzięczność w oczach tych ludzi, bo czuję wtedy, że jestem policjantką z powołania... Ale dla wielu osób i tak jestem "je...nym psem", którego praca nikomu nie jest potrzebna, bo potrafi tylko karać...
W podstawówce miałam bardzo wkurzającą wychowawczynię. To był ten typ, co zawsze mówił "Chłopcy nie płaczą", "Dziewczynki nie przeklinają", "Chłopcy noszą spodnie, dziewczynki tylko spódniczki i sukienki. Chłopcy mogą ciągnąć dziewczynki za włosy, bo inaczej nie potrafią wyrażać emocji, a dziewczynki nie mają prawa nawet im oddać, bo nie wypada" i inne tego typu bzdury.
Na Halloween szkoła zorganizowała bal. Moi rodzice postanowili być "oryginalni" i zamiast za księżniczkę, przebrali mnie za dziwne coś, połączenie wilkołaka z syreną.
Wszystkie dzieci były zachwycone tym strojem, praktycznie każdy chciał mieć ze mną zdjęcie.
Wszystko było świetnie do momentu, w którym moi rodzice zaczęli rozmawiać z innymi rodzicami, a ja wesoło pobiegłam do jednej z koleżanek. Nauczycielka mnie dorwała i siłą zaciągnęła do łazienki. Cały czas marudziła na moich rodziców, mówiła jacy to oni nieodpowiedzialni i zmywała mój makijaż. Skombinowała mi różową sukienkę (chyba z kółka teatralnego?) i zmusiła do ubrania się w nią.
Mój idealny strój został wyrzucony do śmieci. Za to ja wróciłam zapłakana do rodziców, a gdy ci dowiedzieli się, co się stało zabrali mnie ze szkoły. Następnego dnia była awantura u dyrektorki. Oczywiście znaleźli się zwolennicy nauczycielki, ale więcej osób było po stronie moich rodziców.
Nauczycielka została zwolniona.
Od lat pracuję za granicą, w Polsce bywam średnio raz na 2-3 miesiące. Podczas jednej z takich wizyt poznałam mieszkającego tu Włocha. To był tak zwany zakręt w życiu, rozsypało mi się narzeczeństwo, z perspektywy czasu myślę, że byłam wtedy na granicy depresji. Wszystko mi było obojętne, na niczym mi nie zależało, nie wiedziałam co ze sobą zrobić.
Spotkałam się z nim kilka razy, w końcu wylądowaliśmy w łóżku. I w tym łóżku pękłam zupełnie, bo nie czułam w ogóle nic, jakbym była poza ciałem. Byłam bliska płaczu. I wtedy to powiedziałam. Do dziś nie wiem dlaczego. Poprosiłam żeby mnie uderzył. Zawahał się, ale to zrobił. Za słabo, więc jeszcze raz. I jeszcze raz.
Szybko straciłam rachubę, twarz mi zaczęła drętwieć. Doszłam w kilka sekund. Nie rozmawialiśmy o tym i każde poszło w swoją stronę. Ale nie potrafiłam przestać o tym myśleć. Niedługo potem pod byle pretekstem poleciałam do Polski. Od razu poszłam do niego. Dwa dni później chowając siniaki pod apaszkami i golfami wróciłam do siebie. To już trwa trzy lata. Nieraz wracam praktycznie fioletowa, ostatnio od skórzanego paska popękała mi skóra na plecach. Kiedy się zagoi, wracam. Po wszystkim się przytulamy i zasypiamy.
Nigdy o tym nie rozmawiamy. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie wrócić do seksu bez bicia. Bardzo mało wiem o człowieku, któremu pozwalam na to wszystko. Wiem tyle, że dzięki temu znowu normalnie funkcjonuję i że z nikim nigdy nie byłam tak blisko.
Nikt spośród mojej rodziny i znajomych nie wie o tym, że się z nim spotykam ani o tym, co chowam pod ubraniem. Najbardziej boję się tego, że któregoś dnia nie zastanę go w jego mieszkaniu. Często mi się to śni.
W moim mieście dwie szkoły licealne są całkiem blisko siebie. Jednego dnia tato zaproponował, że mnie odbierze, bo będzie gdzieś w okolicy. Miło z jego strony, więc postanowiłem skorzystać. Po lekcjach grzecznie czekam pod schodami przy parkingu szkoły.
Dzwoni tata.
- No gdzie ty jesteś?!
- Pod schodami.
- Też jestem pod schodami i cię nie widzę.
- No koło dębu stoję.
- ...Nie ruszaj się, jestem pod złą szkołą. Zaraz będę.
Niby nic, ot, błąd staruszka. Ale jestem jedynakiem, a on tydzień wcześniej był u mnie na wywiadówce. Nawet słońce może mieć zaćmienie.
Długo zbierałam się, żeby to tutaj napisać. Jest mi wstyd i równocześnie chce mi się śmiać, ale ten śmiech to raczej z nerwowego zażenowania.
Była impreza u nas na studenckim mieszkaniu. Pech chciał, że akurat w ten dzień z rana złapało mnie zatrucie pokarmowe. Miałam zwyczajnie sraczkę. Nikt ze współlokatorów nie wiedział o tym. Wieczorem szykowało się posiedzenie ze znajomymi przy alkoholu. W trakcie picia w salonie już nie mogłam i czułam, że muszę iść do toalety, jednak nasza toaleta graniczy z salonem, tak że kiedy ktoś jest w salonie, to wszystko słychać...
Powiedziałam, że średnio się czuję i na następny dzień z rana mam zajęcia, więc trochę chcę się wyspać. Poszłam się kąpać i puściłam wodę pod prysznicem, ale ona robiła za mały hałas, więc weszłam pod prysznic i zrobiłam kupę pod prysznicem... jak wcześniej mówiłam, to była sraczka, więc praktycznie sama woda ze mnie poszła i wszystko spłynęło bez problemu.
Przepraszam was, współlokatorzy, ale ciężko mi było inaczej postąpić.
Z Kamilą przyjaźniłam się od podstawówki. Wspólne chwile spędzone pod blokiem, pierwsze miłości, imprezy.
Traktowałam ją jak siostrę, której nigdy nie miałam.
Nasz kontakt trochę urwał się jak Kamila poznała na studiach Bartka. Fajny gość z bardzo dobrej rodziny. Jego rodzice prawnik i lekarz, on zaś podobnie jak Kamila wybrał psychologię.
Ja nie studiowałam, bo moich rodziców nie było na to stać. Jak tylko skończyłam liceum, poszłam do pierwszej pracy i zaocznie poszłam do szkoły policealnej. Jestem fizjoterapeutką, ale nie pracuję w zawodzie.
Jestem kierownikiem w sklepie. Mojego faceta poznałam w pracy. Jest dostawcą kanapek.
I to właśnie przez to, że to tylko zwykły pracownik fizyczny, dostałam zaproszenie na ślub bez osoby towarzyszącej. Kamila go nie lubi, twierdzi, że stać mnie na kogoś lepszego. Mimo to czasami u nas bywała i mój Wojtek bardzo ją polubił.
Do dzisiaj nie powiedziałam mu dlaczego Kamila już nas nie odwiedza.
Nie mam nawet komu tego powiedzieć. Straciłam jedyną przyjaciółkę, facetowi nie chcę sprawić przykrości.
To smutne, jak zawodzą nas ludzie, których byliśmy pewni na 100%.
Dwa lata temu rozstałem się z dziewczyną. Rozstaliśmy się w zgodzie. Nikt nie zawinił, po prostu przestało to działać. Zostaliśmy przyjaciółmi. Mimo to ciężko było mi się pozbierać, ale jakoś się udało. Poznałem dziewczynę, i jakoś dalej poszło. To tak tytułem wstępu.
Któregoś dnia moja eks zadzwoniła do mnie, że potrzebuje pomocy, bo samochód jej i rodziców rozkraczył się po drodze do domu. Cóż, jechałem akurat w tamtą stronę, więc uznałem, że pomogę. Ze mną była moja nowa dziewczyna.
Dojechaliśmy do popsutego samochodu, porozmawiałem z jej ojcem co się stało, no i dawaj go na linkę. Aby odciążyć ich i tak ciężki samochód, poprosiłem, żeby moja eks i jej młodsza siostra wsiadły do mojego samochodu. To był błąd. Zaczęło się przesłuchanie mojej nowej dziewczyny.
"Jak się poznaliście? Długo jesteście razem? Jesteście szczęśliwi? Przecież on nie lubił blondynek, mówił ci o tym?". A najgorsze zaczęło się na koniec. "Spalicie ze sobą? Jak było?" itd. Przerwałem kilka razy, jednak moja Kornelia wytrzymywała to wszytko i ze spokojem odpowiadała.
Kiedy już byliśmy sami, Kornelia z uśmiechem i spokojem powiedziała "Nadal jest o ciebie zazdrosna. To słodkie". Tak bardzo słodkie, że siedziałem wkurzony jeszcze przez dobrą chwilę.
Za niedługo kończę 18 lat.
Przed chwilą dowiedziałam się, że moja mama spodziewa się dziecka i chce, żebym została jego mamą chrzestną.
Biedaczka jeszcze nie wie, że ja też jestem w ciąży.
Dodaj anonimowe wyznanie
