Pewnie każdy miał już okazję spotkać w swoim życiu żulika, który pytał o jakieś drobne na bułkę, po czym wychodził ze sklepu z winem marki "Vino"...
Jakiś czas temu na przystanku PKS zaczepił mnie właśnie tego typu jegomość i zapytał o 1,50 zł na bułkę. Choć przeczuwałem, że celem zakupu jest właśnie winko, dałem mu 2 zł. Po chwili ów mężczyzna wraca do mnie z bułką słodką w ręce, uśmiech ma od ucha do ucha i oddaje mi resztę.
Nie przyjąłem. Powróciła mi wiara w ludzi :-).
Wychowywałam się z czterema braćmi.
Niby nic wielkiego, przecież zdarzają się rodziny wielodzietne. Moja niczym nie różniła się od innych, nie byliśmy bogaci, sporo rzeczy brakowało, a jednak żadnemu z nas nigdy nie przyszło do głowy marudzić, tak nas wychowano.
Od zawsze więc funkcjonowało w domu "dziedziczenie" rzeczy, jako najmłodsza z całej familii, a zarazem jedyna dziewczynka, czułam się nieco pokrzywdzona, o sukienkach mogłam zapomnieć, zresztą typowo żeńskich zabawek też nie miałam i szczerze mówiąc nie przeszkadzało mi to.
Mimo wszystko nie wyrosłam na chłopczycę. Mama wpajała mi, że kobieta musi być wielozadaniowa, więc umiem gotować, piekę dobre ciasta, uszyć coś też umiem i wiele takich podstawowych umiejętności posiadłam :)
W gimnazjum zaczęłam dorywczo pracować i ubogacać swoją garderobę w żeńskie fatałaszki. Kupiłam kosmetyki, ale wiecie, przy czwórce braci każdy dziwny eksperyment z nakładaniem makijażu kończył się ich wybuchem śmiechu, więc ostatecznie makijaż odpuściłam, do dziś nie nakładam go zbyt wiele.
Chodzi o to, że mam problem z facetami... Znacie taki typ kobiety, która jest fajną przyjaciółką? Tak, to właśnie ja. Wieczna przyjaciółka.
Wychowanie w męskim gronie nie było złe, ale sprawiło, że przebywanie z facetami było dla mnie normalne. Nie mdlałam z zachwytu nad ładnymi chłopcami, nie krępowałam się ich obecnością, częściej przybijałam z nimi piątki i gadałam o bzdurach. W jakiś pokręcony sposób rozumiem facetów, ale to w niczym nie pomaga. Każdy kumpel moich braci, który przebywał w moim domu, stawał się moim kumplem, a z tego "kumplowania" nie rozwijało się nic więcej. Ogólnie niemal wszystkie moje znajomości damsko-męskie pozostają na stopie przyjaźni.
Nie mam jakichś wysokich wymagań względem facetów, ubieram się kobieco, nie przeżywam okresu jakoś szczególnie, penisa też nie posiadam, żeby odstraszać na wstępie - chociaż gdybym miała, to pewnie jakiś fetyszysta już by się do mnie dobierał ;)
I siedzę, i myślę, i nie wiem... zbyt brzydka jestem, zbyt męska czy zbyt dziwna, by w końcu znaleźć kogoś, kto mnie zechce?
PS Za pół roku świadkuję na czwartym w życiu ślubie, przygnębienie wzięło górę, stąd to wyznanie :)
Już od małego dziecka nie lubiłem czarnej mafii w naszym kraju :-)
Podczas swojej komunii świętej próbowałem dokonać zamachu na wielebnego. Podczas dawania wina podpaliłem księdza świecą.
Zdecydowanie najlepsza część ceremonii, szkoda tylko, że wujkowi, który filmował uroczystość akurat w tym momencie skończyła się bateria w kamerze.
Dziś jechałam pociągiem. Ponieważ nie miałam miejscówki, siedziałam sobie na podłodze w przedziale I klasy. Opierałam się o ścianę między drzwiami a półką bagażową, generalnie nie byłam na widoku. Nagle coś mnie zaswędziało w nosie, dlatego nie wiele myśląc postanowiłam delikatnie usunąć zalegającego gila.
Gdy z nosa wyszedł smark długości 5 centymetrów, byłam tak zdziwiona, że gapiłam się na niego dobre parę sekund. Kiedy otrząsnęłam się z zamyślenia, rozejrzałam się gorączkowo, czy nikt nie widział, że dłubię sobie w nosie i podziwiam potem swoje "okazy". Za szklanymi drzwiami napotkałam zniesmaczony wzrok jakiegoś chłopaka. W stresie szybko wytarłam gila w wykładzinę.
Mam 21 lat :/
Zastanawiam się czy to ja jestem drażliwa czy może mylę się do niektórych rzeczy.
Ja długo sięgam pamięcią moja mama miała cechy despotyczne. Wszystko zawsze musiało być według jej woli i gustu. Doprowadziło to do tego, że bałam się chodzić na zakupy sama w obawie, że to co kupię jej się nie spodoba.
W wieku 15-16 lat zaczęłam się stawiać. Kupowałam to co mi się podoba. Wychodziłam z domu mimo, że ona twierdziła że wyjście na ten film to strata pieniędzy. Jakieś 8 miesięcy temu poznałam chłopaka. Jest starszy, to fakt. Ale mi to absolutnie nie przeszkadza bo świetnie się z nim dogaduje. Jednym słowem - szczęście.
Do czasu.
Za tydzień kończę 18 lat. Nie czuję się z tego powodu specjalnie dorosła. Wiek jak wiek. Jednak moja mama sądzi - tak myślę - że ten plastikowy kartonik powszechnie uznawany jako dowód osobisty pomiesza mi w głowie. Teraz nie mogę prawie nic robić. Nie mogę wyjść do chłopaka, bo słyszę że sobie na za dużo pozwalam, że skoro jestem taka dorosła to może zacznę sprowadzać facetów na noc albo do domu nie wracać. Wszystko to bo wróciłam o 19 do domu. W poniedziałek. Toż to grzech! To było tydzień temu. Na imprezy w klubach czy domówki nie chodzę, bo nie lubię. Nigdy nie piłam alkoholu i nie paliłam papierosów.
Za każdym razem pytam czy nie ma nic przeciwko jak ktoś do mnie przyjdzie. Nie chce potem awantur. Ona jednak albo całkowicie olewa sprawę a potem udaje, że moich gości nie ma albo zgadza się i zachowuje się jak obrażone dziecko. Czasem to aż mi wstyd i przepraszam znajomych za jej słowa.
Dodam, że pretensje o nieposprzątanie mieszkania są codziennie. A zapomniałam tylko szafkę wytrzeć. Sprzątam zawsze, nie wyjdę z domu jak wszystkiego nie zrobię. Mam brata, który takich obowiązków nie ma, co mnie irytuje.
Ja już nie wiem, czy moja matka ma coś źle poukładane w głowie czy ja się zwyczajnie czepiam.
Moja córka jest homoseksualna. Nie mam z tym najmniejszego problemu i w pełni ją akceptuję. W końcu jest moim największym skarbem.
Przed tym, jak parę tygodni temu wyjechała na studia, mieliśmy szczerą rozmowę. Wyznała mi, że mogłaby być w związku z mężczyzną, ale tylko wtedy, kiedy byłby taki sam jak ja.
To był najwspanialszy komplement, jaki kiedykolwiek usłyszałem. Płaczę do tej pory, kiedy to wspominam.
Mój kuzyn, naczelny homofob miasta okazał się być gejem.
Przyłapałem go spacerując ze swoim chłopakiem w lesie jak robił "laskę" koledze.
Karma wraca, ewentualnie zemsta jest słona.
Mieszkam w sporym, wojewódzkim mieście. Okolica niezbyt ciekawa - prawdę mówiąc, strach wychodzić już koło godziny 18 z domu. Strzelaniny, podpalenia, bójki - cóż, to miejsce widziało wszystko i jeszcze trochę. Tyle słowem wstępu.
Mogę zrozumieć, że ludzie obawiają się czasem zareagować, ale to co zobaczyłam stosunkowo niedawno przebiło moje wyobrażenia.
Środek dnia, weekend, słońce świeci wesolutko, gdy idę do sklepu jedną z mniej "ciekawych" ulic, która jest istnym placem zabaw dla różnego rodzaju panów i pań "nieświeżych".
Na środku ulicy widzę ciemną masę. Po kilku krokach masa okazała się być nie mogącym podnieść się człowiekiem. Nie mógł chwycić swojej kuli pomagającej chodzić, tak więc bezradnie czołgał się w stronę krawężnika.
Reakcje ludzi?
Rodzinka - matka, ojciec i mały synek - omijając (czytaj - niemal depcząc) owego człowieka, radośnie kontynuuje rozmowy. Nie było mowy, że go nie widzieli.
Dorośli "odpowiedzialni" ludzie patrzący na niego z pogardą i jedynie przyśpieszający kroku.
Byłam w takim szoku, że moja reakcja było nieco spóźniona. Przeszłam parę kroków w osłupieniu, po czym biegiem wróciłam do mężczyzny.
Nie był pijany, raczej oszołomiony i zdezorientowany. Pomogłam mu wstać i przejść w docelowy punkt ulicy. Miałam ogromne problemy z podniesieniem owego człowieka.
Reakcja ludzi "dorosłych" i "odpowiedzialnych" na drobną, ubraną niczym postać z kreskówki nastolatkę, pomagającą "czarnej masie"?
Spojrzenia pełne pogardy, wymijanie...
Jestem osobą płochliwą i zwykle nie okazującą jakichkolwiek uczuć czy empatii, ale nawet mnie "ruszyło" to co zobaczyłam.
"Co się porobiło z tą młodzieżą", tak?
Ręce i reszta opadają.
W pociągu spotkała mnie bardzo niecodzienna, jak na dzisiejsze standardy, sytuacja.
Zająłem miejsce w przedziale, w którym siedział już pan, który mógłby być moim dziadkiem. Po paru minutach zagaił rozmowę: opowiadał, że właśnie wraca od córki, że jeździli na wycieczki i tak dalej. Byliśmy w przedziale sami.
Porozmawialiśmy chwilę o rożnych przyziemnych sprawach. Powspominaliśmy nasze młodsze lata - chociaż mam nieco ponad 20 lat, więc daleko cofać się nie musiałem - ale okazało się, że moje dzieciństwo było chyba bardziej zbliżone do dzieciństwa mojego rozmówcy niż obecnych dzieci. Sarkaliśmy wspólnie na dzisiejsze czasy, w których ludzie prawie ze sobą nie rozmawiają, a już na pewno nie w takich sytuacjach, jak nasza - w pociągu, z osobą w gruncie rzeczy nieznajomą.
Rozmowa toczyła się w najlepsze, aż pan w którymś wątku napomknął, że tęskni za znajomymi z grupy wsparcia, na którą chodzi. To rzucone mimochodem stwierdzenie wywołało u mnie niemałą konsternację. Nie samym faktem, że ktoś korzysta z grupy wsparcia, lecz tym, że wyznaje tak intymne, bądź co bądź, fakty ze swojego życia osobie, którą zna ledwie od godziny. Próbowałem zamaskować swoje zaskoczenie, ale aktor ze mnie mierny i na takie wyznanie nie potrafiłem wydusić z siebie słowa.
To był dopiero początek - miły pan zaczął opowiadać o swoim nieudanym małżeństwie, o rozmaitych problemach, które miał w przeszłości i obecnie. Robił to tak, jakby miał do mnie pełne zaufanie. W pewnym momencie coś we mnie pękło... i również zacząłem mu się zwierzać ze swojej niełatwej przeszłości, z rzeczy, z których przed nikim wcześniej się nie wywnętrzałem, a które były podobne do jego problemów.
Te nasze anonimowe wyznania trwały chyba ze dwie godziny.
Powiem wam, że z początku byłem nieco zmieszany i wręcz zażenowany łatwością, z jaką starszy pan obnażał się przede mną ze swoich sekretów. A po chwili zrozumiałem, że chciał się po prostu wygadać, że było mu ciężko. Mnie też było ciężko nosić w sobie różne przygnębiające doświadczenia, a tu mogłem to po prostu z siebie wyrzucić, mimo że z reguły nie jestem szczególnie wylewny. Pomyślałem, że przecież pewnie nigdy więcej się nie spotkamy, więc co mi szkodzi?
Były to dni, kiedy rozmyślałem o tych wszystkich trudach, przez które przechodziłem. I Bóg postawił na mojej drodze tego niepozornego mężczyznę. Rozmowa z nim była dla mnie terapią, bo są sprawy i emocje, które zrozumie tylko ten, kto sam podobne przeżył. Otrzymałem od obcej osoby mnóstwo ciepła, którego tak bardzo potrzebowałem.
Dotarło do mnie, dlaczego wiele osób wylewa tutaj swoje żale - bo nikt ich tu nie zna, a gdy człowiek się tak wywnętrzy, to jest mu lżej.
Wiem, odkryłem Amerykę tym stwierdzeniem.
Kilka dni temu przeczytałem wyznanie #sgyzc . Przyznaję autorowi rację, żeby nie ufać szkolnemu pedagogowi. Może mieliśmy pecha do pedagogów, ale ciężko mieć inną opinię skoro zawsze było się przez nich okłamywanym.
Przez większość czasu mojej edukacji byłem przedmiotem kpin i uciechy. Niejednokrotnie zdarzały się konflikty z rówieśnikami, którzy byli zawsze anty. Nie raz, nie dwa sprawa trafiała do pedagoga, i zamiast się cieszyć z tego, że wreszcie sprawcy zostaną ukarani za swój czyn, niczym bramy piekła otwierały się przede mną drzwi do jego gabinetu. Standardowa szczera rozmowa, deklaracje o tym że ONI nie mieli prawa mi dokuczać, i jeżeli powiem całą prawdę jak było, to zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, i moje życie będzie miodem i mlekiem płynące aż do aksamitnych stóp oceanu szczęścia i rozkoszy.
Niestety, proszę Państwa, oprawcy zsyłali na mnie swe boskie kary, tym bardziej im mocniej ufałem szkolnemu pedagogowi. W końcu stwierdziłem, że pozostawię sprawę starszemu bratu i jak za jebnięciem magicznej różdżki zakres problemów znacznie się zmniejszył. Oczywiście jak na ironię, gdy pani pedagog dowiedziała się o moim sposobie rozwiązywania problemów, dostałem reprymendę o tym że tak nie wolno, i że PRZECIEŻ OD ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW JEST PEDAGOG.
No ja pierdolę, takiej pewności siebie przy kompletnym braku kompetencji nie słyszałem od wybuchu II wojny światowej.
Innym razem w gimnazjum była sytuacja, gdy zwyczajnie w mojej rodzinie się nie przelewało. Było to dosyć widoczne, więc zareagowała pani wychowawczyni (tutaj akurat brawo dla niej, bo jak widać nie każdy nauczyciel jest SS-manem z czerwonym długopisem zamiast pistoletu, choć i tak się zdarzało). Niestety od wychowawczyni sprawa trafiła do... a jakże! Pani pedagog, która zobowiązała się pomagać mi dyskretnie, aby nikt się nie dowiedział o problemach finansowych mojej rodziny.
Poczułem się naiwnie bezpieczny, no bo co złego się może stać. Jeśli dyskretnie, to dyskretnie. Niestety, demony poprzednich sytuacji wróciły wpieprzając się kopniakiem w mój młodzieńczy ryj, bo oto podczas przerwy przez korytarz niczym superbohater, który opuszczał większość zajęć na temat dyskretnej pomocy innym, zmierzała pani pedagog, wręczając mi przy całej klasie reklamówkę z mąką, szynką tyrolską itd. Gest piękny, bo i w Piśmie Świętym napisane jest "głodnych nakarmić", no ale ktoś tu zapomniał, że nastolatki może są idiotami, ale nie są głupie, i gdy zaglądając ci do reklamówki, widzą produkty pierwszej potrzeby, to od razu pomyślą, że skoro ktoś mu to daje, to znaczy, że tego nie ma. Jeżeli tego nie ma, to znaczy, że jest biedakiem, więc beka z niego. Pomijam już darcie się pani pedagog na stołówce do kucharek "Ten chłopak je za darmo", ale na Boga, ktoś tu za bardzo łączy bycie pedagogiem i temperament gracza w kalambury.
Dodaj anonimowe wyznanie
