Świętą są okresem, gdzie zbiera się na wspomnienia. No i oto jedno moje.
Mój brat był perfidnym szantażystą od małego, chorowity, potrafił to wykorzystać na swoją stronę w życiu rodzinnym. Sytuacja inaczej się miała poza domem. Cwaniak malał jak penis w zimnej wodzie. Przez całe moje życie w rodzinie zawsze stałam na uboczu, ta lepiej ucząca się, lepsza gwiazda była spychana na bok, gdy młody tylko kichnął lub prychnął. Nie lubiłam tego, ale cóż, przyzwyczaiłam się. Dodatkowo, gdy coś przeskrobałam, to mnie szantażował pod...rdoleniem.
W gimnazjum brzydka nie byłam, blond dziewczyna, normalna laska z sąsiedztwa, posiadająca dużo kolegów, bo zawsze wolałam mieć kumpli i wśród nich kilku adoratorów. Moi kumple byli też kumplami brata. Ten mały, rudy i chudy parszywek próbował czego tylko nie mógł, żeby zatruć mi życie. Któregoś dnia świta moich kumpli zapytała się co się stało, bo płakałam po powrocie ze szkoły. Znów młody gówniak próbował wysępić kasę za milczenie o jakiejś pierdole, która wtedy wydawała mi się sprawą życia i śmierci, a ja tej kasy nie miałam.
Został postraszony, że jeszcze jedna taka akcja i wtedy dostanie na serio. Na początku się przestraszył, ale za chwilę znów zaczął mnie dręczyć, tylko myślał, że od kumpli nie dostanie.
Do tej pory nie wie, że "te zbiry z sąsiedniego osiedla" to tak naprawdę moje kochane chłopaki i nie wie za co dostał, ale od tego momentu przestał kozaczyć w domu i mnie zostawił w spokoju. Dzięki tej akcji ma już jednego dorabianego zęba. Ale nadal o tym nie wie. Nikt nigdy się o tym nie dowie.
Niedługo kończę 30 lat i jakiś rok temu się rozwiodłam. Moja decyzja, więc również przyjęłam konsekwencje tego, czyli bycie na własnym utrzymaniu i wynajęcie mieszkania. Niestety, żeby się utrzymać, musiałam zmienić ukochaną przeze mnie pracę na o wiele lepiej płatną, ale niezbyt przeze mnie lubianą.
W tym tygodniu jakoś tak z dziewczynami z zespołu podczas ploteczek wyszło z jakich pobudek zmieniłam pracę.
Zostałam nazwana materialistką, dla której tylko kasa ważna, a przecież nie to się w życiu liczy, one takie nie są itp.
Po czym zaczęły przegadywać o tym, co ich "misiaczki, mężusie i srusie" im kupują, co stawiają, gdzie zabierają itp., bo oni pracują na dobrych stanowiskach i dobrze zarabiają, tylko szkoda, że czasami tak długo pracują po godzinach, ale to ich praca.
Chyba czas poszukać nowego "mężusia", najlepiej bogatego, bo wtedy nie będę materialistką.
Parę lat temu, gdzieś w sierpniu, w moim rodzinnym domu zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Dom w stylu drewniano - murowanego dworku, dziadek kochał las, drzewa, naturę, to i domostwo pobudował z naturalnych materiałów, wykorzystując jak najwięcej zapomnianych dziś już sztuczek i trików. Na poddaszu słychać było min. dziwne trzaski, jęki, które nie brzmiały jak zwyczajne odgłosy reagującego na zmiany temperatury drewna.
Tatko wezwał szefa ekipy górali, rzemieślników zaprawionych w boju, który konserwował niejeden drewniany kościół, żeby ocenił co to się u nas wyprawia. Chłopina pomieszkał u nas trzy dni w okresie jesiennym, które sam ustalił - bo wtedy jest największe spektrum wahania temperatury, wilgotności, ciśnienia, wiatru itp. Źródła dziwnych dźwięków za nic nie umiał ustalić i na ostatek zasugerował, że "to nie jest nic, co mogłaby robić chałupa".
Ksiądz nic nie poradził, a stawał na głowie, żeby coś zdziałać. Żeby nie przeciągać: moja siostra była nieobecna przez całe lato, bo wyjechała na praktyki... w patologii. Zwłoki to jej hobby. Jak tylko przekroczyła próg rodzinnego domu, zwołała wesoło "Oooo, jakim ładnym trupkiem tu śmierdzi!". No ale gdzie ten trup? W szafie? Nie.
Budowa stropu zakładała tzw. podwójne dno. Czyli sufit - pusto - podłoga. Chyba miało to służyć zachowaniu ciepła, cholera wie. Siostra bezbłędnie, niczym ogar, odnalazła źródło smrodu. Był to niemiłosiernie zapasiony pers sąsiadki, który włamał się na strych, dostał się w ten cieplny bufor przez miejsce, gdzie deski niegdyś pękły i zostały zakryte zabytkową szafą jeszcze przez babcię. Kot tam wlazł, utknął i w końcu zdechł, pożywiając swym tłuszczem pokolenia bakterii gnilnych.
Ani górale, ani proboszcz, ani nawet najgorsi miejscowi menele nie chcieli go usunąć. Drobniutka siostra wlazła między deski i pół godziny zachwycała się szczegółami, zanim zwłoki wydobyła.
O czym nikt nie wie? O tym, że to ja zamknąłem kota na strychu. Cały czas właził nam do domu przez każdą możliwą szparę, sąsiadka miała to w d... i miałem tego dość po tym, jak wlazł do mojego pokoju i zagryzł mi pomniejszego futrzaka. Zrobiłem to z myślą, że rodziny nie ma, kot posiedzi w karcerze kilka dni i dostanie traumy, przez którą więcej do nas nie wróci. Codziennie sprawdzałem czy żyje, ale kiedy trzeciego dnia go nie znalazłem stwierdziłem, że którędyś uciekł.
Ps. Byłem zdesperowany, ale nigdy nie zamordowałbym z premedytacją żadnego stwora. Dźwięki były zbyt dziwne jak na kota i nie miałem pojęcia, że w podłodze jest dziura oraz podwójne dno. Do dziś nie wiem, jak on się tam wcisnął. Na strychu były otwory wentylacyjne, którymi teoretycznie mógł uciec, jakby się uparł. Plamy nie było widać, bo strop był zabezpieczony folią od środka pustki między warstwami. Do dziś mnie to dręczy, ile on konał...
Pochodzę z rodziny, gdzie dyscyplina była wymuszana paskiem/smyczą/wyzwiskami.
Wykazuję postawę aspołeczną i nie potrafię podtrzymywać znajomości, bo za dzieciaka nie wolno mi było wychodzić do znajomych. Powód? Rodzice bali się, że coś mi się stanie, przecież świat taki okrutny.
Pamiętam to, ale też wiele fajnych chwil, dlatego jeszcze utrzymuję kontakt z rodzicami. Jednak jest jedno ale... nie tęsknię, nie dzwonię, wymyślam wymówki, aby do nich nie jeździć. Jak tylko skończyłam szkołę średnią, poszłam na swoje, do innego miasta.
Obecnie mam około 30 lat, swoją rodzinę i wciąż nie czuję potrzeby odwiedzania rodziców. Rozważam przeprowadzkę jeszcze dalej niż obecnie, a fakt, że będziemy się rzadziej widywać, uważam za olbrzymi plus.
Nie wyobrażam sobie, aby na ich starość zajmować się nimi lub co gorsza wziąć jedno z nich do siebie, bo to drugie odejdzie.
Pewnie niektórzy stwierdzą, że jestem wyrodną córką, ale rzadko kto miał rodzica tyrana, a drugiego totalnie biernego lub jeszcze dokładającego swoje.
Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi?
Zawsze chcieliśmy z mężem mieć swój mały biznes. Dlatego tuż po studiach udaliśmy się na dobrowolne kilkuletnie wygnanie za zachodnią granicę.
Pracowaliśmy oboje po 10 godzin dziennie przez kilka lat. W końcu udało nam się odłożyć i wróciliśmy do Polski.
Każdy, kto ma własną działalność wie, jak wyglądają pierwsze lata. Raczej dokładasz, niż zarabiasz.
Niestety wśród sąsiadów i znajomych z urzędu dorobiliśmy się przydomka "zagranicznych ważniaków" i "państwa prezesów". Odwrócili się od nas wszyscy, znajomi, sąsiedzi. A ci, którzy zostali, nie zostali dla NAS, ale dla ewentualnych korzyści.
Dwa razy przebito nam koła w aucie, oblano farbą drzwi. Przetrwaliśmy.
Po 2 latach zatrudniliśmy znajomego. Wydawał się w porządku, miał w domu ciężko, niedawno stracił pracę. I to był nasz największy błąd.
Przez dłuższy czas nie wiedzieliśmy, skąd wzięła się fala nienawiści ze strony znajomych i sąsiadów, nikt nam nawet nie mówił "dzień dobry".
Pewnego dnia pojechałam do sklepu. Wzięłam, co miałam wziąć, poszłam do kasy. Nagle słyszę znajomy głos, stanęłam tak, że on mnie nie widział.
Przytoczyć umiem tylko fragment:
- Ta k***, moja pani szefowa od 7 boleści, Boże, co za p***a, 30 lat ma, firma po tatusiu i wielką szlachciankę zgrywa, państwo rozbijają się oboje samochodami za moje pieniądze, a mi płacą grosze, ja nawet w zawodzie nie pracuję! Muszę znosić ją dzień w dzień i tego jej fagasa, co na kasę tatusia poleciał, nieudacznik, nigdy uczciwie nie pracował. Za biureczkiem siedzi i pana zgrywa, a pewnie gimnazjum skończył, wieśniak. Ty wiesz, że oni codziennie rano przychodzą do mnie do kanciapy i zgrywają takich fajnych, kawę nawet przynieśli! A tę k*** to znalem wcześniej, całkiem fajna była, ale już jej od***o od pieniędzy. Ale ludzie co ich znają to tak samo mówią, państwo w firmie po rodzicach. Rzygać mi się chce, jak ich widzę!
Nie, nie zwolniliśmy delikwenta, miał 3 dziecko w drodze. Po roku sam stwierdził "nie będzie dla frajerów pracował" - po tym, jak odmówiliśmy podwyżki.
Komentarz potrzebny?
Za każdym razem kiedy myje ręce w publicznej toalecie, naciskając na mydło, gdy widzę, że mydło jest białe odczuwam dziwny dyskomfort psychiczny, że pan, który to napełniał dodał coś od siebie.
Zawsze w okresie świątecznym przypomina mi się sytuacja sprzed 3 lat.
Był 24 grudnia, a ja byłam w żałobie po mojej zmarłej matce, która była dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Wtedy też zdałam sobie sprawę, że będą to moje pierwsze samotnie spędzone święta. Postanowiłam się nie załamywać i przygotować swoją własną samotną wigilię. Nie chciałam marnować czasu ani pieniędzy na przygotowanie całej kolacji dla jednej osoby, więc zdecydowałam, że zrobię zwykły sernik i to będzie cała moja uroczysta kolacja. Jak postanowiłam, tak zrobiłam.
Sernik wyszedł naprawdę świetny, a mi zaczynało robić się smutno. Wszyscy całymi rodzinami gdzieś się spieszyli, tylko ja siedziałam sama w domu przy swoim przepysznym serniku.
Moje rozmyślania przerwał głośny śmiech u sąsiadki z góry. Znałam tę kobietę, ponieważ często zaczepiała mnie i zagadywała, a ja zawsze poświęcałam chwilkę czasu na pogawędkę z nią. Ten śmiech na górze jeszcze bardziej mnie zdołował i właśnie wtedy postanowiłam zrobić coś, na co w normalnej sytuacji pewnie nigdy bym się nie odważyła. Postanowiłam pójść na górę i poczęstować wszystkich moim wypiekiem. Zarzuciłam na siebie przyzwoite ubrania, wzięłam sernik i poszłam piętro wyżej. Spodziewałam się, że otworzy mi znajoma sąsiadka, więc przygotowałam odpowiedni dialog i zapukałam w drzwi.
Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu otworzył mi jakiś mężczyzna. Byłam zupełnie zdezorientowana, nie tego się spodziewałam. Mój cudowny plan nie wypalił. Mężczyzna przywitał się i spytał, o co chodzi, a ja nie wiedząc co powiedzieć zaczęłam dukać w stresie jakieś bezsensowne zdania. Tego było już chyba z wiele dla mnie na ten dzień, bo wybuchnęłam ogromnym płaczem. Stałam tam jak wariatka przed obcym facetem, z sernikiem w ręku, w wigilijną noc, i ryczałam.
Wtem w drzwiach ukazała się moja sąsiadka, rozpoznała mnie i zaprosiła do środka. Dopiero po tym, jak wypiłam kubek gorącej herbaty, byłam w stanie powiedzieć o co tak naprawdę mi chodzi. Ku mojemu zaskoczeniu powiedziałam całą prawdę, o niedawno zmarłej matce i o tym, że nie mam z kim spędzić świąt.
Dla mojej kochanej sąsiadki było jasne, że spędzę ten dzień z nią i z jej rodziną. Wszyscy przyjęli mnie w ten dzień bardzo ciepło.
Od tamtego wydarzenia bardzo zaprzyjaźniłam się z sąsiadką z piętra wyżej. Jej dzieci na co dzień mieszkały za granicą, więc ona również była bardzo samotna. Obie chętnie spędzałyśmy razem czas i chociaż sąsiadka była ode mnie o 50 lat starsza, to świetnie mi się z nią rozmawiało. Dzięki niej również udało mi się pozbierać po śmierci matki. Obecnie nie mieszkam już w tamtym mieście i mój kontakt z sąsiadką właściwie kompletnie zanikł. Jednak ja wciąż o niej pamiętam i o tym, co dla mnie zrobiła.
Nigdy nie byłam idealna w oczach mojej rodziny. Każdy miał odmienny pomysł na wychowanie mnie. Jedynie moja matka nie przejmowała się tym, na kogo wyrosnę.
Nigdy jej nie szanowałam, bo była bezrobotna i nie zajmowała się domem, ale to co wtedy powiedziała sprawiło, że nie wiedziałam, co powiedzieć.
Działo się to w czasach gimnazjum. Jak wiele innych gimbusów, zaczęłam wtedy pić, palić. Ubierałam się na czarno, słuchałam metalu, nosiłam glany i pofarbowałam włosy. Rodzinie się to nie spodobało. Bardzo cenili sobie schludny, dziewczęcy ubiór, naturalne włosy.
Pewnego dnia pojechałam z matulą na wieś do dziadków. Podczas obiadu zaczęli rzucać obelgami i pretensjami w moją stronę. Matka, która jak do tej pory siedziała cicho, w końcu nie wytrzymała.
- Lepiej, że jest metalem niż prostytutką, jak ty w czasach młodości, mamo - powiedziała.
Zamurowało mnie, w sumie wszystkich. Resztę obiadu spędziliśmy w ciszy i nie drążyliśmy tematu. Dziadkowie do dzisiaj nie wspomnieli nic o moim wyglądzie.
Achtung, nudne spostrzeżenia.
Mam czternaście lat i uczęszczam do ostatniej istniejącej klasy gimnazjalnej.
W sumie zawsze byłam dość kontaktową osobą, z każdym byłam w stanie znaleźć wspólny język czy temat, włączając osoby wieeeele ode mnie starsze. Jestem dość altruistyczną osobą i naprawdę wiele rozumiem, ale tego nigdy.
Nawet nie wiem ile razy ja i moi znajomi usłyszeliśmy zarzuty, że jesteśmy za weseli, za głośni, za głupi. A przepraszam bardzo, jak mamy mieć doświadczenie w niektórych sytuacjach, kiedy tak naprawdę jesteśmy dziećmi? Pretensje o rzeczy, o których nigdy bym nie pomyślała, że ktoś może się o nie rzucać. W szkole nieustannie słyszymy że wszystkie inicjatywy podejmowane przez nas są tylko po to, by nie mieć lekcji. A jednocześnie te same osoby, kolokwialnie mówiąc, drą mordy o to jacy my jesteśmy niekreatywni i zamknięci, że nie wychodzimy z żadnymi pomysłami. Ręce opadają, ale nic nie powiesz, bo dostaniesz uwagę za pyskowanie.
Wiele razy słyszałam, jakoby młodzież była tą złą, zawsze. Że to przez nas ten świat schodzi na psy. Że jak oni odejdą, to świat się zawali bo olaboga nigdy nie dorośniemy.
I ja naprawdę wszystko rozumiem, ludzie boją się że jeśli teraz nie ogarniają umysłem postępu, to co będzie za parę lat? Pokolenie wychowywane w czasach wojny i stanu wojennego jest INNE od naszego, ale czy to oznacza, że lepsze? Gloryfikowanie wychowania przemocą fizyczną i dawania dzieciom swobody, jednocześnie stosowanie przemocy psychicznej i zamykania nastolatków w czterech ścianach BO ONO NA PEWNO PÓJDZIE PIĆ ALKOHOL I UPRAWIAĆ SEKS! Niektórzy pójdą. Ale pójdą tak czy tak, mimo zakazów. A niektórzy nie - niektórzy chcą po prostu posiedzieć ze znajomymi.
Nie chcę nic więcej oprócz zrozumienia. Że tak, jestem gówniarą, ale w kilku tematach mam więcej do powiedzenia niż starsi. Że nie, nie będę wiedzieć jak ugotować ziemniaki, jeśli nie sprawdzę w internecie, bo nikt mi tego nie pokazał. Mogę nie wiedzieć jak włączyć pralkę, skoro nigdy tego nie robiłam, bo mi nie pozwalano. Młodzież potrafi być inteligentna i wrażliwa, ale w dzisiejszym świecie nie opłaca się być dobrym. Tylko... Kto kreuje dzisiejszy świat? My, nastolatki, czy oni, ludzie dorośli? Nie zwalam winy, ale kilka razy zdążyłam zaobserwować, jak matki uciszają swoje małe dzieci tabletami czy telefonami, jednocześnie wręcz plując na niewiele przecież starsze osoby używające telefonu.
W każdym pokoleniu zdarzają się słabe i głupie jednostki. Nie mówię, że wszyscy młodzi są święci, a wszyscy dorośli są źli i zgorzkniali. Po prostu częściej spotykam ten gorszy typ.
Chciałabym móc wypowiedzieć się na jakiś mądrzejszy temat bez późniejszego komentowania, że cwaniakuję. Nie, ja po prostu myślę i mam własne zdanie. I chciałabym być rozumianą przez innych.
Pochodzę z biednej rodziny i kiedy byłam dzieckiem, rodzice zawsze pod koniec miesiąca zaczynali przeszukiwać cały dom. Zaglądali wszędzie, nie zwracali uwagi na protesty i chęć zachowania jakiejś prywatności. Oczywiście szukali wtedy kasy, a za to co znaleźli robili zakupy, które miały wystarczyć do kolejnej wypłaty.
Kiedyś nakupowali mnóstwo mąk, płatków, soli i pełno innych rzeczy, które mają takie opakowania, że niezbyt da się je zamknąć. To wszystko walało się na blacie, bo wówczas wszystkie półki były porozwalane. I właśnie wtedy w naszym domu pojawiła się mysz. Matka przerażona wyrzuciła praktycznie wszystko "bo mysz mogła po tym przejść", a że kasa się skończyła, to przez jedenaście dni cała rodzina (siedem osób) jadła jedynie wafle (tak z dwa opakowania), które jakimś cudem przetrwały, i dżem.
Do dzisiaj pamiętam, jak bardzo byłam wtedy głodna i to, jak burczał mi brzuch, wszyscy się patrzyli i w końcu zemdlałam na pewnej lekcji.
Obecnie nie potrafię wydawać pieniędzy na coś innego niż jedzenie i wszelkie środki do sprzątania. Musi być sterylnie czysto i pełno jedzenia, inaczej dostaje ataków paniki.
Dodaj anonimowe wyznanie
