Uczęszczam do niewielkiego technikum. Do mojej klasy chodzi Kasia, która jest gwiazdą szkoły, nie taką wredną suką znaną z amerykańskich filmów, ale taką prawdziwą. Jest miła, inteligentna, pomocna i mocno zaangażowana w życie szkoły. Jest wolontariuszką w schronisku, działa w samorządzie, często reprezentuje szkołę w konkursach sportowych i naukowych. To właśnie ona co jakiś czas niemal całej klasie tłumaczy zagadnienia z matematyki, gdyż nasza matematyczka nie jest zbyt dobra w nauczaniu. Jest ulubienicą uczniów i nauczycieli.
Kasia jakiś czas temu trafiła do szpitala, nie jest z nią dobrze. W szkole ogłoszono, że potrzeba krwi dedykowanej dla niej. Nauczyciele i spore grono uczniów namawiali wszystkich pełnoletnich do oddania krwi, chętnych było mnóstwo, ale patrzyli krzywo na każdego, kto odmówił.
Zawsze chciałem oddawać krew, dlatego zrobiłem to tydzień po 18 urodzinach... czyli trzy tygodnie przed akcją oddawania krwi dla Kasi. Problem jest taki, że nikt nie chce słuchać. Część uczniów odmówiła, bo nie cierpią tej "gwiazdeczki", kilku boi się igieł lub oddawania krwi, jest również chłopak, który zrobił sobie tatuaż kilka dni wcześniej (nosi opatrunek na przedramieniu, więc nie może tego ukryć, jak niektórzy mu sugerują), dziewczyna z atopowym zapaleniem skóry i pewnie kilkoro uczniów jeszcze z innymi powodami. Wszyscy zostaliśmy potraktowani jakbyśmy chcieli śmierci Kasi. Ja mam najgorzej, bo chodzę z nią do jednej klasy i jesteśmy przyjaciółmi. Większość osób nie chce mnie nawet wysłuchać, kiedy już pozwolą mi dojść do głosu, twierdzą, że jakbym chciał, to mógłbym zataić fakt niedawnego oddania krwi. Nawet niektórzy nauczyciele tego nie rozumieją, uważają, że kłamię, bo przecież młodzież nie jest chętna do oddania krwi i na pewno nie zrobiłem tego sam z siebie. Tylko najbliżsi przyjaciele mnie wspierają.
Znosiłem ochłodzenie stosunków w klasie, jestem pewny, że Kasia ich wszystkich ogarnie, gdy dojdzie do siebie, ale mam już powoli dosyć. Nie zostałem nawet wpuszczony na wigilię klasową. Po jasełkach każda klasa poszła do swojej sali, a nauczyciele łamali się ze sobą opłatkiem. Zanim przyszła nasza wychowawczyni, zostałem odepchnięty od drzwi, zwyzywany, a potem dostałem w mordę. Klasa niemal zgodnie stwierdziła, że już nie jestem częścią tej grupy, ponieważ jestem ch*jem i samolubem, kilka osób bało się odezwać. Mój najlepszy kumpel odszedł razem ze mną, czy również skazał się na bycie wyrzutkiem.
Współczuję Kasi, ale coraz trudniej mi o tym pamiętać, gdy ludzie mnie tak traktują. Kilka razy złapałem się na tym, że przerzucam na nią odpowiedzialność za to wszystko. Wkurzają mnie ci "wszyscy" dobrzy ludzie. Dziewczyna dostanie krew od około setki osób, to, że zmarnuję sobie zdrowie, aby oddać dodatkowe pół litra, raczej nic nie pomoże.
Kiedyś mieszkałam w tak zwanym bliźniaku. Jako że byłam wtedy dzieckiem, to nie mogłam zajmować się chorą babcią, więc mama zawsze prosiła o to sąsiadkę, a ta zawsze się zgadzała. Ogólnie sąsiadka była fajną osobą - miło się z nią rozmawiało, zawsze przynosiła jakieś ciasto, pomagała mi i bratu w nauce itd. Była w niej tylko jedna rzecz, której nie potrafiłam zrozumieć - czasami dziwnie chodziła, krzywiła się przy niektórych czynnościach, miała obtarcia na rękach i nogach.
Za to nienawidziłam naszego sąsiada, bo wiecznie był sztywny, oficjalny i przez to zawsze szukałam czegoś na niego. I tu zaczyna się historia właściwa.
Czasami, gdy stało się w pokoju, w którym nasze domy są połączone ścianami, można było usłyszeć krzyki. Początkowo myślałam, że to duchy, ale z czasem ogarnęłam, że to głos sąsiadki i pojawiły się moje pierwsze podejrzenia względem sąsiada.
Innego dnia, będąc świeżo po filmie o niewolnictwie, handlu organami itd., przyszło mi iść do sąsiadki i poinformować ją, że mama ma niedługo urodziny i jest zaproszona. Sąsiadka otworzyła, ale miała trochę rozmazany makijaż, obrożę na szyi i wyglądała dziwnie.
Oczywiście nie wpadłam na to, by porozmawiać o tym z mamą. Stwierdziłam, że porozmawiam z koleżanką, która jest w tym samym wieku. A ona opowiedziała mi prawdopodobnie zmyśloną historię o swojej kuzynce i namówiła do zadzwonienia na policję. Więc zadzwoniłyśmy i jeszcze podkoloryzowałyśmy to wszystko.
Kilka dni później sąsiadka przyszła zdenerwowana do mojej mamy. Nie podejrzewała mnie, jedynie chciała wyżalić się, że ktoś nasłał policję na jej męża. Pamiętam, że zwyzywała tę osobę.
Oczywiście nie przyznałam się. Za to zaczęłam obmyślać kolejny plan na ocalenie jej, bo wiedziałam, że czasami ofiary bronią tych złych. Na szczęście zanim coś wymyśliłam, dowiedziałam się z internetu czym jest bdsm.
Mój kolega z klasy zaczął się wykłócać na lekcji, że przecież nie wiadomo, czy Ziemia jest kulista, a już na pewno nie krąży na żadnej orbicie. Po wykorzystaniu logicznych argumentów nauczyciel wywalił go za drzwi. Oczywiście ten dalej obstawał przy swoim i na kolejnej przerwie, w innej sali, postanowił, że wykaże nam brak ruchu obrotowego Ziemi skacząc przez okno i lądując w tym samym miejscu, tyle że na dole i to bez żadnych odchyłów w bok. I co ciekawe, on rzeczywiście skoczył z okna...
Pomijając fakt, że to było pierwsze piętro i do ziemi jest 1,5 m, to wpadł w głęboki śnieg w samej koszulce, spodniach i trampkach, a do tego zwichnął kostkę. Ale przekonać się nie dał.
W liceum miałam "problem" z nauczycielem. Dzisiaj ma to swoją nazwę - molestowanie. Któregoś dnia postanowiłam porozmawiać o tym ze swoją wychowawczynią, wiedziałam, że on się wszystkiego wyprze, dlatego zapytałam koleżanki, czy w razie czego potwierdzą moją wersję.
Usłyszałam "on cię tylko podrywa", "widocznie mu się podobasz", na moje stwierdzenie, że przecież to nie jest normalne, usłyszałam, że "nienormalne to by było, gdyby dobierał się do któregoś z chłopaków". Kolegów już nawet nie pytałam...
Wychowywałam się w rodzinie świadków Jehowy. Obecnie nie należę do tej sekty wraz z moimi rodzicami i jedną siostrą, druga wciąż jest ŚJ.
Pewnie zastanowicie się, dlaczego piszę. Otóż chcę pokazać pewne ciemniejsze strony tej organizacji, niektórzy znają ją tylko ze strony szczęśliwych ludzi, którzy chodzą od domu do domu z przylepionymi uśmiechami, przedstawiającymi uroki życia wiecznego, którego można dostąpić tylko będąc świadkiem Jehowy.
Dlaczego ci sami ludzie nie powiedzą od razu jak wygląda życie człowieka, który odchodzi od świadków? Ciągłe nagabywanie, żeby się nie kształcić, tylko swoje życie oddać Bogu, a liceum jest złe, bo po nim trzeba iść na studia, a studia to już całkowite zło (Nadzorca Obwodu przy mównicy). Nieutrzymywanie kontaktu z katolikami, bo to jak mówią "Ludzie ze świata pod ciągłym wpływem Szatana". Nie raz spotkały mnie takie sytuacje, więc przestałam uczęszczać na zebrania. Co najlepsze, kazali mi przestać kontaktować się w jakikolwiek sposób z siostrą, która odeszła, na co odpowiedziałam śmiechem i kazałam im nigdy więcej nie przychodzić.
Kolejna sytuacja dotyczy moich rodziców, gdy zaczęli wyciągać na jaw brudne fakty o świadkach, które się nie łączyły z ich teoriami, kazali im siedzieć cicho i się tym nie zajmować, a co gorsza nikomu o tym nie mówić co dzieje się w organizacji, a oni ich po cichu odłączą. Moi rodzice sami się odłączyli i przedstawiają prawdę taką jaką jest i to co tam się naprawdę dzieje.
Dodam, że nie pozwalają czytać innej Biblii niż ta, którą oni sami wydają.
Moja siostra była przez nich prześladowana gdy chciała odejść i zaczęła spotykać się ze swoim teraźniejszym mężem. Ciągłe wizyty, chodzenie za nimi po mieście, wizyty w domu u mojego szwagra i nagabywanie, żeby dał jej spokój, bo jej życie zniszczy.
Moja druga siostra, która jest świadkiem, nie utrzymuje kontaktu z siostrą i rodzicami, bo "byli po chrzcie". Dla mnie to chore.
Ludźmi są dobrymi, tylko te zasady im narzucane są chore i robią im z mózgów wodę, zastraszając, że gdy odejdą skończy się ich życie, są straceni.
Moja siostra nie szanuje rodziców, ma zero kontaktów z nimi, a gdy mama dzwoni słyszy: "Co chcesz?! Nie mam czasu".
Nie wierzę, że to moja siostra, sama jest matką i nie szanuje własnych rodziców, bo organizacja jej tak każe, a przede wszystkim mąż, który bez alkoholu żyć nie może,ale oczywiście "małżeństwo idealne". Nie pozwala córce spotkać się z dziadkami, mimo tego, że dziecko płacze i prosi.
Ale co to za Bóg, skoro ich zdaniem nie pozwala jej utrzymywać kontaktu z rodzicami, bo nie są świadkami?! Nie wiem już co mam zrobić, żeby w końcu zmądrzała. Wiem, że kiedyś tego będzie żałować, bo w końcu rodzice już młodzi nie są, a jej nawet ich zdrowie nie interesuje.
Nie żałuję moich decyzji, mam nadzieję, że siostra też wyjdzie z tego bagna.
Rzadko jeżdżę autobusami, ale ostatnio niestety musiałam skorzystać z tego pojazdu zła. Do odjazdu miałam jeszcze kilka minut, więc postanowiłam kupić sobie kawę ze względu na to, że było zimno. Dopiero po tym skromnym zakupie wsiadłam. Autobus był pełen, dlatego zajęłam ostatnie wolne miejsca - pechowo było to siedzenie poczwórne, naprzeciwko mnie siedziała starsza pani razem z córką - po rozmowie wywnioskowałam, że takie więzy krwi je łączyły.
Od początku nie przypadłam im do gustu, bo abym mogła usiąść, musiały nieznacznie przesunąć swoje tobołki niestrudzonych wędrowniczek, wypełnione cennym, acz ciężkim prowiantem. Posłałam im uśmiech wdzięczności, co chyba odebrały jako atak na swoje osoby. Nim włożyłam słuchawki, usłyszałam ich krótki dialog.
- Bezczelny bachor - sarknęła staruszka.
- Czy ona nie wie, że w autobusach się nie pije? Oby tej *przedmiot do mycia podłóg* się to wylało. Jak ludzie mogą być tak niewychowani? - wtórowała jej szeptem córeczka, który jednak miałam okazję usłyszeć.
Cóż, o zakazie picia nie wiedziałam, lecz postanowiłam wykorzystać tę nabytą wiedzę i po prostu tego nie praktykować. Wyzwiska oraz inne nieprzychylne komentarze zignorowałam, ale zdecydowałam się nie włączać muzyki, a przysłuchiwać się im, bo ich wzajemny dialog nabierał rumieńca i chciałam się dowiedzieć, jaka jestem. Ten „bachor” bardzo mnie ucieszył, bo swoje lata mam.
Niestety, dowiedziałam się również, że jestem nieznośną paniusią z miasta - wywnioskowały to pewnie po tym, że miałam reklamówki z ubraniami, lecz ominęły fakt, że autobus zmierzał w stronę wsi - że nie powinnam była siadać, skoro widziałam, że im ciężko. I powtórka złorzeczenia na moją kawę.
Miałam już dosyć, więc korzystając z tego, że staliśmy w korkach od kilku dobrych minut, spojrzałam na nie butnie i podniosłam majestatycznie kawę do góry.
- Państwa zdrowie - powiedziałam i zbliżyłam kubek do ust. Pechowo wtedy pojazd ruszył, a napój razem z nim - moja twarz zetknęła się z ciepłą substancją, która wesoło spłynęło na i pod moją kurtkę.
Nikt nie wstał i nie zaczął klaskać. Zwieńczeniem mojego upokorzenia była reakcja córki staruszki, która podziękowała mi z uśmiechem, zadowolona z tego, że jest wspaniałą czarownicą i jej zaklęcia podziałały.
Cóż, mam pewną dolegliwość, która delikatnie zaburza mi normalnie pojęte zachowanie.
O ile niepewność, czy zakręciłem kran przed wyjściem, powroty do łazienki, dociskanie uszczelki i uparte wmawianie sobie, iż wszystko jest w jak najlepszym porządku, da się jakkolwiek pojąć, to w momencie, kiedy stoję od 5 minut wpatrując się w ciemny pokój, z wątpliwością, czy jestem w 100% pewien, że światło jest wyłączone, trochę mnie wkur**a...
Sierpniowe popołudnie.
Jednak zamiast spędzać je z rodziną nad morzem, stękałem wtedy z bólu po operacji.
Leżąc w jednej pozycji na szpitalnym łóżku, powoli przyzwyczajasz się do tego paraliżu, jednak zachciało mi się w końcu poprzewracać na boki, co poskutkowało uczuciem umierania.
Rodzinka, widząc jak to strasznie cierpię, poprosiła o jakieś leki przeciwbólowe.
No niestety dały wielkie nic i dalej łzawiłem z cierpienia. Pamiętam, że pomyślałem sobie wtedy "jeśli męczennicy też tak boleśnie umierali, a nawet bardziej, skoro od tego umarli, to ja takim nigdy nie zostanę i już" - nie byłem nigdy religijny, ale widocznie wymęczony mózg postawił na zbliżenie do Boga w tym jakże okropnym momencie.
Kiedy zwykłe kroplówki przeciwbólowe nie podziałały, zastosowano silniejszy środek. Nie powiedzieli nam nazwy, ale było to coś wręcz narkotycznego (może morfina, kto tam wie), już chwilę po podaniu coś mruknąłem pod nosem i głowa mi opadła z wywalonym językiem.
Najbliżsi widząc jak sobie smacznie lulam, zdecydowali się mnie wreszcie opuścić i pójść coś zjeść.
Tutaj zaczyna się zabawa.
Leżałem na sali z 3 starszymi paniami. (szpital przepełniony, więc i tyle dobrze, że jakiekolwiek miejsce się znalazło). Wszystkie 3 panie nie słyszały już za dobrze.
Chociaż te silne leki mnie rozłożyły, mój mózg stwierdził, że nie takie numery z nim i postanowił mnie obudzić. Tyle, że nic nie pamiętam z tego, można powiedzieć, że byłem w stanie podobnym do urwania filmu po alkoholu albo pod głupim jasiem.
Kojarzycie "Chryzantemy Złociste" z YouTube'a? Jak się dowiedziałem od rodziny, po przebudzeniu postanowiłem dać piękny koncert starszym paniom, śpiewając ten jakże przepiękny utwór. Śpiewałem go z pasją, z takim przejęciem, że aż łzy mi leciały. A jako że panie niedosłyszały, to były przekonane, że śpiewam jakąś smutną emocjonalną piosenkę i tak się im spodobało, że jak skończyłem wyć 2 raz, to prosiły o następny i następny.
I w ten sposób darłem się na wpół płacząc z emocji przez jakieś 20-30 minut. Jednak na tyle cicho, żeby nikt spoza sali nie usłyszał.
Kiedy wróciła moja rodzina, miała serio wielki problem, żeby mnie jakoś uspokoić, ale jak usłyszała co ja tam wyśpiewuję, to odpadła połowa zawodników mających pomóc mnie ogarnąć. Musieli wyjść na korytarz, bo nie wytrzymali ze śmiechu. Ostatecznie jakoś mnie ululali i znowu zapadłem w sen, tym razem aż do następnego poranka.
Podobno starsze panie opowiadały rodzince jak to mój koncert je poruszył, że mógłbym został śpiewakiem oraz że bardzo proszą o nazwę utworu, bo taki poruszający.
PS Jak wyszedłem ze szpitala, to na powitanie czekał na mnie w domu bukiet chryzantem w półlitrówce po czystej.
Mikołajki klasowe parę lat temu.
W naszej klasie była nas wtedy dwudziestka, w tym niewierzący chłopak. Wiadomo, po prostu nie obchodził mikołajek. Nasza wychowawczyni jednak uwielbiała go nad życie i uparła się, że to niesprawiedliwe, że każdy daje sobie prezenty, a on jest z tej tradycji "wyjęty".
Chłopak musi dostać prezent i już! No OK, on powiedział, że to tylko symboliczne i nie ma nic przeciwko przyjęciu podarka. I tu pojawił się problem.
Zaczęliśmy więc losować. Każdy już miał przeznaczoną osobę, ustaliliśmy cenę i mieliśmy rozpoczynać lekcję z wychowawcą. Okazało się jednak, że chłopakowi coś się nie spodobało. Rzucił karteczkę z nazwiskiem do kosza i uparł się, że nie zamierza obchodzić chrześcijańskiego święta i on prezentu nie kupi. Wychowawczyni, jak zawsze uśmiechnięta, podeszła do niego i wytłumaczyła, że skoro chce podarunek, to i on musi dać coś od siebie.
Jeszcze bardziej wkurzony wyszedł z klasy i tylko słyszeliśmy, jak krzyczy na nauczycielkę.
Jak to się skończyło?
No cóż, okazało się, że chłopak miał duży wpływ na wychowawczynię.
Dumny z siebie przyjął podarek.
Wylosował wtedy mnie.
Jako jedyny nie dostałem prezentu.
Mam pewien patent na to, żeby nie popłynąć za bardzo.
Kiedy mam randkę, a nie chcę, żeby instynkt pożądania przejął nade mną kontrolę, to nie golę się tam na dole. Wtedy już wiem, że nawet nie dam się tam dotknąć.
Tak oto unikam moralnego kaca :)
Dodaj anonimowe wyznanie
