Stało się to ponad rok temu, jednak do tej pory nie potrafię się z tym uporać. To był ciężki czas, razem z chłopakiem przeżywaliśmy coś w rodzaju kryzysu. Może dlatego nie przywiązałam zbytnio uwagi do przedłużającego się "okresu", tym bardziej że nie były to wielkie krwawienia. Jednak w końcu, po ponad 2 tygodniach oprzytomniałam: "no bo ile to może lecieć?" Zapisałam się na wizytę, termin był dopiero na za ok. miesiąc.
Któregoś ranka zrobiłam test, pozytywny. W pierwszej minucie radość: "o kurcze, będę mamą", a po chwili strach. Godzinę później byłam już w drodze do lekarza, udało się załatwić wizytę "na już". Lekarka była w podłym nastroju, bo dużo pacjentek i jeszcze "dodatkowe". Z racji tego, że jestem osobą raczej nieśmiałą w stosunku do "obcych", nie zdobyłam się na poinformowanie jej o pozytywnym teście, przyznałam się do przedłużającego się okresu. Zaprosiła mnie na badanie. Do dziś w mojej głowie siedzą jej słowa: "nic tu nie ma". Zadawała mi mnóstwo pytań, czy robiłam test, czy coś mnie bolało, itp. Nie wiem dlaczego nie powiedziałam jej prawdy. Czułam, że chcę stamtąd jak najszybciej wyjść. Zapisała mi jakieś leki przeciwzapalne. I to by było na tyle.
Przez kilka dni było mi może trochę smutno, jednak bardzo szybko przestałam o tym myśleć. Chłopakowi powiedziałam, że to jakieś zapalenie. Sama chyba też przyjęłam taką wersję, prawdziwej nie chciałam. Żyłam jak gdyby nigdy nic.
Wszystko pękło jakieś 3 miesiące później. Po którejś kłótni z chłopakiem poczułam się tak bardzo bezsilna. Wybuchłam płaczem, on nie spodziewał się raczej aż takiej reakcji. Chciałam to z siebie wyrzucić, choć z trudem mi to przeszło przez gardło.
Oprócz niego do tej pory nie wie nikt. Próbuję to wyrzucić ze swojej pamięci, ale im bardziej próbuję zapomnieć, tym wraca wszystko i boli jeszcze bardziej. Bardzo często śni mi się malutkie dziecko, a w głowie ciągle huczą słowa: "nic tu nie ma". A ja wiem, że było. Źle się wtedy czułam i był taki dzień, w którym było mi bardzo słabo, duszno, mdliło mnie. Potem zaczęło się krwawienie, a ja zwaliłam to oraz złe samopoczucie na "okres".
Czuję się taka pusta w środku. Bywają dni, gdy wszystko traci dla mnie sens, gdy nie mam siły podnieść się z łóżka. Mam wrażenie, że to zdarzenie odebrało mi radość, tą szczerą, bo udawać że wszystko jest dobrze umiem doskonale.
Od tamtego czasu marzę o dziecku. Uwielbiam widok malutkich dzieci, zabawę z nimi, ich uśmiech, malutkie rączki i nóżki. Wyobrażam sobie, jak by to było, gdyby się jednak udało. Móc je przytulić, kochać, troszczyć się i patrzeć jak rośnie. A potem jest wielki smutek i żal, bo tęsknię za tym uczuciem, które trwało zbyt krótko: "będę mamą".
Mam 27 lat. To jest ważne w wyznaniu. Mam męża, mamy dziecko. Żyjemy 80 km od Warszawy. Tu rodzice kupili mieszkanie, jeszcze zanim wyszłam za mojego męża 3 lata temu, powiedzieli że to mieszkanie będzie dla nas. Po ślubie wyprowadzili się lokatorzy i wprowadziliśmy się my. Mieszkanie jest na moich rodziców, ale wiele razy mówili, że jak nam się spodoba jakaś działka to możemy je sprzedać, dołożą się do budowy domu.
Mąż znalazł pracę w Warszawie. Ja pod Warszawą. Dojeżdżamy, płacimy niani za odebranie syna z przedszkola (dosłownie godzina od odebrania i jesteśmy oboje w domu). Znaleźliśmy bliźniaka łączonego garażem pod Warszawą. Jest też dobre przedszkole. Wymyśliliśmy, że sprzedamy mieszkanie. Pieniądze z mieszkania weźmiemy na wkład własny i weźmiemy kredyt hipoteczny. Dzięki temu oboje będziemy mieli bliżej do pracy, z synem będziemy się widzieć codziennie 3h dłużej, bez potrzeby niani. Gdyby, któreś z nas straciło pracę, to w Warszawie i tak o wiele łatwiej znaleźć następną. Dodatkowo syn będzie miał większą możliwość wyboru liceum. Jeśli będzie chciał studiować w Warszawie - odejdą nam koszty mieszkania studenckiego.
Generalnie jest to rozsądna decyzja. Powiedzieliśmy o wszystkim rodzicom. O ile rodzice mojego męża nas wspierają w decyzji, nawet deklarują pomoc, o tyle moi rodzice się zaparli, że nie sprzedadzą tego mieszkania. Gdybyśmy chcieli zmienić na inne lub na dom na miejscu, to nie byłoby problemu, ale oni nie będą finansować naszych fanaberii na mieszkanie pod Warszawą. Nazwali nas gówniarzami, którzy nic o życiu nie wiedzą. Ogólnie mocno na nas usiedli podczas tej rozmowy.
Powiem szczerze, że się tego nie spodziewałam. To nie tak, że jestem roszczeniową córką. Oprócz mieszkania nigdy nic od rodziców nie dostałam (nie miałam kieszonkowego), mieszkanie było dla mnie zaskoczeniem, bo zawsze uczyli mnie, że mam szanować pieniądz. Już w liceum sobie dorabiałam po szkole, żeby mieć na przyjemności. Na studiach pracowałam. Byłam im bardzo wdzięczna za mieszkanie, bo to bardzo dobry start dla nas. Cały czas deklarowali, że mieszkanie jest nasze i możemy je sprzedać, to też cieszyliśmy się, że je sprzedamy i będzie nam łatwiej w życiu.
Teraz są obrażeni. Nie odbierają telefonu. Kiedy pojechaliśmy z synem (bo nie odbierali telefonu), to się nawet nie odezwali do nas, bawili się tylko z synem.
Tak czy siak się przeniesiemy, z ich pomocą czy bez, coś wymyślimy, ale przykro mi z powodu tej sytuacji. Nie spodziewałam się takich słów, takiego niezrozumienia. To moi rodzice, kocham ich i boli mnie ich zachowanie. Zarabiamy nienajgorzej, więc damy radę, ale nie chciałabym niszczyć relacji z takiego powodu. Tym bardziej ze względu na mojego syna, który nie rozumie dlaczego babcia nie odbiera telefonu od niego...
Ostatnio jechałam tramwajem i Pani, która stanęła przede mną, w pewnym momencie zaczęła kaszleć. Po czym psiknęła..., a ogromny, żółty glut poleciał na moją białą koszulę...
Byłam w drodze do szkoły, nie zwróciłam na to uwagi, a zauważyli to dopiero ludzie z klasy :(
Przynajmniej już mam ksywkę - glutek :D
Ludzie uważają mnie za dziwaka, bo lubię robić dobre uczynki dla ludzi, nie oczekując za to żadnej zapłaty. Jak dla mnie to żaden wysiłek, a być może komuś poprawię humor na cały dzień.
Dla przykładu: któregoś dnia, gdy spacerowałem na starówce, moją uwagę zwróciła pewna para. Z oczu dziewczyny płynął wręcz potok łez, a facet mówił do niej coś w stylu "oj przecież to nic takiego". Wnioskuję, iż on ją zdradził, a jej świat właśnie legł w gruzach. Po wymianie kilku zdań on zapalił papierosa i sobie poszedł. Ona natomiast usiadła na murku. Wciąż płakała. Postanowiłem jej jakoś pomóc.
Niedaleko od tego miejsca zawsze stoi jakaś staruszka sprzedająca kwiaty. Na szczęście tego dnia nie było inaczej. Kupiłem od miłej, starszej pani największą różę jaką tylko miała i wróciłem do wcześniej wspomnianej dziewczyny. Podszedłem do niej, dałem jej kwiatka i powiedziałem, że nie warto rozpaczać za osobą, która nie zasługuje nawet na jedną łzę. Po czym się oddaliłem. Ukradkiem zerknąłem jeszcze za siebie i widziałem jak się pięknie uśmiecha. Co prawda przez łzy, ale lepsze to niż załamanie.
Ot, cała historia. Nie ma zakończeń typu "od tamtego momentu jesteśmy parą".
A robię takie uczynki, bo kiedyś doświadczyłem całą masę cierpienia z powodu traktowania przez rówieśników w szkole (ale to temat na inne wyznanie). Stwierdziłem, że nigdy nie będę taki jak te osoby, które miałem "przyjemność" poznać w przeszłości. Zamiast tego chcę dawać ludziom powód do szczęścia.
Był taki piękny okres w moim życiu, gdzie nie stroniłam od libacji. Miałam 18 lat, przystojnego chłopaka, którego nie kochałam, masę przyjaciół, a w głowie intelektualną pustkę. Mimo, iż odporność na czyste trunki praktykowałam od lat paru, wciąż badałam przyczyny i skutki nadmiernego spożycia alkoholu, argumentując to jakże przyziemną frazą "YOLO".
Pewnego ciepłego wieczoru jeden z moich znajomych zaprosił naszą klasową ekipę na grilla na swoją ziemię. Bawiliśmy się przednio otoczeni dobrą muzyką, kiełbaskami i wyborową. Czując już kulminację mojej alkoholowej podróży, wiedziałam, że to dobry czas na wspólne śpiewy, jednak mój ówczesny chłopak miał inne plany. Stwierdził, że to doskonały moment, na poważne rozmowy o tym dlaczego tak mało czasu mu poświęcam, dlaczego odporność na alkohol praktykuję czasami bez niego i podobno nawet ktoś mnie widział z jakimś chłopakiem na jednej imprezie... no nie powiem, dobry sobie chłopak moment wybrał. Odeszłam z nim na ławeczkę trochę dalej od ludzi, by nie szerzyć tego zacnego klimatu i najbardziej logicznie jak w tym momencie mogłam, tłumaczyłam mu, że przedstawiłam mu sprawę jasno zanim zaczęliśmy być razem, lubię mieć własną przestrzeń i może lepiej jednak żebyśmy... bełt. Tak, narzygałam mu centralnie na buty.
Po tej akcji pamiętam jak przez mgłę, że niósł mnie na rękach do domu mojego kolegi, a następnie położył mnie na łóżku u gospodarza w pokoju. Wyszedł, lecz za chwilę wrócił niosąc miskę i prosząc, abym tym razem celowała do niej. Posłusznie posłuchałam. Po 10 min jednak co chwila do pokoju przyłaził mój znajomy w celu sprawdzenia czy wszystko ok, a ja męczennica miski o nienagannych manierach krzyczałam na niego, żeby dał mi spokój i wyszedł. Z zamkniętymi oczami słyszałam co chwilę otwierające się drzwi od pokoju w którym leżałam, więc chcąc mieć w końcu święty spokój, przy następnej takiej akcji, ostatkiem sił wykrzyczałam "co ty tu robisz nooo? Wypierd**aj z tego pokoju!" i żeby sprawdzić, czy moja prośba została spełniona otworzyłam oczy. Zamiast mojego kolegi zobaczyłam jego mamę, właścicielkę owego domu, która przyszła aby wymienić mi zawartość miski, bo syn jej mówił, że ze mną to nie najlepiej. Pogrążona w otchłani przepływających myśli, dałam im ujście raz jeszcze w owej misce, Pani mama ją zabrała, a ja poszłam dalej spać.
Nie przeprosiłam, nie próbowałam wyjaśnić sytuacji, bo po co... jak już mówiłam, główka w tym wieku odpowiednio mi nie pracowała. Niestety zamiast odejść pokornie z grilla, postanowiłam zakosić jeszcze na odchodne ze stołu kilka fantów. Nad ranem budząc się z ogromnym wstydem, postanowiłam zobaczyć moje łupy. Nie wiem co miałam w głowie wpakowując do plecaka dwadzieścia małych kajzerek i końcówkę soku...
Dzisiaj po egzaminie wchodzę do sklepu komputerowego żeby kupić kabel od internetu. Wciąż zestresowany egzaminem wchodzę i pytam sprzedawcy:
- Dzień dobry, ma pan internet?
Odpowiedział z uśmiechem:
- Tak, mam.
Oczywiście zaraz poprawiłem się, że chodzi o kabel od internetu, ale cringe pozostał ;d
Od jakiegoś czasu uczestniczę w psychoterapii (anoreksja).
Już od paru dni jem normalnie - według zapotrzebowania kalorycznego, ale moją terapeutkę okłamuję, że nadal się głodzę. Wstydzę się przyznać do prawdy, by nie wyjść na słabą, która nie potrafi się powstrzymać od jedzenia.
Wiem, że paradoksalnie jest na odwrót - to, że w końcu się do niego zmusiłam, stanowi dowód siły, ale chyba już zawsze będę mieć z tyłu głowy moje durne przekonanie, że jeść ilości o normalnej kaloryczności i większe, niż śladowe = być słabym.
Nie wiem, skąd mi się to wzięło. Nikt mi tak nigdy nawet nie powiedział.
Nie chcę się żalić, chciałam po prostu to z siebie wyrzucić. Sądzę, że nie ma już dla mnie nadziei na wyjście z zaburzeń odżywiania - nie z takim podejściem, a je niełatwo zmienić. W końcu nie da się wyleczyć kogoś, kto tego nie chce. Szkoda, że nikt nie może wejść w mój umysł i zechcieć za mnie.
Kilka lat przyjaźniłam się z X. Kiedy się poznałyśmy była samotną matką, ja żyłam w związku na odległość. Trochę imprezowałyśmy, ale imponowało mi, że jest taka ciepła, a jednocześnie ambitna. Obie już na studiach robiłyśmy staże, celowałyśmy w korporacje. Była dla mnie dobrą przyjaciółką, traktowałam ją jak siostrę, a jej syna jak członka rodziny. Lubiłam z nim zostawać.
Pewnego dnia X poznała Y. Właściwie przelotnie znali się już wcześniej, ale przyszedł dzień, kiedy poznali się bliżej na imprezie (jej synek spędzał weekendy u dziadków, bo ona studiowała zaocznie, wyjeżdżała 100 km na weekend, więc sobie imprezowała też w tym czasie, oprócz sesji). Od tego czasu mogłam się widzieć z X tylko w określonych godzinach, bo po pracy przychodził do niej Y. Nie wiem czemu musiałam od razu wtedy wychodzić, tłumaczyła to tym, że chcą spędzić razem czas. No, ale czasem mogłaby mi dać chociaż dopić kawę.
Zdarzyła się taka sytuacja, że udało jej się zaliczyć pewne rzeczy w sobotę, więc miała wolną niedzielę. Pojechała więc do domu, rodzice z jej synkiem byli w górach, więc zaprosiła mnie i dwie inne koleżanki. Każda przyniosła po winie, obejrzałyśmy film, pośmiałyśmy się. Stwierdziłyśmy koło północy, że pójdziemy do baru karaoke. Tak spontanicznie, zdarzało nam się tak wcześniej, więc to żadna nowość. Wszystkie spałyśmy u X.
Rano przyszedł Y. Zrobił jej wielką awanturę kiedy nas zobaczył. Kazała nam wyjść. Nie wiem co się działo dokładnie, ale X za dwie godziny dzwoniła i byłam u niej. Była zapłakana. Wiem tylko, że Y był na nią zły, że imprezowała zamiast zadzwonić do niego. Wiem, że zarzucił jej, że na pewno z kimś spała. Więcej nie wiem.
Od tego czasu nie wyszłyśmy razem nigdzie. Jedynie kawki u niej w domu. Rok później zaręczyny. Ona przestała pracować. Zawsze mu coś nie pasowało. To, że nie te godziny, to że za dużo facetów tam pracuje, to że nie po to studiowała, żeby siedzieć w sekretariacie.
Rok później ślub, zaraz ciąża. X to nie ta sama X. Tylko kawki i ewentualnie spacer z dzieckiem, ale to też tylko pod domem.
Z roześmianej i ambitnej dziewczyny, zrobiła się dziwna. Jedyne o czym mówi to to, jakie jej dzieci i mąż są świetni, życie jest świetne. Nie ma już żadnych zainteresowań. Kiedy chcę ją wyciągnąć chociaż na zumbę to słyszę, że jej nie głupoty w głowie, że teraz ma męża i powinna z nim siedzieć.
Coraz gorzej mi z nią funkcjonować. Kiedyś była bardzo ciepła, do rany przyłóż, a teraz ciągle wbija szpile i chwali się idealnym życiem. Kiedy miałam zagrożoną ciąże, bałam się o życie swoje i dziecka, to ciągle mi mówiła, że przesadzam. Kiedy miałam po tym wszystkim depresję poporodową, stwierdziła, że jestem złą matką i mam fanaberię. Kończy mi się przyjaźń i smutno mi, jest tego więcej, ale znaki się kończą.
O pracy w wielkich zakładach ciąg dalszy.
Pracuję od początku czerwca i na moje (nie)szczęście się złożyło, że akurat przyjechał prezes firmy. Standardowo - tydzień sprzątania, zamiast pracy, którą powinieneś wykonać. W dniu przyjazdu ci, którzy mieli urlop, byli wysyłani w tym dniu na urlop bądź przepustkę, aby nie zepsuć idealnego wizerunku firmy. Ja jednak nie miałem urlopu, bo byłem świeżym pracownikiem, a za przepustkę, bądź bezpłatny urlop nie miałbym zapłacone, tak więc nie zgodziłem się pójść w tym dniu do domu. Stwierdzili więc, że wyślą mnie do pokoju, w którym stacjonują różne osobowości typu technolog i tym podobne i tak przesiedzę sobie cicho 8 godzin.
Pech chciał, że pokój był nowo wyremontowany, jak zresztą duża część hali, a prezes (nie jest Polakiem) wybrał sobie akurat ten pokój, aby zobaczyć zmiany dokonane poprzez remont. I tu spotkał mnie. Od razu zapytał po angielsku co robię w tym gabinecie (miałem koszulkę nowy pracownik). Zanim dyrektor zdążył mu wcisnąć jakiś kit, będąc prawdopodobnie pewnym że nie rozumiem co do mnie mówił, odpowiedziałem mu, że czekam na technologa, bo prawdopodobnie moja maszyna wymaga naprawy.
Dyrektor zakładu zrobił wielkie oczy, nie wiem czy bardziej był zdziwiony tym, że w ogóle rozumiem co do mnie mówił, czy tym, że śmiałem się powiedzieć, że coś w tym zakładzie nie jest w stu procentach sprawne. Prezes kazał pokazać maszynę i opisać problem, a jako, że pracowałem na starej maszynie, jeszcze z lat 50 sprowadzonej Bóg wie skąd, to łatwo było znaleźć jakieś (czytaj mnóstwo) uszczerbków. Był bardzo miły, pytał czy dobrze mi się tu pracuje i przegadaliśmy chyba z 15 minut. Na koniec obiecał, że zajmie się moją maszyną. Zlecił zamówienie nowej maszyny dyrektorowi (wiem od majstra, który o tym mówił) i tydzień później była już na zakładzie.
Do dziś stoi na magazynie (więc około 3 miesiące), a ja cały czas pracuję na starej. Za tydzień prezes przyjeżdża znowu, w związku z jakimś dużym kontraktem. Zgadnijcie komu jutro będą montować nową maszynę?
W pobliżu mojego domu znajdował się skatepark, do którego lubiłam chodzić z koleżankami, jeździć na rowerze i rolkach, słuchać muzyki, przesiadywać do nocy. Spędzałyśmy tam dużo czasu, zazwyczaj byłyśmy jedynymi lokatorkami, rzadko kto tam zaglądał.
Ale pewnego razu dołączyła do nas grupa chłopców. Większość była w porządku, ale jeden - nazwijmy go Czarek - szczególnie się wyróżniał. Bardzo przystojny, z bogatej rodziny i wyjątkowo bezczelny. Raz zapytał mnie, czy "zrobię mu loda". Wszyscy słyszeli, nikt nie zareagował - dziewczyny, bo im się podobał, a chłopcy, bo był liderem ich grupy. Zignorowałam to i dalej próbowałam dobrze się bawić, unikając Czarka. Czasami, kiedy szłam sama pojeździć na wrotkach, rolkach albo desce, on grał na boisku, obok którego musiałam przejść, żeby dostać się na skatepark. Wielokrotnie krzyczał w moją stronę sprośne teksty, przy drużynie i trenerze, nikt nie reagował. To również starałam się ignorować - "to u chłopaków normalne" tłumaczyłam sobie i szłam dalej.
Ale pewnego razu przekroczył granicę. Był wieczór, jeździłam na desce. Miałam słuchawki w uszach i nie usłyszałam, ani nie zauważyłam, że on wchodzi na teren skateparku. W pewnym momencie stanął przede mną, jadącą na desce i mi pomachał, po czym odskoczył na bok. Zeszłam z deski, wyjęłam słuchawki i ruszyłam w stronę wyjścia, spokojnie, żeby go nie sprowokować. Pamiętam, że byłam cała sztywna ze stresu i przerażenia. "No chyba mnie tu nie zostawisz?" usłyszałam za sobą, po czym poczułam, ze łapie mnie za ramię. Deskę wyrwał i rzucił gdzieś w bok, a mnie zaczął ciągnąć za rampę od strony lasu. Był silny, nie miałam co zrobić, chociaż próbowałam.
Przycisnął mnie do ściany rampy, zaczął całować i obłapiać. Zaczęłam się drzeć, ale zaraz zatkał mi usta. Nie doszło do gwałtu, pewnie nie zamierzał mnie zgwałcić, tylko trochę postraszyć, sama nie wiem, nie siedzę i nigdy nie siedziałam w jego głowie, odepchnęłam go i zaczęłam biec, o dziwo i na moje szczęście - nie gonił mnie. Nikomu o tym nie powiedziałam.
Potem w szkole dużo osób, mijając mnie, wołało "dziwka!". Grupa koleżanek, z którymi wcześniej chodziłam na skatepark powiedziała, że nie chcą mieć ze mną do czynienia, bo "jestem puszczalska". Nie wiem dlaczego, ale nawet nie próbowałam niczego tłumaczyć. Nikt nie zna prawdziwej wersji wydarzeń - nikt nie chce jej znać, bo prawda często nie jest najgorsza, ani najlepsza - jest po prostu prawdą. Nie czuję potrzeby zemsty na Czarku, nie czuję potrzeby pójścia na policję, nie chcę tego nagłaśniać i rozdrapywać. To było rok temu, Czarek sobie odpuścił, ludzie przestali plotkować, ale uraz został. Przestałam być towarzyską i wiecznie roześmianą dziewczyną, stałam się zamknięta i tylko czekam, aż uwolnię się od tych ludzi, idąc na studia.
Dodaj anonimowe wyznanie
