Moje wyznanie będzie jednocześnie pytaniem skierowanym do kobiet. Swego czasu po rozstaniu zacząłem mocniej używać sobie życia, więcej imprez, alkoholu i seksu. Jednak za każdym razem, jak poznawałem się z jakąś kobietą, na samym wstępie informowałem o tym, że nie chcę się wiązać, że w sumie teraz interesuje mnie kariera i zabawa. Nie było obietnic o związku i miłości, a jedynie sam seks. Miałem cztery sekskoleżanki, które o sobie wiedziały. I choć wiedziałem, że mimo wszystko one chciały czegoś więcej, ja nie miałem wyrzutów sumienia, bo wiedziały na czym będą polegać nasze relacje.
I tu mam pytanie, bo jak się okazuje, ludzie z tamtego czasu kojarzą mnie z bycia wrednym ch*jem, że wykorzystywałem kobiety itp. itd. Nawet te kobiety, z którymi zerwałem kontakt, mówią o mnie w niezbyt ciekawym kontekście.
Dlaczego to ja byłem niby tym złym, skoro każda z nich wiedziała na co się pisze? Nikogo nie wykorzystałem i nie okłamałem, a jednak to ja jestem ten zły. Czy faktycznie ja byłem bezdusznym człowiekiem, czy te kobiety są po prostu głupie i zawiedzione tym, że nie udało się im zatrzymać faceta na dłużej?
Miesiąc temu straciłam psa. Nie jest to wielki problem z punktu widzenia innych, ale nie mogę zaakceptować tego, że już go ze mną nie ma. Pamiętam go jako zabawnego, energicznego pieska. Lubił jeździć maszynami rolnymi razem z moim tatą (dosłownie wskakiwał do kabiny ciągnika), chodziliśmy razem na pole, nad jezioro. Czuł nawet, kiedy bierze ryba! Kiedy mój tato jeździł jeszcze na polowanie, zabierał też właśnie mojego psa. Uwielbiał ganiać za dziką zwierzyną. Najzabawniejsze było w nim, że gdy drapało się go za uszami, on tak śmiesznie mruczał.
Pies był kundelkiem. Niestety, został potrącony. Nie było go tydzień. Od wujka dowiedziałam się, że kolega z pracy go potrącił. Kierowca wyrzucił jego ciało na pole, ok. 7 kilometrów od mojego domu. Na początku nie wiedziałam gdzie leży, dopóki nie pojechałam z rodziną na dożynki do sąsiada. Co roku, ktoś ze stowarzyszenia naszej wioski organizuje dożynki. W dniu, w którym odbywało się przyjęcie, także rozgrywał się pobliski festyn. Od domu sąsiada do tego festynu było ok. 15 minut drogi. Ostatni raz odbywał się 10 lat temu, więc wszyscy stwierdzili, że pójdą na chwilę go zobaczyć i wrócą. Ja zostałam z mniejszymi dziećmi i gospodynią. Nie chciałam iść, a dobrze by było, gdyby ktoś popilnował dzieciaki, bo starsza pani nie dałaby sobie rady przy tych rozrabiakach. Czekałam chyba godzinkę. Gdy w końcu wszyscy już wrócili, moja mama powiedziała mi, że znaleźli jego szczątki. Zrobiło mi się przykro.
Dzisiaj robiłam porządki w szafie. Nadszedł czas, aby w niej posprzątać, bo panował tam istny chaos. Składając bluzy, postanowiłam, że ubiorę jedną, bo mi zimno. Gdy już ją założyłam, zobaczyłam, że cała bluza jest w sierści mojego psa. Nie wiem, dlaczego nie włożyłam jej wcześniej do prania. Może pomyślicie, że jestem chora, ale zebrałam z niej prawie całą sierść i włożyłam do woreczka strunowego. Schowałam go. Nie mam zdjęć psa, ponieważ ostatnio coś się zepsuło i mój telefon usunął wszystkie zdjęcia. Po psie została mi tylko ta sierść. Byłam tak do niego przywiązana, że nie ma dnia, kiedy o nim nie myślę. Był jak rodzina, a teraz go nie ma.
Za każdym razem kiedy zaglądam na anonimowe, sprawdzam wyznanie tej piętnastoletniej dziewczyny z rakiem macicy (#2Ivsa). Żyję nadzieją, że te dziewięć miesięcy temu (czas jaki upłynął od dodania ostatniego komentarza) skupiła się na walce z chorobą albo po prostu brakło jej sił na pisanie... Chociaż to całkiem obca osoba, ciężko mi dopuścić do siebie myśl, że mogła po prostu przegrać.
Mam na imię Paweł, mam 28 lat i jestem podróżnikiem. Moja praca wymaga tego, abym jeździł po całym świecie. Przyznam, że mam szczęście, ponieważ kocham to, co robię. Moją rodzinę odwiedzam parę razy do roku i to właśnie będzie wyznanie o niej.
Podczas jednej z moich podróży do Brazylii, przydzielona została do mnie Sofia, dziewczyna z kręconymi włosami i nieco ciemniejszym kolorze skóry. Pracowaliśmy razem przez dwa tygodnie. Powiem krótko, w szybkim czasie złapaliśmy dobry kontakt, a na koniec naszej współpracy wyznaliśmy sobie miłość. Widząc, jak się dobrze dogadujemy, mój szef postanowił, przedłużyć naszą współpracę. Byłem w siódmym niebie. Podróżowaliśmy jeszcze 2 miesiące, aż w końcu przyszedł czas na wizytę u rodziny. Nie mogłem się doczekać, aby przedstawić moją dziewczynę.
Przed lotem do Polski, wspomniałem, że tym razem z kimś przylecę. Kiedy moja mama otworzyła drzwi, widziałem jej błysk w oku. Powitała mnie nieco zmieszana. Kiedy weszliśmy do środka, przywitałem się z ojcem oraz rodzeństwem i przedstawiłem im Sofię. Wszyscy wyglądali, jakby zobaczyli ducha, lecz powitali ją dość sztywno. Podczas obiadu atmosfera była gęsta, a Sofia była spięta. Zapytałem o co chodzi. Wtedy mój ojciec zapytał "Czemu nie mogłem znaleźć sobie kogoś normalnego". To mi wystarczyło. Wyszedłem z Sofią bez "Do widzenia" i na pozostały czas pobytu spędziliśmy u mojej cioci.
Mojej rodzinie powiedziałem, że nie wrócę, dopóki nie zaakceptują mojej dziewczyny. A my wciąż jesteśmy razem i podróżujemy po świecie.
Gimnazjum, czasy wakacyjne, postanowiłam więc zarobić sobie parę groszy na swoje zachcianki. Wraz z mamą i babcią zdecydowałyśmy się na zbieranie owoców.
Takim więc sposobem, od godziny 5.30 zbieramy maliny i rozmawiamy, ot tak dla zabicia czasu. Ważne w tej historii jest to, że od dłuższego już czasu miałam problemy z jelitami, więc zdarzało się, że brzuch mógł mnie rozboleć w różnej sytuacji. Za bólami brzucha szła również okropna biegunka, tak niestety było też tego dnia.
Po około godzinie zbierania owoców, poczułam pierwsze zawirowania w okolicach tych nieszczęsnych jelit oraz pierwsze bóle. Ponadto od razu przycisnęło mnie, wiedziałam, że długo nie wytrzymam. Do toalety jednak daleko, co więc zrobić?
Wołam mamę, mówię jej dyskretnie, że rozbolał mnie brzuch i czy wrócimy do domu. Rodzicielka jednak zbyła mnie szybko i wróciła do poprzedniej czynności.
W brzuchu jednak zabulgotało i wiedziałam, że właśnie zdarzyło się najgorsze. Mruknęłam do mamy płaczliwym tonem o tym, że najprościej w świecie popuściłam w gacie, na co ona odparła nieco za głośno "To ściągaj majtki i rób w krzaki!". Ja zdezorientowana zdjęłam obesraną już niestety bieliznę i zawisnęłam między krzaczkami malin.
Wyobraźcie sobie teraz piętnastoletnią dziewczynę z brązowymi leginsami i świecącą gołą dupą do innych ludzi.
Tych zażenowanych spojrzeń nigdy nie zapomnę, a tak niezręcznie nie czułam się nigdy.
PS. Dokończyliśmy zbieranie i mama zawiozła mnie do domu w ciszy. Tematu nigdy nie poruszyłyśmy, ale udałyśmy się z czasem do lekarza, dzięki któremu już wiemy jaką przypadłość mamy leczyć. :D
Mam 24 lata, własny mały biznes i ukochanego, z którym jestem już od 7 lat. Jest przystojny, wysportowany, ma boskie ciało. Ja też jestem zadbana, szczupła, regularnie odwiedzam siłownię. Mamy bardzo udane życie seksualne. A jednak jest coś, co mnie samą zadziwia.
Od jakiegoś czasu do mojej pracy przychodzi regularnie pewien facet, Kamil. Jest ode mnie 25 lat starszy, ma wielki piwny brzuch, szparę między zębami, ogólnie jest średnio zadbany (nie, że śmierdzi, ale ogólnie mógłby wziąć się za siebie), oprócz tego nie ma wykształcenia, pracuje fizycznie i nie grzeszy inteligencją. Czasami jak coś powie, to uszy krwawią. Taki prosty chłop, samotny, jednocześnie z niesamowicie wysokim ego. I ten Kamil jakiś czas temu postanowił zaprosić mnie na obiad. Ja mu grzecznie odmówiłam, bo nie jestem zainteresowana, mam swojego mężczyznę. A nawet jeśli bym nie miała, to nie umówiłabym się z facetem w wieku mojego ojca. Kamil kilka razy ponawiał propozycję, jednak nic nie wskórał. Kilka razy napomknął, że fajna ze mnie dziewczyna, ładna i jeżeli kogoś mam, to zajebiście mu zazdrości. Ja mu mówiłam, że takim gadaniem nic nie zmieni, więc żeby dał sobie spokój. Dał spokój. A ja wtedy zaczęłam fantazjować o nim i o naszym seksie.
Kiedyś w nocy śniło mi się ostre rżnięcie z nim. Obudziłam się cała mokra i niesamowicie podniecona. Uświadomiłam sobie wtedy, że te jego fizyczne wady tak naprawdę mnie kręcą. Ten jego wielki brzuch, bujne owłosienie (to mi się tylko przyśniło, mogę się domyślać) i ogólne zapuszczenie. Nie myślę o nim nigdy, kiedy kocham się ze swoim partnerem, ale kiedy dogadzam sobie sama, albo Kamil odwiedza mnie w pracy, automatycznie staje mi przed oczami to jak mnie posuwa od tyłu. Wstyd mi.
Bardzo lubię język angielski oraz granie w gry komputerowe. Jestem też muzykiem, przez co przykładam sporą wagę do ich udźwiękowienia. Dlaczego to piszę?
Coraz bardziej się przekonuję, że moim fetyszem są angielskie, żeńskie voice-overy (kwestie głosowe z gier). Nie wszystkie, ale wiele konkretnych głosów albo wypowiedzi mogę słuchać w kółko i sprawia mi to ogromną przyjemność.
Wakacje, idealny czas żeby latorośl wyjechała do dziadków na wieś jak co roku, a pusty dom był cały dla mnie i żony. Jednak od jakiegoś czasu nam się nie układało, nie będę się wdrażał w szczegóły, napiszę tylko, że zacząłem podejrzewać że moja ukochana mnie zdradza.
Jakoś w lipcu, po pracy wyszedłem na piwo z kolegami z pracy, mijający tydzień był ciężki i każdy z nas chciał się w upragniony piątek rozluźnić. Nic szczególnego się nie działo, piliśmy, śmialiśmy się, alkohol uderzył mi do głowy i wtedy zaczął się temat naszych partnerek. W pewnym momencie pękłem i powiedziałem o wszystkim, o jej późnych powrotach, nocnych telefonach i wyjazdach zaraz po nich. O tym, że pytałem się jej o to, a ona zawsze odpowiadała, żebym się nie interesował, bo kociej mordki dostanę... Koledzy nic nie powiedzieli, postawili mi piwo i zmienili temat na weselszy, jak to po alkoholu zaraz szybko zapomniałem i znów się śmiałem, zapominając o sprawie.
W poniedziałek podszedł do mnie X. Powiedział, że wie jak sprawdzić czy zdradza mnie żona. Może spróbować ją poderwać i jak do czegoś dojdzie da mi znać. Nie wiem co mnie tknęło, ale zgodziłem się. To była najgorsza decyzja w moim życiu.
Kumpel mówił, że nic się nie dzieje. Kilka razy się z nią spotkał, do niczego nie doszło, ot zwykła kawa na mieście. Pomyślałem, że może nie chce mieć dwóch facetów na boku.
W sierpniu miałem służbowy wyjazd na 3 dni. Zamontowałem kamerę. Niedługo jest sprawa sądowa.
Moja małżonka dzień po moim wyjeździe otworzyła wieczorem drzwi w których stał X z bukietem kwiatów. Chwilę z nim porozmawiała i wyrzuciła bukiet do kosza, zaczęła go popychać do wyjścia, a jako że to mała i delikatna kobieta to nic z tego nie wyszło, wtedy on zgwałcił mi żonę. Nie chciała mu dać, była mi wierna, a on wtedy chciał puknąć żonę kolegi pod pretekstem "sprawdzania".
PS. jakby kogoś interesowało. Żona nie chciała mnie martwić, że stan teścia się pogorszył i pomagała siostrze, która opiekuje się nim 24/7. Chcąc ją odciążyć i być z nią w ciężkich chwilach, jeździła do niej nawet w nocy tylko po to żeby ją przytulić i pomóc. Jaki ja głupi jestem...
Choruję na atopowe zapalenie skóry.
Są okresy, kiedy się ono wycisza i funkcjonuję jak każdy inny człowiek. Ale co jakiś czas, nie wiem z jakich przyczyn, następuje zaostrzenie. I jest to dla mnie okres najgorszej męki.
Często takie zaostrzenie trwa u mnie od kilku tygodni do miesięcy. W takim stopniu, że parę razy zdarzyło mi się trafić do szpitala. Obecnie od kilku miesięcy z tym walczę i płaczę nocami z bezsilności.
Jakiekolwiek wyjście z domu wiąże się u mnie z dyskomfortem fizycznym (swędzenie, pieczenie skóry, mnóstwo ran, które mam ochotę rozdrapać jeszcze bardziej) i psychicznym (zmiany skórne mam dosłownie na całym ciele, przez co zwykle towarzyszy mi wiele spojrzeń). Co więcej w domu mogę siedzieć bez przerwy naga i nasmarowania, podczas gdy skóra staje się sucha już kilka godzin po wyjściu.
Czasem czuję się lepiej i skóra jest w lepszym stanie, a następnego dnia budzę się z nowymi ranami oraz opuchniętą i czerwoną twarzą. Nie mogę jeść większości rzeczy, choć nawet ich niejedzenie nie zapewnia mi zdrowia.
Bywały takie sytuacje, że nie mogłam już wytrzymać i podczas nagłego napadu swędzenia drapałam ręce aż do krwi. Spływała mi po rękach, a ja ciągle je drapałam, jeszcze bardziej rozdrapując świeże rany i płacząc z bezsilności.
Nie mam pojęcia, jak będzie wyglądała moja przyszła praca. Do tej pory z powodu zdrowia często rezygnowałam z pójścia na zajęcia, mając frekwencję na samej granicy zdania. Teraz mam wakacje, więc mogę siedzieć w domu. Ale nie wyobrażam sobie, że ktoś zatrudni osobę, która w każdej chwili będzie zmuszona zniknąć na nieokreślony czas.
Przestaję też mieć nadzieję na znalezienie drugiej połówki. Nie chcę być dla nikogo ciężarem, a tym bardziej przekazać AZS swoim dzieciom i patrzeć, jak przez to cierpią.
Denerwuje mnie to, że choroby skóry są tak lekceważone i specjaliści nie starają się bardziej znaleźć skutecznego sposobu na ich leczenie.
Nie wiem, jak inni radzą sobie z tą chorobą i jak udaje im się z nią normalnie funkcjonować. Mnie powoli ona wykańcza.
Czasem tak bardzo, że mam ochotę coś sobie zrobić, aby już nic nie czuć.
Trochę mi ulżyło, bo na co dzień staram się udawać, że wszystko ze mną w porządku. Najbliżsi już i tak nie mają ze mną łatwego życia, nie mówiąc o mnóstwie pieniędzy, jakimi wspomogli moje 'leczenie', które i tak być nie dało.
Dziękuję każdemu, kto to przeczytał.
Jestem 18-letnią uczennica technikum. Mam pewien problem, ale nie mam pojęcia gdzie się już zwrócić o pomoc.
Odkąd pamiętam mam rodzinę alkoholików. Mojego biologicznego ojca nie znam i nigdy nawet bym nie chciała poznać. Odkąd moja mama się z nim rozstała przeprowadziliśmy się do małej kawalerki około 26m2. Mieszkamy tam do dnia dzisiejszego, ja, moja młodsza siostra i brat oraz partner mojej matki. Moja mama nie ma pieniędzy na inne mieszkanie, a jej facet to totalny darmozjad, który całkiem nieźle zarabia, a nie dokłada się do żadnych rachunków, tylko wykorzystuje moja matkę i jednocześnie buntuje przeciwko mnie i bratu.
Żeby jeszcze tego było mało, bez przerwy daje jej alkohol, codziennie pije razem z nią, urządzają sobie imprezki, głośno się śmieją, alkohol jest wszędzie porozlewany, ja nie jestem w stanie wstawać do szkoły razem z siostrą, a libacje kończą się dopiero nad ranem. Moja siostra ma słabe oceny, ma tiki nerwowe... ja mam teraz egzamin, w domu nie mam warunków żeby się do niego uczyć, na zeszyty wylewa się alkohol.
Jak wspomniałam mieszkamy w kawalerce, nie jestem w stanie zrobić nic. Nie mam warunków żeby się umyć normalnie, bo toaleta jest w stanie krytycznym. Obiadów w domu nigdy nie ma, bo oni są codziennie nachlani. Ja odkąd skończyłam 17 lat, poszłam do pracy żeby zarabiać na siebie, ewentualnie zadbać o siostrę. Nie mam w tygodniu wolnego dnia, nie mam jak się wyspać. Jedyna okazja to jak jestem u kogoś poza domem na noc.
Moja mama zaczęła ode mnie brać pieniądze, ja jej oczywiście daję, bo jak tego nie zrobię, to za każdym razem mnie bije albo wyzywa. Nie stać mnie na wyprowadzkę, mam marne 800 zł, po odjęciu pieniędzy dla mamy zostaje tylko 500... Chciałam zrezygnować z pracy na rzecz technikum, ale moja mama wtedy dostaje szału. Oczywiście nie muszę wspominać, że wszystko co jej dam idzie na alkohol i papierosy. Nie mam pojęcia co z tym zrobić, nie jestem w stanie dalej tutaj mieszkać, jestem wykończona i niewyspana, moja siostra to samo, żadnej innej rodziny nie mam, nie mam do kogo się wyprowadzić, nie mam nic. Nie jestem w stanie nikomu opowiedzieć o problemie, dlatego chciałam to wyrzucić tutaj.
Dodaj anonimowe wyznanie
