Nienawidzę swojego psa...
Z reguły kocham czworonogi, nie jest to mój pierwszy piesek w życiu, od dziecka wychowywałam się z pieskiem, przed tym pieskiem miałam wiernego przyjaciela, który odszedł w wieku 11 lat, minęła chwila, więc stwierdziliśmy wspólnie że brakuje nam tego w życiu, mąż postawił że po co kupować rasowego psiaka, weźmy jakieś kundelka do domu... I tak się stało.
Piesek miał około 5 miesięcy jak go przygarnęliśmy do domu, z początku było ciężko, pogryzione buty, rozszarpana kanapa i niekończąca się ilość wypadków w domu... Trudno zdarza się i to nie o to tu chodzi że coś rozszarpał, pogryzł itp.
Kwestia w tym że on jest niereformowany, już ma 3 lata, a zachowanie niewiele się zmieniło, spacer z nim to udręka, szczekanie, rzucanie się na ludzi i psy, wieczne ciągnięcie. Wyjście do pracy... Jedna wielka rozpacz z jego strony, a na dzień dobry przy wejściu do domu zasikane i zasrane podłogi, wszystko co było jego otoczeniu do 1.5 metra leży na podłodze rozszarpane. Gryzienie nas i szczekanie jego ulubiona forma zabawy.
A mi już siły brakuje, byliśmy z nim u każdego możliwego "psichologa" wszyscy rozkładają ręce mówiąc że to już jego urok.
A mi już brakuje siły, wstyd znienacka przyjść z gośćmi do domu, przyjście do domu kojarzy się z godziną sprzątania po urwisie, najchętniej bym mu znalazła inny dom, ale z drugiej strony wiem że ja i moja anielska cierpliwość jest na skraju wyczerpania, tak ktoś inny by się z nim nie pieścił... Chyba za dużo się naczytałam na temat znęcania nad zwierzętami.
I tak kółko się zatacza.
Historia z mojego dzieciństwa, której wciąż się wstydzę i mam do siebie żal.
Miałam 10 lat. Mieszkałam wtedy w małej, typowej wsi, w której praktycznie wszyscy się znali. Jeden mieszkaniec tej wsi taki był biedny, że aby nie umrzeć z głodu zakładał wnyki na dzikie zwierzęta (poczujcie ten sarkazm). Jednak oczywistym było, że na wnyki łapał się każdy: koty, psy, ludzie, ale ci ostatni potrafili się wydostać. No i właśnie. Byłam wtedy z najkochańszym psem mojego życia na spacerze po lesie. Ot, przechadzka - często taka chadzałam i nie było żadne zagrożenia. Niestety w pewnym momencie mój piesek pobiegł za odgłosami jakiegoś psa. Wołałam go, ale nie przyszedł. Czasami już tak uciekał i wracał do domu może po godzinie. Wróciłam do domu i dopiero gdy nie wracał przez dłuższy czas, jeszcze tego samego dnia poszłam do lasu go szukać. Nie znalazłam.
Następnego dnia przyszła do nas miejscowa babcia, taka typowa plotkara, a wśród jej nowin była informacja, że ten mój pies padł ofiarą wyżej wymienionego wnykarza Edka. Ponoć za bardzo się rzucał, a że złapany był za szyję, to się udusił.
Na początku płakałam i przez trzy dni nie zrobiłam nic. A później chciałam zemsty, ale cóż ja - choćby w nocy i z nożem nie zabiję dorosłego mężczyzny. Zamiast tego wykryłam tą jego pułapkę i wykonałam szatański plan - na wydeptanej ścieżce prowadzącej do sidła zawiązałam mocną linkę, że nie ma szans nie wywalić się na pysk. Mało tego, z widzenia kojarzyłam tego mężczyznę i mniej więcej orientowałam się ile ma wzrostu. W miejscu, w którym po wywróceniu wnykarz powinien mieć szyję postawiłam zardzewiałego, ostrego gwoździa. Chciałam go zabić.
Dwa dni później znów przyszła babcia plotkara, tym razem z wesołą nowiną - wnykarz został ranny w oko. Gdy wrócił ze szpitala, a na jego powrót trzeba było długo czekać, nie miał oka. Ponoć było tragicznie i całe trzeba było "wyciąć". Oczywiście, wiedział, że to ktoś zastawił na niego pułapkę, ale mnie w życiu nie podejrzewali. A ja dziś z jednej strony czuję wstyd, bo przecież mógł zginąć, ale z drugiej strony na myśl o bólu jakiego doznał, czuję satysfakcję.
PS: Piszę to wyznanie tydzień od jego śmierci. Podobno za dużo palił, czy tam pił. Aż mi cieplutko.
Zacznę od tego, że po szkole i na weekendy czasem sobie dorabiam w jednym z hipermarketów na kasie.
Ciągle wysłuchuję jaka to młodzież jest niewychowana, bo w busie miejsca nie ustąpi, bo to, bo tamto, bo sramto.
Ale przechodząc do rzeczy. Zdarzenie miało miejsce kilka dni temu.
Była dość długa kolejka, a ludzi ciągle przybywało. No i w kolejce stała pani, która miała no problem z nogami i ledwo chodziła, a miała jeszcze wózek z zakupami i dzieckiem w środku. Za panią w kolejce stało małżeństwo, wydaje mi się dobrze po 60-tce było. W/w pani podeszła do mnie do kasy i ludzie robili tak ogromne zakupy, że stety bądź niestety owe małżeństwo także.
I wtedy pani do szanownego państwa powiedziała grzecznie, że jeżeli już chcą ją obgadywać, to niech przynajmniej robią to ciszej, bo to, że ma nogi chore nie znaczy, że uszy także. A ten ku#wa stary dziad wyjechał do niej z tekstem "to po ch#j pani słucha jak z żoną rozmawiam." No aż się zagotowałam. A ta jego żonka w ryk i patrzy na mnie licząc, że też się zacznę śmiać. Ale mi do śmiechu nie było. Gdyby wzrok mógł zabijać, to oboje by kur*a leżeli już martwi. Bardziej zabolało mnie to, że nie mogłam się nawet odezwać, bo ludzi w cholerę, a obok dyrektor :)
Staram się mieć jakikolwiek szacunek do ludzi, ale do takich osób na pewno mieć go nie będę. Nie rozumiem tylko jak można być tak je*anym hipokrytą, który poucza młodzież, by się zachowywała z szacunkiem do innych, zwłaszcza starszych osób, samemu śmiejąc się z osoby niepełnosprawnej.
PS. Przepraszam za język, ale aż mnie nosi jak ktoś odpier*ala takie rzeczy. Brzydzę się ludźmi.
Moja osobowość zmienia się w zależności od języka, w którym mówię.
Od dłuższego czasu mieszkam w Anglii, tutaj jestem duszą towarzystwa, ciągle gadam, rozbawiam ludzi, mam pełno znajomych, którzy mnie uwielbiają, generalnie osoba, którą zawsze chciałam być. Kiedy jednak przechodzę na język polski, zmieniam się w szarą myszkę, z którą ciężko jest porządnie porozmawiać, bo nie lubi nieznajomych. W życiu nie zagadałabym do kogoś obcego po polsku, ale po angielsku już tak, bo dodaje mi to ogromnej odwagi.
Nie wiem czym jest to spowodowane, ale nie potrafię być tą samą osobą "po polsku" i "po angielsku".
Mam 23 lata, jestem ojcem od ponad dwóch. Wiecie co mnie dołuje, jak nic innego? Moja była dziewczyna wywiozła nasze dziecko do swojej matki, ponad 300 km ode mnie.
Dziś jestem szczęśliwie zakochany, zaręczony z inna kobietą. Niby jestem szczęśliwy, tylko pozostaje jedno ale. Nic tak nie boli, jak utrata kontaktu z dzieckiem. Moja była skutecznie ogranicza mi kontakt z córką, nie wiem, co u niej słychać, nie mogę zadzwonić, bo była nie odbiera telefonu, bo po prostu wykorzystuje moją miłość do dziecka przeciwko mnie. Jeżdżę do niej tak często, jak tylko się da, wykorzystuję każdy moment razem, ale jej matka mi w tym nie pomaga, utrudnia nasze spotkania.
Drogie matki, nie utrudniajcie kontaktu swoich dzieci z normalnymi ojcami, nie niszczcie tej relacji. To, że rozstajecie się z partnerem nie oznacza, że dziecko ma się rozstać ze swoim tatą.
Mój narzeczony oświadczył mi się tak po prostu. Siedział na kanapie, razem graliśmy w pewną grę i w końcu powiedział "wyjdź za mnie", a ja powiedziałam "spoko".
Wiele osób słysząc tę historię mi współczuje, że nie było kwiatów, świecidełek i drogich restauracji, a mi z tym dobrze, bo nienawidzę takich romantycznych pierdół.
Kiedyś byłam u swojego byłego chłopaka i mieliśmy spontanicznie jechać nad jezioro. Nie byłam zbyt zachwycona tym pomysłem, nie byłam przygotowana. Chłopak uparł się, że znajdzie dla mnie strój w rzeczach swojej mamy. Kiedy tak grzebał, wyciągnął nagle małe, srebrne, owalne urządzenie. Spytałam co to, chłopak stwierdził, że pewnie zabawka dla kobiet, taka do wewnątrz, która ma wzmocnić doznania (nie wiem, nie znam się), po czym... wziął to do ust. Wypluł i powiedział, że on się mamy nie brzydzi.
Nie, nie dlatego się rozstaliśmy.
Zabiłem kiedyś przez przypadek trzy małe zające.
Miałem 15 lat i postanowiłem, że skoszę kosą spalinową żyłkową kawałek takiego większego ogródka, który jest z jednej strony otwarty na pola. Dość wcześnie umiałem obsługiwać tego typu urządzenia, bo ojciec rolnik i zawsze pomagałem w gospodarstwie.
Koszę trawę, która była dość wysoka i w pewnym momencie wjechałem żyłką na obrotach w gniazdo, w którym znajdowały się małe zajączki. One nie uciekają przed hałasem, jak nie ma z nimi mamy. Jeden został przecięty na pół, drugi wyleciał siłą odśrodkową jakiś metr od gniazda, trzeci był tylko draśnięty.
Byłem przerażony i pobiegłem do domu opowiedzieć o tym. Na zmianę blady i czerwony opowiedziałem mamie co się stało. Ojca akurat nie było. Starszy brat poszedł ze mną w to miejsce. I faktycznie jeden był martwy, drugi poruszał się jakby chciał uciec, ale jego ruchy były dość nieskoordynowane, bo leżał i tylko poruszał łapkami. Trzeciego całkiem zdrowego wzięliśmy na dłonie i głaskaliśmy. Razem z bratem stwierdziliśmy, że logiczniej byłoby go dobić, ponieważ ich mama na pewno nie wróci w to miejsce. W niewoli z kolei dzikie zające się nie uchowają. Któryś z nas rąbnął go szpadlem czy czymś tam, aby się nie męczył.
O kupie.
Zawsze bałam się, że zostanę zgwałcona, jednak to co wydarzyło się ostatnio zmieniło moje poglądy.
Wracałam sama do domu wieczorem, jak zwykle w lekkim pośpiechu. Nie zauważyłam, jak zza rogu wyszło dwóch mężczyzn. Założyli worek, rzucili mnie na ziemię i zaczęli rozbierać. Wpadłam w panikę. Najgorszy koszmar się spełnia! Lecz nie. Nie zgwałcili mnie. Gdy jeden mnie trzymał, drugi oddał na mnie kał, na moje nagie plecy. Następnie się zamienili, kopnęli mnie i uciekli.
Na policję zadzwoniłam niedługo potem. O ile pan, z którym rozmawiałam trzymał fason, o tyle na korytarzu słyszałam żarty typu "gówniana sprawa".
Chodzę do terapeuty, bo każde wypróżnianie się wywołuje u mnie wspomnienia i odruch wymiotny, a najgorsze, że nie wiem co im wtedy siedziało w tych głowach. Myślę o tym codziennie i ostatnio pomyślałam, że już chyba wolałabym być zgwałcona.
Mam głęboką depresję i podejrzenie schizofrenii. Od jakiegoś czasu miewam też silne bóle brzucha i omdlenia, czego polska służba zdrowia nadal nie zdiagnozowała i nie wiadomo, co to za choroba.
Dzisiaj przypadkowo dowiedziałam się, że mama opłaciła mi miejsce na cmentarzu. Mam 16 lat...
Dodaj anonimowe wyznanie
