Robiąc zakupy w sklepach, mam taką małą grę przy kasie:
1. Wykładam towary w kolejności pakowania, kodami do kasjerki.
2. Zanim zapyta o reklamówkę, mówię czy ją chcę.
3. Pakuję wszystko tak szybko, żeby ostatni zeskanowany towar od razu znalazł się w torbie.
4. Zanim kasjerka zapyta o płatność, mówię czy kartą czy gotówką.
Zawsze zaczynam od "dzień dobry" i kończę na "do widzenia", z uśmiechem i patrząc kasjerce w oczy.
Sprawia mi przyjemność obserwowanie, jak twarz dziewczyny się rozjaśnia, w czasie kiedy mnie obsługuje :-)
Co ciekawe, nie ma znaczenia, czy to kasjerka, czy kasjer. Sprawia mi dodatkową frajdę, kiedy za którymś razem wyprzedza mnie pytaniem "siatki nie trzeba, prawda?".
Niedawno dowiedziałam się, że nie mogę mieć dzieci. To był dla mnie cios. Wcześniej zupełnie nie podejrzewałam, że coś może być nie tak. Nadal pracuję nad tym, żeby to zaakceptować.
Ostatnio byliśmy na obiedzie u rodziców mojego męża. Nagle teściowa, jak to się mówi, ni z gruszki, ni z pietruszki, zaczęła opowiadać historię swojego znajomego, który dostał unieważnienie ślubu kościelnego, bo dowiedział się, że żona ukrywała przed nim bezpłodność. Mówiąc to spojrzała na mnie wymownie. Byłam w takim szoku, że nie odezwałam się nawet słowem. Nikt się nie odezwał. Nikt w żaden sposób tego nie skomentował. Dopiero jakiś czas później przemówił teść i po prostu zmienił temat. Do końca obiadu teściowa nie zamieniła ze mną nawet słowa, chociaż z innymi rozmawiała normalnie. A ja cały czas nie byłam pewna, czy ta historia o znajomym to była mało subtelna aluzja w moją stronę, czy coś sobie tylko wmówiłam i jestem przewrażliwiona? Teściowa przecież nic nie wiedziała o moich problemach.
Po powrocie do domu pytam męża, czy czasem coś nie wspomniał mamie. A on na to, że owszem. Powiedział jej wszystko, bo to przecież najbliższa rodzina i ma prawo wiedzieć. Zresztą ciągle go wypytywała o wnuki, to teraz da już spokój.
Wściekłam się. Mówię mu, że jak mógł jej to zdradzić? W dodatku bez konsultacji ze mną? To przecież w ogóle nie jej sprawa! A ona teraz robi jeszcze aluzje, że mąż powinien mnie zostawić i sugeruje, że go oszukałam i ukrywałam przed nim mój stan zdrowia (nie zrobiłam tego. Przed ślubem naprawdę nie wiedziałam, że nie mogę mieć dzieci).
Mąż rzucił mi tylko od niechcenia: no przecież cię kocham i nigdy cię nie zostawię, a z tymi dziećmi, to może jeszcze coś wymyślimy.
Wziął telefon i poszedł do kibla na "dwójeczkę".
Teraz siedzę w pokoju i nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Naprawdę nie wiem. Z jednej strony jestem na niego zła, że tak po prostu wszystko wygadał swojej kochanej mamusi, a z drugiej strony na słowa: "no przecież cię kocham i nigdy cię nie zostawię", jakoś tak cieplej mi się zrobiło na serduszku.
Kiedyś, rodzice razem z dziadkami zabrali mnie na wieś do jakiejś tam dalszej rodziny. Ogólnie podobało mi się tam, ale nie o tym chcę napisać.
Ciocia, u której spaliśmy przydzieliła nam dwa pokoje, jeden dla moich rodziców, a drugi dla mnie. Wspomniane pomieszczenia tak naprawdę były wcześniej jednym pokojem, ale ktoś z niewiadomych mi przyczyn postanowił je przedzielić.
Niby wszystko fajnie, lecz był tutaj mały haczyk. Wejście na korytarz znajdowało się tylko w jednym pokoju, niestety nie w moim. Więc, gdy np. chciałem pójść do toalety musiałem przejść przez pokój rodziców.
Pewnej nocy znalazłem się przez to w sytuacji, w której nie wiedziałem jak mam się zachować.
Było już bardzo późno myślę, że tak mniej więcej 2-3. Wszyscy byli przekonani, że już od dawna smacznie śpię, a tak naprawdę siedziałem na laptopie i pisałem z kimś na gg. Rodzice troszkę wypili i zachciało im się zabawy. Sam fakt, że uprawiali seks za ścianą jakoś mnie nie interesował, dlatego ubrałem słuchawki i pisałem dalej. Niech się bawią. Po jakimś czasie bardzo zachciało mi się siku. Zdjąłem słuchawki, żeby sprawdzić czy skończyli, ale niestety zabawa trwała w najlepsze. Pomyślałem, że dam radę wytrzymać jeszcze trochę. Założyłem słuchawki i wróciłem do pisania. Minęła chwila i poczułem potężny ból brzucha od trzymania moczu. Zacząłem się zastanawiać co mam zrobić w tej sytuacji. Nie chciałem im przerywać, ponieważ byłoby to odrobinkę niezręczne, a czekać już nie mogłem, bo zesikałbym się w łóżku. Na szczęście w moim pokoju znajdowało się okno. Chyba już się domyślacie co zrobiłem. Otworzyłem je, podłożyłem krzesło, na którym stanąłem. Szybko sprawdziłem czy przypadkiem nikt nie patrzy. Wyciągnąłem sprzęt i zrobiłem co musiałem. Poczułem wspaniałą ulgę i szczęście. Po wszystkim odłożyłem krzesło i zamknąłem okno. Położyłem się do wyrka, a następnie grzecznie zasnąłem.
Gdy dzisiaj o tym myślę zastanawiam się jak rozwiązałbym tę sytuację. Z jednej strony mógłbym po prostu zapukać w drzwi i powiedzieć, że muszę do toalety, ale po co psuć innym zabawę. Chyba znowu załatwiłbym swoją potrzebę przez okno :)
Boję się nadmuchiwać balony. Cały czas myślę, że balon pęknie.
W 2015 roku urodziła nam się córeczka Hania. Od 12 tygodnia ciąży wiedzieliśmy, że mała urodzi się z wadą serca. Po wielu przepłakanych nocach i po kilkudziesięciu wizytach u wspaniałych lekarzy dowiedzieliśmy się, że Hania będzie potrzebować stymulatora serca. Jakoś zebraliśmy siły i pogodziliśmy się z tym.
Mam wielki żal do teściowej, którą wcześniej traktowałam jak matkę, za te słowa: "Dziecko z rozrusznikiem serca to kaleka do końca życia, lepiej, żeby takie dziecko od razu umarło". Aż do dzisiaj na samo wspomnienie tych słów mam ciarki.
Teściowa obwinia nas za chorobę córki. Twierdzi, że ludzie się z nas śmieją, bo mamy chore dziecko. Cóż, to wszystko co nas spotkało tylko umocniło nasz związek. Dajemy radę, a córka to prawdziwy skarb. Tylko teściowa teraz siedzi sama w swoim mieszkaniu, nikt nie chce jej znać. Ot, na taką starość sobie zapracowała ...
Czwartkowy wieczór.
Siedzę sobie z tatą na kanapie, w telewizji leci jakiś film. Tata od czasu do czasu lubi sobie przysypiać po męczącej pracy i w ten właśnie wieczór postanowił uciąć sobie drzemkę.
A skoro śpi, to pewnie nie usłyszy, więc wykorzystałam okazję i puściłam bąka o średniej głośności.
On patrzy na mnie wyrwany ze snu i pyta:
- Co mówiłaś?
Piszę to wyznanie z ciekawości, co pomyślą o tym inni.
Swego czasu miałam jakieś dziwne przeczucia. Zaczęło się w pierwszej ciąży, od początku nie martwiłam się, wiedziałam, że wszystko będzie dobrze, tak też się stało. W drugiej ciąży od razu czułam niepokój, straciłam ją tydzień po pozytywnym teście. Kiedy zaszłam w trzecią, znowu czułam się spokojnie, dziecko urodziło się zdrowe.
W trakcie tej mojej trzeciej ciąży mąż wybierał się na koszykówkę, powiedziałam mu, że coś się stanie. Niby nic wielkiego, jednak doznał kontuzji, przez którą rehabilitował się cały rok i groziła mu operacja. Innego razu wybierał się na piwo, często na nie chodzi, ale tym razem znowu poczułam niepokój. Oczywiście zignorował moje przeczucia. Na następny dzień wymiotował tak, że mój tata chciał wzywać karetkę. Sam był w szoku, bo wypił trzy piwa. Dalej było jeszcze lepiej. Pewnego razu przyśnił mi się spadający samolot, a właściwie tylko spadający biało-granatowy ogon. Za dwa dni w radiu usłyszałam, że samolot gdzieś na tropikach się rozbił, z ciekawości weszłam na internet poszukać zdjęć z katastrofy. Na zdjęciach był widoczny jedynie ogon i to taki sam jak we śnie.
Kolejna sytuacja była w sierpniu, rodzice męża chcieli zabrać naszą córkę na wieś. Dzień przed powiedziałam mężowi, że znów czuję, że coś się stanie. Ale zwaliłam to na zwykły lęk o dziecko, bo podróż trwała 2h, a córa ma 3 latka, więc jeszcze jej tak samej nie puściliśmy.
Godzinę po tym, jak pojechała, teść dzwoni do męża, że był wypadek, facet zjechał z drogi przez sarnę i wpadł na czołówkę, jeden kierowca zmarł, a teścia auto do kasacji... Z córką na szczęście wszystko OK, ale chyba zacznę wierzyć w swój szósty zmysł, choć jestem sceptyczna co do takich spraw.
Leczę się od kilku lat z depresji. Poznałam dziewczynę o podobnych problemach co moje. Spędziłyśmy na rozmowach długie godziny, obiecywałyśmy sobie, że będziemy się wspierać i nawzajem wyciągać z tego dziwnego, mrocznego stanu. Baśka miała gorzej niż ja. Jej ojciec niestety nie rozumiał, czym jest jej choroba. Twierdził, że to wymysły, że to zwykła ucieczka od obowiązków. Znęcał się nad nią psychicznie. Baśka mówiła mi o tym wiele razy, opowiadała o tym, jak budzi ją w środku nocy tylko po to, aby powiedzieć jej kilka przykrych słów, jak nie pozwala jej jeść dopóki on nie uzna, że zgłodniała. Nie pozwalał jej też siadać do stołu ani na kanapie. Twierdził, że jej miejsce jest na podłodze. Nie wiem, czy podniósł na nią rękę. W każdym razie Baśka i tak była zniszczona przez chorobę, a on jeszcze dodatkowo ją niszczył.
Obiecałam jej, że kiedy tylko zechce, może się do mnie wprowadzić, że jej pomogę mimo wszystko.
W noc, kiedy Baśka nie wytrzymała, ja byłam na imprezie. Byłam pochłonięta zabawą i zupełnie oderwałam się od wszystkiego.
Wybrała najgorszą z możliwych opcji ucieczki.
Spodziewam się córki. Nazwę ją Basia. Na cześć niezwykle silnej i pomocnej kobiety. Jeżeli życie po śmierci istnieje, to mam nadzieję, że Baśka przynajmniej teraz się uśmiechnie.
Mój facet się na mnie wściekał, że jestem z nim tylko dlatego, że zawsze fantazjowałam o byciu z Azjatą. Oczywiście zaprzeczyłam, więc spytał, co mnie najbardziej w nim pociąga. "Twoje skośne oczy" to nie była przemyślana odpowiedź.
Dziś w trakcie sprzątania trochę się załamałem po tym, jak dotarła do mnie symbolika i pełny wydźwięk tego, że właśnie wytarłem kurz z opakowań moich Unimili.
Dodaj anonimowe wyznanie
