Nigdy nie będę miała dzieci.
To nie jest tak, że jestem bezpłodna, pod kątem medycyny nie miałabym najmniejszych problemów z zajściem w ciążę. Chodzi o to, że sama jestem dość poważnie chora i nie chciałabym, żeby moje dziecko przechodziło to samo co ja. Wiem też, że nie wytrzymałabym siedzenia pod salą operacyjną kilka godzin, jak kiedyś moja mama, albo jeżdżenia w środku nocy do szpitala, bo widzę jak moje dziecko nie może stać z bólu. Po prostu nie potrafię skazać jakiejś niewinnej istoty na coś takiego.
Z jednej strony wiem, że to jest najlepsze wyjście z tej sytuacji, ale z drugiej strony myśl, że jeśli kiedykolwiek będę miała dziecko, to tylko z adopcji, czasem trochę boli.
Mam bardzo dobrą pracę i ciekawe życie. A wszystko to dzięki mojej mamie.
Już w gimnazjum nie chciało mi się uczyć. Standardowy tekst nauczycieli "zdolna, ale leniwa". I fakt, leniwa byłam, ale zdolna nie za bardzo. Wolałam oglądam tv, wychodzić z koleżankami, grać na komputerze. W liceum było jeszcze gorzej. Przez 2 pierwsze klasy jechałam na samych dwójach. W drugiej klasie wpadłam na genialny pomysł, że podrobię świadectwo, to rodzice będą spokojniejsi, nie będą marudzić, a ja dalej będę imprezować i wszystko olewać. Bo dotychczas mimo ich kar, pogadanek nic sobie z nich nie robiłam. I pomysł był świetny, tylko ja głupia zostawiłam sobie oryginał ukryty w szafce. Mama znalazła go w 3 klasie. To był kosmos. Nie krzyczała, nie płakała, nie wyzywała. Spokojnie ze mną rozmawiała, że ją zawiodłam, że tak bardzo mi ufała. I to było gorsze od awantury. Następnego dnia pojechała do szkoły. Spędziła w niej cały dzień i rozmawiała z każdym nauczycielem. Potem zaczęła mnie pilnować. Sprawdzała zeszyty, odpytywała z materiału. Codziennie. To nie był zbyt dobry okres dla naszych relacji. Byłam zła, rozgoryczona i niezbyt przyzwyczajona do nauki. W tygodniu nie miałam czasu na spotkania ze znajomymi, na szczęście w weekendy po sprawdzeniu zeszytów sama zawoziła mnie na imprezy i mnie odbierała żeby sprawdzić, czy nie jestem pijana.
Liceum skończyłam z całkiem dobrymi ocenami na świadectwie, matura też poszła mi bardzo dobrze. Dostałam się na ciekawe studia. I przeprowadziłam się 400 km od domu. Bez kontroli mamy mogłam znowu robić co chcę. Tylko że teraz chciałam, żeby była ze mnie dumna. Uczyłam się, pracowałam, ale spędzałam też czas na imprezach. Łatwo nie było. Ale mgr obroniłam na 5. Po studiach dostałam dobrą pracę.
I to wszystko dzięki mojej mamie. Gdyby nie jej upór i konsekwencja, to moje życie byłoby zapewne nudne, szare i biedne. A moje sukcesy to jej sukcesy. I do końca życia będę jej wdzięczna, że nie pozwoliła mi zmarnować sobie przyszłości.
Czasem, gdy mi smutno, to przypominam sobie kogokolwiek z mojej rodziny, kto nie żyje. Myślę wtedy o czymś, czym ta osoba mnie kiedyś zraniła. Od razu jest mi milej z wiedzą, że ta osoba już umarła.
Męczy i nudzi mnie życie.
Mam 25 lat. Wyjechałam do pracy z małego miasta na południu na zachód Polski do większego. Finansowo jest mi dużo lepiej, ale nie mam tu znajomych (ci z pracy się nie liczą, bo są starsi i mają własne życie), a każdy mój dzień jest taki sam.
W tygodniu wstaję rano, idę do pracy, wracam, gotuję obiad na kolejny dzień, oglądam seriale, idę spać, żeby raźno wstać do pracy.
W weekend posprzątam, siedzę cały dzień, robię większe zakupy i to, czego nie miałam siły robić w tygodniu.
Kładę się ok. 22 i tyle radości, jak coś mi się przyśni ciekawego. Rano wstaję i w kółko to samo. Pieniędzy na nic nie wydaję, bo nie mam zainteresowań ani hobby. Tak sobie wegetuję i odkładam oszczędności, jednocześnie nudząc się tym wszystkim dookoła.
Mam czasem ochotę związać się z kimkolwiek i zajść w ciążę, żeby zająć się dzieckiem i nabrać sensu życia.
Co gorsza, zanim wyjechałam, to też raczej istniałam z dnia na dzień niż żyłam. Bez zainteresowań, bez przyjaciół. Jedyną rozrywką kiedyś to iść na zajęcia na uczelnię, a teraz do pracy porobić co trzeba, a później pustka. Nie wiem, czy to normalne, nie wiem, jak to zmienić.
Jestem 30-letnią kobietą, z racji wieku można mnie określić jako dorosłą. A boję się spać sama w domu, kiedy mąż wychodzi do pracy. Zasypiam dopiero w środku nocy, kiedy padam ze zmęczenia. Jak idę do toalety, to muszę świecić światło. Drzwi od sypialni muszą być zamknięte, bo inaczej mam wrażenie, że ktoś tam stoi. Nie mogę spać plecami do drzwi, bo wtedy nie widzę reszty pokoju gdy otworzę oczy i mam wrażenie, że ktoś albo coś może nade mną stać. Mam wrażenie, że ktoś chodzi po domu. Po prostu schiza za schizą.
A mówią, że dorośli się nie boją...
Dziś rano do drzwi wynajmowanego przeze mnie mieszkania zapukała uśmiechnięta, uprzejma młoda dziewczyna. Opowiedziała mi krótko o ankiecie jaką przeprowadza u pań, mianowicie testowaniu zapachu perfum. Uwielbiam przeróżne perfumy, więc z ochotą się zgodziłam. Wypróbowała je na obu moich nadgarstkach - muszę przyznać, że były całkiem niezłe, wąchałam je długo, uznając w końcu, że druga próbka zdecydowanie bardziej mi się podoba. Miła pani powiedziała, że są w takim razie prezentem dla mnie, dołączyła do tego dwa inne opakowania, aż w końcu zażądała za perfumy sto złotych. Dotarło wreszcie do mnie, że to nie zwykła ankieta, tylko próba oszustwa. Grzecznie podziękowałam dziewczynie i wyprosiłam ją. Gdy tylko zamknęłam za nią drzwi (na szczęście na klucz!), zemdlałam.
To było moje pierwsze spotkanie z chloroformem czy też jakąkolwiek inną substancją odurzającą...
Na pierwszym roku studiów obowiązywało mnie wychowanie fizyczne. Razem z nowymi koleżankami wybrałyśmy sobie tak zwany "wuef ogólny" - czyli wszystkiego po trochu: gier zespołowych, fitnessu, siłowni.
Na pierwszych zajęciach w semestrze grałyśmy w siatkówkę, sport zupełnie mi nieobcy - w liceum byłam nawet kapitanem reprezentacji szkolnej. W trakcie zajęć radziłam sobie na tyle dobrze, że przy wyjściu zaczepił mnie prowadzący z sugestią dołączenia do sekcji siatkówki w ramach wychowania fizycznego. Jako że był sympatycznym i młodym wuefistą (przystojnym zresztą też), postanowiłam być szczera i zgodnie z opiniami starszych koleżanek powiedziałam: "raczej nie chcę tam grać, bo słyszałam, że trener strasznie się spina, robi ciężkie treningi, a nic z tego nie wynika; ogólnie tam jest beznadziejnie".
Wstyd, zdziwienie i zażenowanie były ogromne, gdy grobowym tonem oświadczył, że to właśnie on jest trenerem siatkarek.
Nie, nie jesteśmy małżeństwem, ani nawet przyjaciółmi. Zostałam tylko jego ulubienicą: od tamtej pory na wuefie zap**rdalałam trzy razy szybciej niż reszta dziewczyn.
Mojego męża poznałam w parku - zakręciło mu się w głowie i zemdlał, a ja szybko udzieliłam mu pomocy.
Dwa lata po ślubie przyznał się, że często udawał, że słabnie w miejscach publicznych, żeby poznać jakąś ładną dziewczynę.
Nie uważam siebie bynajmniej za człowieka, który ma ogarnięte życie. Jestem nieszczęśliwy, myślę o odejściu z tego świata każdego dnia po kilka razy, nie mam prawie nikogo bliskiego. Jestem świeżo po zerwaniu. Nie znoszę swoich rodziców i wiem, że pewnego dnia zerwę z nimi kontakt. Nie widzę dla siebie żadnych perspektyw. Dlaczego o tym wspominam?
Bo szczerze trochę męczą już mnie wyznania niemot życiowych. Co druga historia to "ojoj mąż mnie zdradza, nie wiem co zrobić"; "mój brat jest faworyzowany, rodzice nie chcą mnie słuchać"; "nasz związek jest już na skraju upadku, ale uznaliśmy, że zamieszkamy razem i teraz są problemy" albo "stało się coś dziwnego i zamiast wyjaśnić wszystkim o co chodzi, pozwalam im mnie wyśmiewać i wyzywać". Naprawdę weźcie się w garść. I mówię to jako człowiek, który przeżył w życiu setki bardzo niemiłych sytuacji.
Dowiedziałem się, że dziewczyna mnie zdradza? Pięć minut później z nią zerwałem pomimo prawie 2 lat szczęśliwego związku.
Rodzice mnie poniżają, wyzywają, krzyczą i mówią, że jestem nikim? Odpowiadam im dokładnie tym samym. Wychodzę na tym lepiej niż wielu moich rówieśników, którzy dają sobą pomiatać. Płacą mi nawet czynsz za mieszkanie, do którego się przeprowadziłem.
"Znajomi" nie proponują prawie żadnych wyjść, odpisują na wiadomości trzy dni albo odwołują spotkania dziesięć minut przed czasem? Mówię im, że jest to ekstremalnie chamskie, niegrzeczne i mnie rani. Jeśli nic to nie zmienia, zrywam kontakt pomimo wielkiego oburzenia i pretensji.
Na rozmowie o pracę rekruter kombinuje jak tylko może, żeby wcisnąć mnie na jakieś znacznie gorsze stanowisko niż to, które było w ogłoszeniu? Mówię "dziękuję" i wychodzę.
Naprawdę znajcie swoją wartość i nauczcie się mówić ludziom wprost, co wam się nie podoba. Rozczulanie się nad sobą niczego nie da.
Jechałam kiedyś pociągiem do mojego chłopaka. Pamiętam, że to była zima, śnieg. Jak zima, to wiadomo, kurtka, szalik i odpowiednie buty. Wyobraźcie sobie mój szok, kiedy naprzeciwko mnie usiadł facet, fakt, kurtkę i szalik miał, ale na nogach zamiast dobrych butów miał... sandały. Cholera, myślę, zwariował... ale nieee, wygląda normalnie, wiec hmmm, nie kumam.
I tu zaczyna się moja wtopa życia... Zerkam na jego nagie stopy, nagle wpadł mi do głowy pomysł, że zrobię zdjęcie, bo przecież nikt mi nie uwierzy, że widziałam takiego jegomościa. Tak więc wyciągam telefon, niby że coś czytam i cyk - robię zdjęcie. A tu flesz... Facet na mnie patrzy, a ja byłam w takim szoku, że wymamrotałam pod nosem coś w stylu "a co to mi tu... ekhmm" i głowa w drugą stronę. Czułam, że moja krew wrze. Do końca drogi siedziałam w bezruchu, aż szyja mnie bolała. Całe szczęście, że wysiadł wcześniej ode mnie.
PS. Fotę mam do tej pory :)
Dodaj anonimowe wyznanie
