Zdradzam męża.
Myślę, że nie mogę tego specjalnie uzasadnić. To nie tak, że mój partner jest strasznym człowiekiem, bije mnie, nie dostałam rozwodu i w ogóle świat zwalił mi się na głowę - sama nie wiem do końca, dlaczego to robię.
Wzięłam ślub bardzo młodo, bardzo szybko zostałam też matką, nie pracuję, zajmuję się domem. Podejrzewam, że brakuje mi przeżyć i doświadczeń. Do tego mąż pełni w moim życiu rolę bardziej ojca niż partnera, daje mi poczucie bezpieczeństwa, pomaga podejmować decyzje. Jest ode mnie starszy. Seks uprawiamy bardzo rzadko, on zazwyczaj nie ma ochoty, co odbiera mi poczucie atrakcyjności.
Za to mój kochanek jest jak żywcem wzięty z mokrego snu małolaty. Zbliżony do mnie wiekiem, atrakcyjny, zajmuje się muzyką, zabawny, wyluzowany, spotkania z nim dają mi poczucie, że wciąż jestem atrakcyjna i wciąż mogę robić w życiu coś choć trochę interesującego, wciąż mam jakieś możliwości, nie jestem uwiązana do domu i rodziny.
Z całą sytuacją czuję się fatalnie. Zawsze byłam osobą wierzącą, marzyłam o rodzinie, dzieciach, oddaniu się ukochanemu mężczyźnie, podczas gdy nieustannie łamię własne zasady i zapewne bardzo krzywdzę męża. Wiem, że moje zachowanie jest absurdalnie nieodpowiedzialne, niedojrzałe i nieetyczne.
Nie wiem, jak mam to zmienić. Wydaje mi się, że za pośrednictwem kochanka realizuję swoje nastoletnie pragnienia, odbijam sobie młodość, która za krótko trwała. Jestem złą osobą, złą żoną i złą matką.
No więc tak. Mam pewien dziwny fetysz, nawet nie jeden. Otóż lubię w dupę. Dosłownie. Lubię wkładać sobie do odbytu różne przedmioty, choć zaczęło się niewinnie.
Podczas czyszczenia uszu, w pewnym momencie napadła mnie myśl. "A gdyby wsadzić sobie patyczek w dupę?" Myśl została wcielona w życie, potem przyszła szczoteczka do zębów, korek, szczotka do kibla (rączka, żeby nie było). Dzisiaj był rekord. W mojej pupci znalazł się tłuczek z moździerza. 10 centymetrów ceramiki, przy pomocy mydła weszło mi gładziutko w rzyć. Dziwne, prawda?
To nie koniec. Jest inny. Uwielbiam włosy na nogach. I pod pachami. Ale tylko u płci męskiej. Możliwe że jest to spowodowane małymi kompleksami, bo dosyć bujnego owłosienia jeszcze nie posiadam. Lato to dla mnie raj (choć nie do końca, ale o tym później), krótkie spodenki odsłaniające te owłosione łydki.
Mieszkam w jednym z miast Europy gdzie do tej pory rządzi IRA, więc sytuacje z podkładaniem bomb w domach czy samochodach, oraz napaście są na porządku dziennym. Jednak przez te kilka lat jak tu mieszkam nic złego mi się nie przytrafiło. Aż do czasu.
Kilka tygodni temu czekając w niedzielny poranek na autobus do pracy i spoglądając kątem oka na wypadek, który miał miejsce tuż obok, podszedł do mnie chłopaczek mający około 20 lat. Nie zwracałam na niego większej uwagi, zajęta przeglądaniem Facebooka i zabijaniem nudy. Usiadł obok na ławce, w przeciągu kilku sekund przykładając mi naostrzony śrubokręt do prawej strony brzucha zaczął grozić mi śmiercią.
Zdążyłam tylko zerwać się z ławki, podjechał czarny samochód, wyskoczyło z niego dwóch typów mierzących po prawie dwa metry wzrostu, napakowanych jakby lubili się w sterydach. Podeszli do chłopaczka rzucając go na ziemię (w tym momencie całe życie stanęło mi przed oczami a w głowie jedynie myśli, że pewnie porachunki gangów), chłopaczek zaczął się szarpać, a jeden z napakowanych koksów podniósł go jak piórko i rzucił na maskę samochodu. Dopiero jak go zakuli w kajdanki podeszli do mnie, żeby się wylegitymować, że są z policji i dowiedzieć się co się stało. Okazało się, że akurat go szukali, bo miał coś wspólnego z wcześniejszym wypadkiem.
Przechodząc do sedna.
Fizycznie nie ucierpiałam, jednak z moją psychiką już tak kolorowo nie jest. Pamiętam dokładnie twarz mojego oprawcy, w co był ubrany, wszystkie znaki szczególne. Nawet kolor i markę śrubokrętu jaki miał. Zaczęłam bać się wychodzić z domu, miewam napady histerii i stany lękowe. Przez to wszystko podjęłam decyzję o przeprowadzce, po konsultacji z lekarzem dostałam psychotropy i leki uspokajające. Do przeprowadzki zostało jeszcze trochę czasu, a ja boję się, że nie dam rady tego przetrwać.
Nieraz się słyszy takie historie, jednak nie zwraca się na nie uwagi dopóki nas nie dotyczą, mówiąc, że ofiara sama jest sobie wina. W moim przypadku nie byłam winna niczemu, nie sprowokowałam w żaden sposób.
Rodzina i znajomi nie są w stanie zrozumieć co czuję, twierdzą, że przesadzam bo przecież nic się takiego nie stało, a ja po prostu sobie nie radzę, szukając pomocy gdziekolwiek natrafiam na krytykę i szyderczy śmiech. I jedyne o czym marzę to żeby się to wszystko już skończyło, że może byłoby lepiej gdyby ten przypadkowy chłopaczek z przystanku mnie zabił, gdyby policja nie przyjechała na czas, gdyby przyjechali chwilę później.
A teraz prośba do was drodzy anonimowi, jeśli kiedykolwiek ktoś z waszego otoczenia będzie w podobnej sytuacji, postarajcie się pomóc tej osobie na tyle ile to możliwe, zanim będzie za późno.
Często wyobrażam sobie jadąc autem, że samochód przede mną ma wypadek, wjeżdża na pobocze, w rów, dachuje, a ja biegnę na ratunek, wyciągam kierowcę z płonącego auta, ratuję mu życie i zostaję bohaterem.
Od kilku lat jestem samotny, byłem wydawało by się, że w idealnym związku 5 lat. Kochaliśmy się, planowaliśmy ślub, wszystko szło dobrze.
Do czasu, firma w której pracował mój ojciec ogłosiła bankructwo, zostałem jedynym żywicielem rodziny. Wspierała mnie wtedy, mówiła, że przejdziemy przez to wspólnie, zaproponowała nawet, że możemy sprzedać pierścionek zaręczynowy bo nie potrzebuje tak drogiego, odmówiłem. 2 miesiące było wszystko dobrze, zaczęło się poprawiać i układać po nowemu.
W końcu nadeszło lato, mieliśmy jechać na kilka dni wypocząć, po taniości, ale i tak się cieszyła. 2 dni przed wyjazdem, dowiedziałem się, że moja ciotka ma raka piersi i musi przejść operację, była już wtedy starczą osobą i lekarze dawali jej małą szansę, że się uda. Ciotka praktycznie mnie wychowywała, mieszka na drugim końcu Polski, więc nie mogłem jej często odwiedzać.
Postanowiłem, że jadę do niej bo może być to ostatnia szansa, ukochana również wtedy mnie wspierała, mówiła, że rozumie, że innym razem pojedziemy na urlop, nie chciała ze mną jechać bo szpitale źle się jej kojarzą, spędziła pół roku leżąc w jednym, więc nie zdziwiło mnie to. Operacja się udała ciocia po dziś dzień jest okazem zdrowia.
Po powrocie, moja ukochana zaczęła być jakby oschła. Byłem przekonany, że to z powodu nie udanego wyjazdu. Tydzień później zerwała ze mną bez słowa, mój świat się zawalił, nie wiedziałem co się dzieje. Próbowałem walczyć o nią, starać się ją odzyskać, na próżno. Zacząłem winić o to ojca, bo wcześniej było wszystko super, obwiniałem ciotkę, bo przez nią nie pojechaliśmy na urlop. Myślałem że gdyby to się nie wydarzyło dalej bylibyśmy razem, że po prostu nie chciała ciągle problemów. Po miesiącu przypadkiem w barze natknęłam się na jej przyjaciółkę, była już dobrze wstawiona ale mnie poznała i podeszła pogadać.
Trochę pogadaliśmy, dowiedziałem się, że moja była jest z innym, że jest szczęśliwa, troszkę się ucieszyłem bo nigdy jej nie życzyłem źle, ale dowiedziałem się również, że mnie zdradzała od 2 miesięcy to nie był koniec. Powiedziała mi, że moja ex usunęła ciążę w której była ze mną, o której do tej pory nie wiedziałem. Zadzwoniłem do byłej umówiłem się na kawę i zapytałem czy to prawda, potwierdziła, wzięła jakieś tabletki z skutkiem ubocznym poronnym. Pierwszy raz chciałem kogoś zabić, może gdybym dał radę się wtedy ruszyć, zrobiłbym to.
Mimo że minęło już tyle lat nie potrafię nikomu zaufać, nikomu i tym nie mówiłem, na co dzień zakładam maskę z uśmiechem, a po powrocie do domu myślę czy nie skończyć ze sobą, ale zawsze wtedy widzę twarz przyjaciela i jego głupkowaty uśmiech, kiedyś pożyczyłem mu kasę i powiedział mi "dobrze że cię mam, ratujesz mi życie" nawet nie wie ile razy on uratował mnie przed moją głupotą.
Mój były był okropnym kierowcą. W ciągu roku odkąd cudem zdał prawo jazdy, miał 7 wypadków. Stłuczki, bo nie wyhamował, czołówka, bo wyprzedzał na ciągłej, raz nawet przeskoczył autem nocą rów przydrożny i wylądował na polu. Jednocześnie potrafił tak zamotać, że wychodziło na to, że wypadek nie był z jego winy.
Mimo ilości wypadków, które spowodował i był tego świadomy, nie zraził się i wciąż uważał, że świetnie prowadzi. Trasę, którą normalnie jedzie się 40 minut, pokonywał z palcem w tyłku w 15. Miał chłop niezłego farta, bo wielu nieszczęść uniknął na centymetry. Bawił się samochodem. Gdy był wkurzony, potrafił celowo nagle jadąc 150/h skręcić w stronę pobocza i w ostatniej chwili wyhamować, jechać prosto na słup czy drzewo lub driftowac w ciągu dnia na ruchliwym skrzyżowaniu. Raz o mało nie potrącił policjanta, który wybiegł przed maskę aby go zatrzymać. Byłam w szoku, że skończyło się tylko na mandacie. Wielokrotnie gdy musiałam gdzieś z nim jechać, żegnałam się z życiem. A on... cieszył się z tego. Nie dla niego nudna, przepisowa jazda, przecież on jest świetnym kierowcą, bo szaleje po ulicach, a jeszcze żyje!
Teraz już na szczęście nie mamy żadnego kontaktu. Jednak co jakiś czas wchodzę na jego profil na Facebooku zastanawiając się, czy tym razem zastane tam status „im memoriam”, czy to jeszcze przed nim...
Gdy niecałe 20 lat temu szłam do 4 klasy, byłam bardzo podekscytowana, że mam się uczyć informatyki. Komputer w domu co prawda miałam, jako jedna z nielicznych w klasie, ale miałam tam Painta, Worda, pasjansa, kilka gier edukacyjnych, jakieś encyklopedie (i gry, i encyklopedie były spoko, do dzisiaj pamiętam, jak była tam objaśniona zasada działania silnika spalinowego) i ze dwie platformówki. Z Internetu mogłam czasami korzystać przez 15 min po 18.
Wydawało mi się, że po tych lekcjach to już prawie hakerem będę...
Pierwszy semestr nie mieliśmy w sali komputerów, a drugi semestr siedzieliśmy na czacie, który podał nam koleś od informatyki.
Zawsze miałam bardzo niską samoocenę. Byłam cicha i zdystansowana. Jestem wysoka i w głowie miałam obraz siebie jako jakiejś dziwnej, pokracznej istoty, która nie wie co zrobić z za długimi kończynami.
Kiedy jakiś chłopak próbował do mnie zagadać (a wbrew pozorom, to się zdarzało), to byłam pewna, że założył się z kolegami, żeby mnie w jakiś sposób upokorzyć czy też wyśmiać. No bo po co ktoś miałby się na poważnie interesować takim zerem jak ja? Zawsze więc go spławiałam i jeszcze bardziej się dystansowałam i zamykałam w sobie. W ten sposób się chroniłam.
Teraz już od kilku lat chodzę na terapię. Czasem jest lepiej, a czasem gorzej. To wszystko nie jest takie proste, ale robię postępy. Psychicznie jestem już w zupełnie innym miejscu niż wtedy.
Niedawno spotkałam jednego z moich dawnych adoratorów. Porozmawialiśmy chwilę zupełnie normalnie. Dowiedziałam się od niego, że wtedy naprawdę mu się podobałam i próbował mnie poderwać. "Wysoka, szczupła blondynka ze zgrabnymi nogami i długimi włosami. Czego tu nie lubić"? - jego słowa. Niestety olałam go, więc stwierdził, że nie jestem zainteresowana. Jego kilku kolegów też potem próbowało u mnie swoich sił, ale postąpiłam z nimi tak samo. Zaczęła się więc za mną ciągnąć opinia wyniosłej księżniczki, która ma się za lepszą od innych i wszystkich traktuje z góry.
Szok. Ja miałam się mieć za lepszą od innych? To ja się zawsze miałam za gorszą, za tę najgorszą.
Niesamowite, jak potrafimy sobie skomplikować, a nawet zniszczyć życie przez coś, co istnieje tylko w naszych głowach. Po prostu aż nie mogę w to uwierzyć. Tyle lat zmarnowałam.
Nie będę nikogo tutaj pouczać. Morału też nie ma. Gdyby ktoś chciał wiedzieć, to nie jesteśmy z tym chłopakiem parą. Ta rozmowa z nim po prostu pomogła mi zrozumieć, że w życiu naprawdę często nie wszystko jest takie, jakim się nam wydaje. Niby to oczywiste, ale w sumie to wcale nie.
Jutro znowu idę na moją terapię. Jeszcze kawał drogi przede mną, ale na szczęście, sporo też już za mną.
Moja rodzina jest mała, składają się na nią ja (24 lata), moja mama Anna (45 lat), tata Jan (48 lat), jego brat Marek (40 lat) i babcia (mama taty, 69 lat).
Do niedawna było u nas zwyczajnie, do czasu jak stryjek Marek nie związał się z kobietą o imieniu Zosia (35 lat).
Odkąd pamiętam mieszkaliśmy w domu rodzinnym taty razem ze stryjkiem.
Marek pracował od zawsze jako hydraulik i nie najgorzej zarabiał, a że był sam, to pomagał rodzinie. Mama nigdy nie pracowała, jak i babcia, a tata jako szeregowy pracownik zarabiał mało, dlatego stryjek kupował / robił prezenty bardzo często.
To od Marka dostałam pierwszy rower, jak i pierwszy telefon, sponsorował babci wyjazdy do sanatorium, a i rachunki domowe były dzielone na pół.
Gdy stryjek poznał Zosię, bardzo się ucieszyłam, w końcu ma kogoś.
Zosia pracuje w urzędzie, jest miła, uprzejma i inteligentna, ale moja babcia razem z mamą były w stosunku do niej kąśliwe i złośliwe.
Gdy Marek pojechał do Zosi na weekend, a rodzinka wyzywała od najgorszych i jego, i ją, nie wytrzymałam. Usiadłam w fotelu niedaleko nich i włączyłam dyktafon w telefonie. Nagrałam słowa takie jak "ten idiota dał się omotać tej szmacie" czy "wydoi go ze wszystkich pieniędzy", "co my zrobimy, trzeba kupić nowe meble, bo te się już do niczego nie nadają, a Marek zwariował".
Umówiłam się z wujkiem w parku, w ustronnym miejscu pokazałam mu nagranie.
Był w szoku i nie dowierzał.
W krótkim czasie stryjek wyprowadził się do Zosi i są szczęśliwi, ja odwiedzam ich co jakiś czas, a babcia z rodzicami dalej nie wiedzą co się stało.
Nigdy nie przyznam się nikomu co zrobiłam, bo z jednej strony zdradziłam rodziców, ale Marek to naprawdę bardzo dobry człowiek i zasługiwał znać prawdę.
A Zosia to fajna ciotka.
O tym jak niebezpieczna może być wyobraźnia.
Miałam w dzieciństwie przyjaciółkę - Anię. Ania od zawsze wierzyła w ten "drugi świat", czy to wróżki, wampiry, kosmici, anioły. Jako dziecko lubiłam z nią wymyślać różne historyjki i pisać opowiadania, najczęściej o magicznych istotach. Dla takich smarków udawanie, że jest się czarodziejem i lada chwila dotrze list z Hogwartu było świetną zabawą. No właśnie - było.
Wyrosłam z tego gdzieś pod koniec gimnazjum, ale Ania niestety nie. Wkręciła sobie, że jest córką jakiegoś wampira, który musiał ją ukryć, bo groziło jej niebezpieczeństwo. Z początku traktowałam to jako niegroźny kolejny "akt twórczy" i nie interweniowałam. Z biegiem czasu było jednak coraz gorzej. Ania poznała w internecie grupkę "wampirów" i zaczęła coraz częściej przesiadywać przed komputerem. Trochę mnie to denerwowało, bo potrafiła odwołać spotkanie ze mną tylko dlatego, że ktoś "z grupy" chciał z nią porozmawiać o "ważnych sprawach". Oczywiście ja, jako ktoś z zewnątrz, nigdy nie byłam godna poznać tajemnic grupy. Nawet nie mogłam być obok, gdy rozmawiała ze swoimi znajomymi. Miałyśmy przez to cały czas kłótnie, które kończyły się jej płaczem, że nie rozumiem jak ważna jest dla niej jej rodzina. Rodzina! Kilka gnojków z internetu, których nawet nigdy nie spotkała. Koniec końców oddaliłyśmy się od siebie. Wybrała ich.
Odezwała się jednak po 2 latach. Już nie była wampirem, w ogóle nikim nie była. Okazało się, że wpadła w łapy jakiejś dziewczyny, która podawała się za ich królową. To ona założyła grupę i zapraszała do niej takich jak Anka - wierzących w swoje nieczłowiecze pochodzenie. Z początku była dla nich miła, zapewniała o ich pochodzeniu, opowiadała jak wspaniale będą wszyscy żyli. Z takiej życzliwej dziewczyny przechodziła w wymagającą, egoistyczną "królową". Ktoś zrobił coś nie po jej myśli? Ojoj, będzie kara, publiczna, na tle grupy. Zaczynały się szykany, wyśmiewanie, nastawianie ich między sobą. Po 1,5 roku takiej "rodzinnej atmosfery", Anka usiłowała popełnić samobójstwo. Odratowali ją. Rodzice wysłali ją na terapię i odłączyli od internetu. Powiedziała, że odcięcie od tych ludzi było bolesne, ale po raz pierwszy poczuła spokój. Jak na ironię ta próba samobójcza ją uratowała. Minęło kilka lat, czasem rozmawiamy. Ania dalej się leczy i chodzi na terapię.
Dodaj anonimowe wyznanie
