Moja ciotka terroryzuje całą rodzinę i każdy jej na to pozwala.
Ciotka to siostra mojej babci. Bezdzietna, stara prukwa, która zamieszkała z moimi dziadkami gdyż sama była już w podeszłym wieku. Z opowieści rodziny wiem, że zawsze była jędzą, ale babcia jakoś wytrzymywała, BO RODZINA. Po śmierci babci ciotunia rozkręciła się na maksa.
Wszystko ma być tak jak ona chce, każdy ma być na jej skinienie. Naturalnym jest, że ja jako osoba dorosła i moi rodzice nie mamy czasu na zajmowanie się nią, ale czy ona to rozumie? Nie, mamy ją zawieźć, przywieść i chodzić z nią gdzie ona chce. Odmowa? Reaguje awanturą, płaczem i tym, że wie, że czekamy na jej śmierć.
Ja jestem z natury taka, że jeśli ktoś nie ma szacunku do mnie, to ja go nie mam do tej osoby. Jestem zawzięta i nie pozwalam sobie w "kaszę dmuchać", więc ciotunię zlewam i omijam. Ale moi rodzice? Dziadek, który wciąż z ciotunią musi mieszkać?
Dla świętego spokoju lecą na każde jej zawołanie, spowiadają się nawet z tego kiedy srali i co wysrali. A ciotunia?
Ciotunia czepia się o wszystko, ostatnio zrobiła awanturę, że nie zaprosiłam ją na grilla.Ten grill był 5 lat temu, ale cóż.. dopiero się dowiedziała od kogoś tam.
Awantura taka, że 2 miesiące się nie odzywała do nikogo, a dziadek się musiał wyprowadzić do mnie, bo nie mógł jej znieść. Krzyk taki, że o ja pier%#le. Czemu jej nie zaprosiłam? Grill był z okazji urodzin chrześnicy mojego narzeczonego, ale ciotunia rajzę zrobiła, że brak zaproszenia, że ciasta jej nie przywiozłam (wspominałam, że nawet jej wtedy w mieście nie było, tylko moczyła swoje jędzowate dup%# w sanatorium?).
Ona wszystko wie najlepiej. Ile ja się od niej nasłuchałam, że nie mam ambicji to moje. Dlaczego ich nie mam?
Skończyłam studia z trudem (totalnie nie mój kierunek, nie chciałam tego robić w życiu), olałam wykształcenie i zostałam pisarką. Tak PISARKĄ, a przecież to wstyd. Psie grosze zarabiam i nie mam pewnej przyszłości.
Mój narzeczony to chłopak ze wsi... kolejna wielka hańba. Wspominałam, że ciotunia sama jest z wielkiej pipidówy? Ale nie, teraz wielka pani, bo w MIEŚCIE mieszka.
Ostatnio dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Tak mnie zdenerwowała, że skończyłam w szpitalu z krwawieniem. Moje próby kłótni z nią były odpierane: "jak ty się do mnie gówniarzu odnosisz?", "jak byś teraz była tu, to w mordę byś dostała za takie odzywki", "rozpieszczony nieudacznik z ciebie".
Po tym gdy do szpitala przyszli rodzice z dziadkiem, wręcz błagałam by w końcu się postawili. Wierzę, że gdyby ktoś raz się postawił i huknął tak, żeby jędzy w pięty poszło, to może by zrozumiała. Powiedziałam wprost, że jak dla mnie ta kobieta kwalifikuje się do leczenia psychiatrycznego, co na to moja rodzina?
Nic, boją się. Wolą milczeć i mieć święty spokój niż wszczynać wojny.
Dla dobra mojego dziecka kończę z tą rodziną, szkoda nerwów.
To był gorący letni dzień. Stojąc pod samymi drzwiami do mieszkania, dostrzegłam przy rowerze taty butelkę z wodą. Spragniona, bez chwili zastanowienia odkręciłam i przechyliłam. Poczułam w ustach jaką dziwną, oleistą substancję. Nigdy nie zgadniecie co to było.
Podpałka do grilla.
Do tej pory nie mogę zrozumieć ludzi.
Byłam jakieś 4 lata w związku z rok starszym chłopakiem. Wszystko układało się dobrze, dopóki nie przyszedł czas końca liceum. P. wybrał wymagające studia w innym mieście, konieczne było, aby tam zamieszkał. Ja miałam wprowadzić się do niego za rok, kiedy zacznę studia. Jednak... Mieliśmy wielu wspólnych znajomych, ale od pewnego czasu podejrzanie dziwnie zaczęła się interesować nami A. koleżanka z byłej klasy P. Miała chłopaka, ot zwykła koleżanka, która chce nas gdzieś wyciągnąć.
Sytuacja zmieniła się w czasie wakacji poprzedzających wyprowadzkę P. Z A. (oraz czasem z jej chłopakiem) widzieliśmy się prawie co weekend, non stop wymyślała jakieś atrakcje, wycieczki.
Warto dodać, że ja w wakacje pracowałam, aby już wtedy odłożyć trochę pieniędzy na studia, P. nigdy do pracy nie ciągnęło, zawsze rodzice wszystko załatwiali. A. także nie pracowała, miała uczyć się w wakacje oraz w ciągu roku na poprawę matury. Ja natomiast zmęczona zmianówką nie miałam energii na cokolwiek, a tym bardziej na wymyślanie weekendów. P. zaczęło to strasznie przeszkadzać - bo jak to zawsze żyłam tak jak on, nudząc się i obijając w wakacje, a teraz coś robię? Już nie mam czasu codziennie? Nie do pomyślenia! Trudno mi było w tej sytuacji, ale cóż mogłam robić. Raz P. wygadał się, że "tak myśleliśmy z A. żeby jechać tu i tu, co sądzisz?" .
Nie powiem, zabolało. Ale zrozumiałam, no bo w końcu to ja nie miałam na nic czasu. Sytuacja jeszcze bardziej skomplikowała się, kiedy P. wyjechał. Ja kontynuowałam pracę dalej, bo dobry sezon trwał, miałam skończyć w grudniu i od studniówki wziąć się za naukę do matury.
Oczywiście ze względu na szkołę przejęłam weekendy. I zaczęło się: czemu nie mogę do niego przyjechać do mieszkania, jemu się nie chce wracać, to ja powinnam tęsknić, bla, bla. I stało się. Pod koniec listopada zerwał ze mną. Oczywiście przez internet. Myślałam, że to moja wina, nie umiem się aż tak poświęcić dla związku itd. Moje poczucie winy potęgowali wspólni znajomi, którzy cały czas bronili P.
Przełomowego odkrycia dokonałam jakiś czas później. Okazało się, że system na moim laptopie zapamiętał hasło do konta P. no i wiecie, jak to z ciekawością...
Okazało się, że to A. cały czas podjudzała P. do zerwania ze mną. Spędzając czas z nami znała wszystkie nasze problemy. Ale potem doszedł do tego fakt studiów i mieszkania.
Cwaniara zabajerowała P. tak, że to ona po poprawce wprowadzi się do niego, zamiast mnie, bo przecież będą studiować podobny kierunek! A jej chłopak to w sumie ciamajda jest, bo studiuje mieszkając z rodzicami. Tak, to ona pomagała P. napisać mi, że to koniec.
Happy end?
A. nie dostała się na studia, ale pewnie i tak wymyśli jakiś pretekst, żeby się wprowadzić. A ja jestem singielką z opinią złej i tyram, żeby stąd uciec.
Zawsze naśmiewałam się z osób, które opisywały na tej stronie, że załatwiały swoje potrzeby fizjologiczne w niezbyt "cywilizowany" sposób.
No ale jak to w życiu bywa, koło fortuny się kręci i przyszło na mnie.
Dzielę mieszkanie ze współlokatorem, z którym nie mam dobrych kontaktów, jesteśmy pokłóceni i staramy się unikać siebie jak ognia. Wyprowadzam się we wrześniu, ale do tego czasu musimy jeszcze przebywać w swoim towarzystwie.
Tyle słowem wstępu, teraz historia właściwa.
Leżę sobie w łóżku 23, oglądam film, słyszę książę wchodzi do łazienki - zaznaczę, że lubi sobie w niej dłużej posiedzieć - minimum godzinę, no i tak sobie leżę, aż czuję parcie na pęcherz, patrzę na zegarek 23:08 od razu w głowie myśl, no nic gwiazda do północy z pewnością tam posiedzi, poczekam. Oczywiście zapukanie i zapytanie czy mnie wpuści na te 30 sekund do łazienki nie wchodzi w grę, no bo jak to, my nawet w kuchni wymierzamy sobie chamskie spojrzenia odliczając dni w kalendarzu do końca wspólnej męki, więc tak siedzę i czekam aż nadejdą lepsze czasy dla mojego pęcherza, ale nic z tego, mój kochany pęcherz daje mi coraz jaśniejsze sygnały, że musi to zrobić tu i teraz, sprawiając że czuję, że za chwilę mocz wypłynie mi oczami.
Pierwsza myśl, pójdę jak pies na dwór, ale za chwila lampka - mieszkasz na 5 piętrze, a jutro przyjedzie dopiero fachowiec od windy, więc może to się nie udać, rozglądam się po pokoju szukając czym mogę się uratować, na biurku butelka, patrzę na nią i również jak w przypadku wyjścia na dwór sprowadzenie do parteru - zalejesz wszystko wokół, aż nagle w przedpokoju ukazało się moje wybawienie - wiadro do mopa, czym prędzej czmychnęłam je do pokoju, wzięłam szybko wodę, która była w butelce, wlałam do wiadra - na wypadek jakbym zasnęła zanim świątynia zrobi się znów wolna, a jednak mimo wszystko chciałam, żeby haniebny czyn został tylko w ścianie mojego pokoju, zrobiłam co trzeba.
Poczułam nieziemską ulgę, ale również i wstyd, który został przytrzaśnięty zamykającymi się drzwiami od łazienki. Kuba był w łazience wyjątkowo "tylko" 10 minut.
Dzięki!
Mam męża geja, dom z ogrodem, gromadkę dzieci i psa.
I ja i on nie mamy żadnej rodziny, on jest z domu dziecka i nigdy nie poznał swoich rodziców, a z adopcyjnymi nie utrzymuje kontaktu. Moi rodzice i brat zginęli w wypadku gdy miałam dwadzieścia lat. Nie miałam innej rodziny.
Poznaliśmy się przez internet. Obojgu nam brakowało czułości i drugiego człowieka. Nie byliśmy parą, a przynajmniej nie w tym romantycznym tych słów znaczeniu. Tutaj dodam, że jestem kompletnie aseksualna i aromantyczna.
Był i jest moim najwspanialszym przyjacielem.
Decyzja o ślubie wypadła dość szybko i raczej w śmieszny sposób. Znaliśmy się już wtedy od jakiś pięciu lat. Jeszcze tego samego dnia, którego któreś z nas rzuciło przy pizzy "weź się ze mną ożeń" poszliśmy do urzędu i to załatwiliśmy.
Dwa lata później ja byłam w pierwszej ciąży, gdyż zawsze bardzo chciałam mieć dziecko (zrobiliśmy to, oczywiście, drogą "probówkową"), a mój mąż poznał swojego obecnego partnera.
Wyszła z tego mała drama, bo chłopak nie do końca pojmował naszą relację, ale kiedy wytłumaczyłam mu, że między mną, a moim mężem jest tylko i wyłącznie przyjaźń i zapewniłam, że nie mam nic przeciwko temu aby się związali (wręcz przeciwnie, jedna osoba więcej w domu, ja sprzątam rzadziej), jakoś to zaakceptował.
Teraz po ośmiu latach od tego ślubu wiem, że to była najlepsza decyzja i najlepszy człowiek na jakiego mogłam trafić.
Obecnie jestem w piątej ciąży i czekam z utęsknieniem na pojawienie się mojej pierwszej córeczki na świecie (w końcu nie będę jedyną babą w domu ;))
I szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie, co sobie ktoś może pomyśleć o tym, że wychowuję dzieci z parą gejów (z czego jedno dziecko jest nawet od partnera męża, bo bardzo chcieli).
Przynajmniej nie mam nudnego życia!
Mam 18 lat i umieram.
Nie mam raka. Ani żadnej choroby. Umieram przez własną głupotę.
W wieku 16 lat trafiłem do dość przeciętnego liceum w moim mieście. Nie miałem ani kumpli ani perspektyw. Mimo to w klasie dogadałem się z Danielem (imię zmienione). Był typowym szkolnym gwiazdorem, na którego leciały dziewczyny, więc jego przyjaźń z totalną ciotą (czyli mną) była nawet dla wielu dość zabawna.
Zacząłem wychodzić na imprezy i obracać się wśród kumpli Daniela. Dość szybko w tym młodym wieku poznałem smak marychy. W końcu świat należał do nas, do młodych!
Pewnego razu Daniel na domówce był niesamowicie podekscytowany. Jego znajomek, który bez problemu załatwiał nam dostęp do zielska i LSD, tym razem sprzedał Danielowi największe gówno pod słońcem. Heroinę.
"Po jednym niuchnięciu się przecież nie uzależnię" - ta, jasne. A my byliśmy na tyle głupi, żeby również spróbować. Mijały tygodnie, a my wciąż wmawialiśmy sobie, że nie jesteśmy uzależnieni. Zawsze możemy rzucić. Mimo to, wciąż potrzebowaliśmy towaru, a za darmo, to nawet po ryju nie leją. Zacząłem wynosić sprzęty z domu. Wychowywał nas tylko ojciec, który i tak nie zwracał na nas uwagi. Ważniejsza była praca, by móc wyżywić mnie i jeszcze dwójkę mojego młodszego rodzeństwa. Zrozumiałem, że jestem uzależniony, gdy miałem swój pierwszy głód.
Minął rok. Nocowanie w spelunach. Drobne kradzieże. Dwóch chłopaków z naszej paczki już nie żyje - przedawkowali. Daniel miał szczęście, jego starzy w końcu się pokapowali, że syn ładuje herę i wysłali go do zakładu zamkniętego. Mnie ojciec wyrzucił z domu, błąkam się od jednych ćpunów do drugich. Patrząc w lustro widzę trupa. Nie mam siły już tego rzucić.
Jestem w stanie dać się przerżnąć, byle dostać pieniądze na kompot. Dla mnie nie ma już ratunku, możliwe że niedługo sam sobie wpakuję "złoty strzał", bo takie gówniane życie to nie życie. To dno. Musiałem się wygadać. Uważajcie, bo my jesteśmy wszędzie.
Nauczycielka, którą widziałam po raz pierwszy od ponad roku, zauważyła w moim zachowaniu coś co sama zauważyłam wcześnie,j a moi rodzice do tej pory nie zauważyli. Ale od początku.
W drugiej klasie technikum miałam dwa przedmioty zawodowe z przesympatyczną nauczycielką, która szykowała nas na egzamin zawodowy. Obie przypadłyśmy sobie do gustu a lekcje z nią były moimi ulubionymi. Zanim klasa poszła w czerwcu na praktyki Pani K. wzięła od kilku osób numer telefonu, w tym mój, w razie gdyby ktoś chciał jeszcze poćwiczyć przed egzaminem.
Ostatnio miałam urodziny i Pani K. zadzwoniła z życzeniami i spytała mnie przy okazji czy nie chcę trochę dorobić i pomóc jej przez kilka dni w jej działalności gospodarczej (wynajmuje pokoje w nadmorskiej miejscowości). Zgodziłam się. Ostatniego dnia, kiedy wracałyśmy do jej domu, zaczęłyśmy rozmawiać.
Powiedziała, że jestem naprawdę miłą i sympatyczną dziewczyną ale tak nieśmiałą, że ma wrażenie jakbym się bała mówić. Jestem bardzo nieśmiałą osobą i dodatkowo, przez wadę wymowy, odzywam się tylko kiedy jest potrzeba. Sama zauważyłam mój lęk do rozmów kiedy miesiąc wcześniej na placu w mojej wsi po raz pierwszy rozmawiałam z sąsiadami zza płotu, którzy wprowadzili się kilka miesięcy wcześniej. Moja rodzina nic nie wie o moim problemie, co najwyżej koledzy z klasy.
Dla niektórych to, że można się bać mówić może być irracjonalne, ale wyobraźcie sobie, że musicie powtórzyć komuś jakieś 3 razy co przed chwilą powiedzieliście, a i tak musiał się domyślić co powiedzieliście. Można dostać szału, więc nic dziwnego, że nie chcę mówić a do nieznajomych nie odzywam się wcale.
Teraz zastanawiam się czy iść tylko do logopedy czy umówić się na wizytę do jakiegoś psychologa bo chcę wreszcie nie bać się rozmawiać z innymi ludźmi.
Pracuję na oddziale położniczym czyli tak zwanej porodówce. Mamy możliwość przyjmowania 20 osób naraz, co niestety nie przekłada się na ilość personelu, którego zazwyczaj jest 2 razy mniej niż pacjentek. Więc mamy co robić. Ostatnio przyszła do nas pani na umówiony termin, ale przyprowadziła ze sobą 4 letnią córkę.
Poinformowaliśmy ją, że tak małe dziecko nie może przebywać na sali porodowej. I zarówno na stronie internetowej jak i na tablicy ogłoszeń na oddziale taka informacja widnieje. Ona stwierdziła, że wie o tym, ale liczyła, że na te kilka godzin my rzucimy na nią okiem, bo jej córka jest grzeczna i nie sprawia problemów.
Potem my musiałyśmy pilnować dziewczynki do momenty aż odebrała ją babcia. Ludzie naprawdę nie mają wyobraźni. Jeśli termin jest zaplanowany to przecież można poprosić kogoś z rodziny, znajomych o opiekę albo załatwić całodobową opiekunkę/przedszkole. Niestety my nie mamy możliwości pilnowania dzieci. Przez ten czas gdy zajmowałam się małą moja pacjentka została sama. Kto by odpowiadał gdyby jej się coś stało.
Jestem kobietą, grubo po 20-tce. Chciałabym się z Wami podzielić historią z mojego życia, opisując ją trochę bardziej szczegółowo i mniej chaotycznie niż ta, którą zna garstka zaufanych mi osób, niestety nikomu nie ufam na tyle. Nikt też nie wie o moim dziwnym fetyszu, który prawdopodobnie wynika z tych bolesnych wydarzeń. Już przechodzę do rzeczy...
Otóż w dzieciństwie byłam molestowana, gwałcona... zwał jak zwał. Wynikało to z patologii jaką wówczas reprezentowali moi rodzice. Podobno byłam planowana, nie rozumiem tylko... Po co sobie robić dziecko, skoro nie potrafi się zagwarantować mu dobrego, spokojnego życia? Whatever. Napatrzyłam się na awantury, przemoc, alkoholizm, później matka odchodząc ze mną od ojca zagwarantowała mi jeszcze "lepsze" widoki i doznania.
W wieku 7 lat byłam bezdomna, głodna, brudna, patrzyłam jak robią to pijanej matce, biją ją, a później robiono to mnie. Wiecie... To taka zabawa. To jest normalne, tak ma być. Pół życia żyłam w takim przekonaniu i koszmar się nie kończył, pozwalałam na to, bo to przecież tylko zabawa!
W szkole mi było ciężko, byłam zamknięta w sobie, długo próbowałam naprawić swoją psychikę i nabrać pewności siebie oraz oczywiście nie popełnić samobójstwa. Koniec końców udało mi się pogodzić się z tym co przeszłam, a nawet dojrzeć w tym pozytywy, doceniam życie, to że mam co jeść, za co ubrać, jestem samodzielna, empatyczna, pomocna, itd.
Miałam chłopaków... jednego, drugiego, trzeciego. Chciałam żyć szczęśliwie, zakochać się, założyć rodzinę, ale niestety mam problem ze sobą. Zawsze gdy myślałam o założeniu rodziny z jakimkolwiek facetem, miałam wizje tego co mi się przydarzyło, że nie chce zrobić krzywdy dzieciom w przypadku gdybyśmy się rozstali i nie wiadomo co by mogło z nimi być. Oprócz tego jest u mnie problem seksualny. Ujmę to tak, mam wysokie libido, potrzebuję tego, bliskości przede wszystkim, ale żaden facet nie potrafił doprowadzić mnie do orgazmu, następowała u mnie blokada w momencie stosunku. Mało tego...
W pewnym momencie życia faceci zaczęli mnie już całkiem brzydzić, po każdym stosunku miałam poczucie winy, jakieś takie odczucie obrzydzenia do samej siebie. Ratunek dla mnie znalazłam w kobietach, od zawsze mi się podobały i na swój sposób pociągały, dostrzegałam piękno, taką delikatność i niewinność, wiem że tylko z kobietą mogę być aby czuć się szczęśliwa. Za dziecka nie doznałam kobiecej miłości od matki, brakowało mi tego całe życie, a faceci...
Sami już wiecie jak mi się kojarzą. Ale nie to jest najgorsze... Wiecie co jest najgorsze? Nikt nie potrafi doprowadzić mnie do orgazmu, tylko ja samą siebie i to w dziwny sposób. A co oglądam by się podniecić? Tylko lesbijskie porno lub takie, gdzie facet brutalnie lub przez sen wykorzystuje kobietę. Przy niczym innym nie potrafię...
Mam problem pt. swędzący odbyt. Wybieram się z tym do specjalisty, jednak nie o tym jest wyznanie. Nikt o tym nie wie, nawet moja dziewczyna, ale za chwile dowiecie się Wy. Niestety w pracy, kiedy siedzę w jeansach, ciężko jest się podrapać. Jednak kiedy wrócę do domu...
Uczucie ulgi jest o wiele przyjemniejsze niż seks... Do tego stopnia, że jękami z przyjemności pokonuję jęki przy orgazmie ukochanej.
Kurtyna.
Dodaj anonimowe wyznanie
