Z moją dziewczyną po 5 miesiącach związku postanowiliśmy spędzić wspólnie noc. Wszystko pięknie ładnie, aż nadszedł ranek dnia następnego. Moja luba odwróciła się do mnie twarzą, a ja do niej, po czym zaczęła coś opowiadać. Coś, bo nawet nie pamiętam co, tak mnie oszołomił zapach z jej ust. To był smród nie do wytrzymania, ale głupio mi było coś powiedzieć albo sobie pójść. Trwałem tak, aż w końcu nie wytrzymałem, bo zaczęło mnie rwać na wymioty. Powiedziałem do niej, że kocham ją najmocniej i noc była cudowna, ale czy mogłaby umyć zęby, bo po nocy zawsze jest średnio. Obraziła się. Następnego dnia ze mną zerwała. I tyle, po moim związku.
Chyba lepiej było na nią zwymiotować i powiedzieć, że to zatrucie.
Mój najstarszy brat jest pedofilem... Wykorzystywał mnie i moją kuzynkę, gdy byliśmy dziećmi. On miał wtedy 20 lat, my po 10. Do dzisiaj pamiętam jego zapach i takie cukierki, Irysy, które nam dawał w zamian.
Dzisiaj mam 40 lat i wiem, że spierdolił mi życie. Nie potrafiłem żadnego porządnego związku założyć, zaangażować się na 100%, dwa razy się rozwiodłem, mam niską samoocenę i kompleksy. Nienawidzę go.
Wczoraj wracając z imprezy widziałem, jak jakaś pijana dziewczyna upuściła swoją torebkę. Podbiegłem więc, podniosłem zgubę i zaniosłem ją niewieście. Ta, zamiast mi podziękować, zrobiła raban na pół miasta, wyzywając mnie od złodziei i męskich prześladowców. Na koniec wyraziła głośne przypuszczenie, że jestem też gwałcicielem, a może nawet i mordercą.
Zanim jednak zdążyłem zaprotestować przeciw tym błędnym osądom, kobieta opanowała się i zaczęła mnie wylewnie przepraszać. Przytuliła mnie, pocałowała w policzek, a następnie obficie narzygała mi na koszulę...
Przeraża mnie perspektywa posiadania dzieci. A jeszcze bardziej karmienia ich piersią. Co w tym anonimowego?
Ano to, że jestem lekarzem. Mało tego - uwielbiam kobiety w ciąży! Zawsze jak spotkam jakąś znajomą, która jest w ciąży, pytam jak się czuje, jak dziecko, jak wyniki badań itp. Zachęcam też do karmienia piersią, uspokajam przed porodem, tłumaczę jak wygląda. Dzieci też kocham. Lubię się z nimi bawić, nosić je, patrzeć jak rosną i się rozwijają. A jednak przeraża mnie myśl o ciąży, karmieniu piersią, zmianach zachodzących w organizmie.
Nie wiem skąd mi się to wzięło, bo kiedyś tak nie było (przypuszczam, że zajęcia na ginekologii miały w tym swój udział :)). Nie jest tak, że nie chcę mieć dzieci - chciałabym je mieć i myślę, że byłabym dobrą matką. Ale póki co chyba się trochę z tym wstrzymam. Przynajmniej dopóki nie minie mi faza na brak dzieci :)
Tydzień temu się przeprowadziłam. Zza ściany, którą mam przy łóżku słyszę w nocy jakieś dziwne stuki. Nie przejmowałam się tym zupełnie, bo nie pierwszy raz mieszkam w bloku, tak że zdaję sobie sprawę z niedogodności wynikających z tak bliskiego sąsiedztwa innych.
Dopiero wczorajszej nocy uświadomiłam sobie, że mieszkam przecież w zewnętrznym mieszkaniu… I właśnie ta ściana stoi „wolno”.
Mam racjonalną naturę, więc podejrzewam jakieś ptaki czy coś w ten deseń, ale… I tak odczuwam pewien dyskomfort i jakoś (piszę to wyznanie w nocy) nie mogę zasnąć.
Niedziela 6:00. Idę po krowy, żeby zgonić je na dojenie mleka. Po drodze mijam mężczyznę ok. 50 lat. Skręcam w leśną drogę. Coś mi mówi, że ten gościu za mną idzie. Odwracam się. Stoi przyczajony na zakręcie tak, że prawie go nie widać. Przestraszyłam się. Bez zastanowienia powiedziałam stanowczy głosem "Proszę za mną nie iść, bo ja teraz krowy będę gonić". Podziałało, zawrócił...
Nie cierpię swojej rodziny. Są po prostu okropni. Cale życie podcinali mi skrzydła, przez co zaprzepaściłam życiową szansę na pracę w wymarzonej branży, wszystko im nie pasuje, wszystko wiedzą najlepiej. Święta to koszmar, awantury i krzyki, ciągłe oskarżanie się o plotki i pomówienia. Wizyta rodzicielki w moim domu to jeden wielki maraton wytykania mi każdej drobiny kurzu i nieumytego kubka, z którego dopiero skończyłam pić. Babka terroryzuje wszystkich, mam wrażenie, że jeszcze trochę i rozkaże, by się przed nią kłaniać.
I wiecie co jest najśmieszniejsze? Myślałam, że to normalne, że tak jest wszędzie... póki nie poznałam swojego narzeczonego.
Jego rodzice to cudowni, ciepli ludzie, którzy pomagają wszystkim jak tylko mogą, jego rodzeństwo dosłownie wskoczyłoby w ogień za sobą. Święta z nimi wyglądają jak z reklamy coca-coli (tylko coli nie ma). Wszystko załatwiają na spokojnie, bez krzyku i wyzwisk, a ja odkryłam, że wooow, tak się da? Bez podnoszenia głosu i trzaskania drzwiami? Dla osoby, która wychowała się z wariatami był to szok. Uwielbiam jego rodzinę, gdy co tydzień wszyscy się spotykają przy jednym stole. Nieważne, czy ktoś mieszka daleko czy blisko, jego brat specjalnie przemierza 150 km, by być w ten jeden wieczór razem z rodziną.
Jakiś czas temu odważyłam się powiedzieć do teściowej "mamo" i odkryłam, że da się to zrobić z miłości, nie ze strachu czy obowiązku.
Kocham narzeczonego, ale jestem chyba jeszcze bardziej zakochana w jego rodzinie. Zależy mi, by być jej częścią i nawet gdy się kłócimy czasem wolę odpuścić - ze strachu, że stracę tak cudownych ludzi.
Drodzy faceci, trochę powagi i samokrytyki.
Dwa lata temu zerwałam z facetem po długim, poważnym związku, około roku temu samotność zaczęła mi mocno doskwierać, a że jestem raczej temperamentna, to stwierdziłam, że mogę sobie zaszaleć póki nie znajdę kogoś odpowiedniego do kolejnego, długiego związku. Dawałam się podrywać jak i sama podrywałam zarówno na mieście i imprezach, ale używałam też na przykład pewnej aplikacji.
Moje wnioski są takie, że większość facetów to łóżkowe niedojdy. Spora część z was wytrzymuje za krótko, żeby zadowolić kobietę. W tym jest odsetek takich, co potrafią skończyć w mniej niż minutę. Rekord to facet, który skończył w gumkę zanim w ogóle włożył.
Dalej jest spory procent takich, którym po prostu "konar nie płonie". To naprawdę robi się jakaś plaga... I nie ma tu żadnej reguły, fajny, wysportowany, młody i pewny siebie facet też może mieć takie problemy. Tylko wiecie jak beznadziejnie się czuje kobieta, kiedy leży i czeka, a facet próbuje "wstać", a potem i tak nic z tego?
Rozmiar ma znaczenie i cóż... Średnia to średnia, więc wiem, że ktoś musi mieć mniej, żeby ktoś mógł mieć więcej. Ale jak facet ma taki rozmiar, że ledwo go czuć, to zaczyna się trochę problem. I tak, wiem, to niczyja wina, że komuś poskąpiło, ale wtedy wypada się nauczyć jakiś pozycji albo sztuczek, żeby swój feler zamaskować.... A kiedy poprosiłam, żeby spróbował innej pozycji, to "tak mi nie wygodnie", więc kolejnej randki nie było.
Dalej jest totalny łóżkowy egoizm. Jeden przykład był akapit wyżej... Ale kiedy oczekujesz, że dziewczyna będzie robiła głębokie gardło jak w pornosach i pozwoli Ci skończyć sobie na twarzy, a sam nie robisz minety, bo "to obrzydliwe", to nie licz na cokolwiek.
Tak że zanim znowu ktoś napisze, że wszystkie dziewczyny to kłody albo coś w tym stylu, powinien zastanowić się, czy sam jest takim ogierem, za jakiego się uważa, bo z moich doświadczeń jak na razie wynika, że może z 2-3 facetów na 10 można uznać za dobrych w łóżku ;)
Kojarzycie piosenkę dla dzieci "Puszek Okruszek"? Zaczyna się słowami "Mój dziadek dał mi psa".
Kiedy miałam pięć lat, również bardzo chciałam mieć pieska, ale był jeden problem - obaj moi dziadkowie już nie żyli. Z tego powodu zamiast męczyć o niego babcie czy rodziców, postanowiłam, że po prostu dziadek musi zmartwychwstać (skoro Jezus dał radę, to czemu by nie dziadek?) i mi tego pieska załatwić. Grób jednego z dziadków znajdował się w mojej miejscowości, więc za każdym razem, kiedy babcia szła go odwiedzić, chętnie się z nią zabierałam. Na szczęście nigdy się nie dowiedziała, że nie wynikało to z jakiegoś przywiązania do przodka, którego nawet nie poznałam, po prostu za każdym razem stawałam nad grobem i prosiłam dziadka, żeby wyszedł, bo ja tak bardzo chcę zwierzaka.
Wnerwiają mnie rodzice/opiekunowie uważający, że skoro mają dziecko to im się wszystko należy, we wszystkim mają pierwszeństwo i każdy musi im ustępować.
Jakiś czas temu w tramwaju pani staranowała mnie wózkiem "bo ona musi wejść i już" nie mogła zaczekać kilku sekund aż ja i inni pasażerowie wyjdziemy z tramwaju. Skończyło się rozcięciem na łydce i wielkim siniaku.
Innym razem mój chłopak został wyzwany od najgorszych(padło kilka przekleństw) bo nie pomógł kobiecie wnieść wózka do tramwaju. Czemu nie pomógł? Otóż był to tramwaj do którego wchodzi się po schodkach, stary z naklejką że nie można do niego wnosić wózków.
Sytuacja sprzed dwóch dni. Wraz z przyjaciółką wybrałyśmy się na zakupy. Stanęłyśmy przy kasie. Podeszła do nas kobieta z masą ubrań i tekstem "ja mam dziecko więc mam pierwszeństwo i wejdę przed wami". Faktycznie miała ze sobą około 3-letnią dziewczynkę, ale w czym to niby ją upoważnia żeby tak chamsko wcinać się w kolejkę? Na naszą odpowiedź, że każda ma tylko po dwie rzeczy i nie zajmie to dużo czasu, wyzwała nas od niewychowanych gówniar(mamy po 25 lat).
Dziecko było spokojne, a ta kobieta chodziła już po sklepie kiedy my do niego weszłyśmy, czyli jakoś bardzo jej się nie śpieszyło(kiedy wychodziłyśmy z galerii 1,5h później minęłyśmy tą samą kobietę wchodzącą do innego sklepu odzieżowego.
Rozumiem w aptece albo gdyby poprosiła kulturalnie o przepuszczenia czy gdyby dziecko płakało i chciała jak najszybciej wrócić do domu ale nieee...tu chodziło jedynie o to, że ona ma dziecko i jej się należy.
Kolejna sytuacja, wracałam z pracy po 16. Tramwaj pełen ludzi(wracających ze szkoły, uczelni i pracy), tłok okropny. Otwierają się drzwi przy jednej z galerii i kobieta z wózkiem wpycha się w ten tłum ludzi, krzycząc że ona ma wózek i mamy jej ustąpić. Część z ludzi wyszło, ona się jakoś wepchnęła i wyszła po 2 przystankach, przejście tej odległości zajęło by jej z 10 min, pogoda była ładna...ilu ludzi zmęczonych po swoich zajęciach musiało wyjść i czekać na kolejny tramwaj, którym będą jechać 30 min, żeby ona mogła przejechać 2 min....przecież to jest chore...
Innym razem, pan wyglądający na typowego nieroba zwyzywał ludzi wychodzących z tramwaju. Czemu? bo on ma wózek i ma pierwszeństwo. To nic że stał w środku tramwaju, ludzi było dużo i nie miał jak wyjść póki tam stali, on chciał wyjść pierwszy...nie mam pojęcia jak, może chciał przejechać po innych pasażerach...
Podobnych sytuacji była masa i nie rozumiem co niektórymi ludźmi kieruje żeby przyjmować tak roszczeniową pozycję względem reszty społeczeństwa tylko dlatego, że mają dzieci. Mają to mają, ich sprawa, odpowiedzialność i ich decyzja. Dlaczego inni mają im ustępować, słuchać chamskich rozkazów typu "wnieś mi wózek", "ustąp miejsca", "puść mnie przodem"?
Dodaj anonimowe wyznanie