Może mnie zlinczujecie, ale no trudno.
Od jakiegoś czasu ta strona zmieniła się w stronę do wyżalenia się itp. OK, rozumiem, każdy ma swoje problemy, no ale jakoś średnio chce się czytać o czyichś problemach, mając masę swoich. Według mnie ta strona powstała w innych celach niż pomoc psychologiczna, są do tego inne strony, gdzie otrzymacie pomoc od profesjonalnych ludzi lub poznacie kogoś z tymi samymi problemami.
Nie piszę tego dlatego, że jestem nieuczuciowa, ale chciałabym czytać tutaj wyznania takie jak kiedyś, czyli jakieś głupie historie, które odmóżdżą mnie po pracy.
Opowiem wam dziś o psich madkach. Moja sąsiadka jest przedstawicielką tego cudownego gatunku.
Jej pimpuś (mały piesek) musi wejść absolutnie wszędzie, bo inaczej jest awantura. Chodzenie z nim do sklepu spożywczego czy galerii to już standard. Ostatnio próbuje go brać do muzeów na wystawy, żeby "sobie pooglądał" (na szczęście z tego co słyszałem nie wypuścili go). Słyszałem, że w pracy naciska na szefostwo, żeby pozwolili przyprowadzać psy do pracy, bo ona tęskni za pimpkiem.
Do tego jej pies jest zwyczajnie niewychowany. Skacze i szczeka na wszystkich. Gdy tylko zwróci się uwagę, że pies powinien chodzić na smyczy czy że nie wszyscy chcą być atakowani przez niego, sąsiadka wywołuje okropną szopkę. Bo przecież każdy musi pimpusia kochać i uważać za kolejny cud świata. Jeśli tego nie robisz, to jesteś ZŁYM człowiekiem.
Skąd się biorą tacy ludzie?
Przez 6 miesięcy pracowałem w średniej wielkości B&B w Irlandii. Znalazłem to cudo poprzez agencję pracy (nie rób tego). Pracowałem sam, po 70h tygodniowo, z grubsza pokazano mi jak przygotowywać śniadanie, a jak czyścić pokoje, w ogóle to miało tylko wyglądać na czysto. Szefa praktycznie nie było, bo sam pracował na pełen etat, więc jako 18-letni gówniarz praktycznie prowadziłem hotel, byłem czasami odpowiedzialny za ponad 30 osób naraz. Robiłem tam dosłownie wszystko: pranie, prasowanie, przygotowywanie śniadań, zmywanie, zastawa, zmienianie całej pościeli, sprzątanie wszystkiego. Nie miałem żadnego doświadczenia zanim zacząłem w owym hotelu, coś mnie przekonywało, że to norma. Dopiero z perspektywy czasu widzę, jak bardzo byłem wykorzystywany.
Szef to był skąpiec jakich mało:
- Musiałem zbierać z wszystkich koszy puste buteleczki po szamponach i odżywkach i nalewać do nich zawartość z dużych butli, wylewając przy tym połowę, bo nie miałem lejka ani nic, no co za oszczędność!
- Patelnie na kuchni miały luźne uchwyty i w każdej chwili mogłem się po prostu poparzyć gorącym olejem. Wspominałem o tym, ale brak reakcji.
- Wyposażenie kuchni było co najmniej amatorskie, a cała chemia najtańsza jaka jest, która nawet nie działała.
Wziąłem się do pracy, ustaliłem, że mam dwie szmaty, jedną do łazienek, gdzie zawsze na końcu myłem kibelek, a drugą do powierzchni w pokojach, odkurzałem codziennie, dezynfekowałem powierzchnie. Na kuchni jak zmywałem, to najpierw myłem talerze w jednej wodzie, a potem płukałem w świeżej, wszystko standardowo, do czasu...
Rozkręcił się sezon, gości znacznie więcej, nie miałem fizycznie czasu wykonywać wszystkich moich obowiązków do końca. Mówiłem o tym mojemu managerowi, ale on uspokajał mnie, że mamy znikome negatywne komentarze i że jest w porządku. O dziwo, rzeczywiście opinie na bookingu były prawie zawsze dobre.
Z dwóch szmat teraz w użytku była tylko jedna, do wszystkiego, w dowolnej kolejności, na 10 pokoi. W łazience przecierałem ślady po paście na lustrze i umywalce, spłukiwałem toaletę, nowy papier i gotowe, nie było czasu odkurzać. Szmata prosto z kibla lądowała na biurko oraz tackę, na której był czajnik, odwrócone do góry nogami kubki oraz bezpośrednio na niej łyżeczki. Czasami nie zmieniałem pościeli na kilku ostatnich łóżkach, bo goście już dzwonili do drzwi, sprawiałem tylko, że wszystko tylko wyglądało na czyste. Czułem się obrzydliwie, przy wprowadzaniu gości starałem się nadrobić najlepszą obsługą klienta jaką potrafiłem, rozmową i żartami, przez co nieraz dostawałem napiwki i czułem się jeszcze gorzej. Nie potrafiłem tak po prostu oszukiwać ludzi.
Wiem, że to nie moja wina, robiłem co mogłem, chciałem sobie tylko trochę dorobić.
Gdy sezon jeszcze bardziej się rozkręcił, nie wytrzymałem ze zmęczenia i stresu i się zwolniłem.
Ostatnio trafiłam na szpitalny oddział ratunkowy w jednym z większych polskich miast. Selekcja wstępna i wydanie opaski. Dostałam zieloną (podejrzenie skręconej kostki, jak się potem okazało - jednak pękniętej). Stwierdziłam, że to zrozumiałe, jak by nie patrzeć nic mojemu życiu nie zagraża.
5 godzin później, kiedy wciąż czekałam na przyjęcie, koło mnie na korytarzu odstawiono kobietę z otwartym złamaniem na nodze. Dosłownie widziałam jej kość. Raz, że myślałam, że zaraz zwymiotuję na ten widok, dwa - ona też miała zieloną opaskę. No to był dla mnie szok, ale pomyślałam - OK, może mają jakieś poważniejsze przypadki.
Minęły kolejne 3 godziny i już prawie byłam u lekarza, kiedy znów przywieziono pacjenta, tym razem chłopca, który miał wbitą gałąź czy patyk w policzek. On również miał zieloną opaskę.
Ja naprawdę nie wiem, co człowiekowi w Polsce musi się stać, żeby była choćby ta pomarańczowa.
Dość wcześnie straciłam matkę, która zmarła w tragicznych okolicznościach. Po tych wydarzeniach moje dzieciństwo się skończyło. Już nic nie było takie jak wcześniej. Musiałam być silna dla siebie, młodszego brata i ojca, który całkowicie się załamał.
Dziś mam 28 lat, jestem po ślubie i planuję wraz z mężem dziecko. Bardzo się ekscytuję na samą myśl o tym, że będę mogła bawić się z dzieckiem tymi wszystkimi klockami, jeździć na hulajnodze, czytać mu te kolorowe książeczki, chodzić z nim na zajęcia sportowe i wspierać na zawodach.
W skrócie mam wrażenie, że chcę przeżyć z moim dzieckiem to, co mnie ominęło. Nie wiem, czy to dobrze, czy lepiej odłożyć macierzyństwo na później i wcześniej samej dojrzeć, chociaż mam już swoje lata, męża oraz stałą pracę w zawodzie.
Bardzo spodobała mi się dziewczyna, która ostatnio została kasjerką u nas w sklepie osiedlowym. Nic z tym nie zrobiłem, bo oczywiście w magicznej loterii puli genowej wygrałem wzrost karakana i mordę gargulca, więc nawet nie myślałem, żeby coś zagadać. Ostatnio w każdym razie kupowałem tam jakąś pierdołę i jakoś tak poszło, że zamieniliśmy ze sobą kilka słów, ja powiedziałem coś śmiesznego, ona zaczęła się śmiać, dodała do tego coś śmiesznego od siebie, ja zacząłem się śmiać, pierdnąłem - tak głośno - po czym przestałem się śmiać i wyszedłem, zostawiając smród za sobą.
Nie utrzymuję kontaktu z dziadkiem i babcią od strony ojca odkąd skończyłam 14 lat. Ani mnie, ani im jakoś to nie przeszkadzało. Po 12 latach, będąc dorosłą osobą, zaczęłam mieć dziwne sny, w których główną rolę odgrywał mój dziadek. W przeciągu 4 tygodni śnił mi się 7-krotnie. W tamtym okresie pracowałam z jedną znajomą której każdy sen opowiadałam ze szczegółami. Na początku we śnie dziadek chorował, w każdym kolejnym było coraz gorzej, w ostatnim na łożu śmierci wskazał mnie palcem i krzyczał coś w rodzaju „ty mi nawet szklanki wody nie podałaś!”. Koleżanka kazała mi iść i odwiedzić go na cmentarzu, nie wiedząc, że dziadek żyje.
Dwa miesiące później przypadkiem okazało się, że dziadek w czasie moich snów umierał na raka jelit, niewyobrażalnie się męcząc. Podobno pytał o mnie, kiedy się pojawię, ale nikt do mnie nie zadzwonił.
Znajoma była ze mną, jak dostałam telefon z tą wiadomością. Ciarki przeszły i mi, i jej.
Miesiąc temu zmarła moja mama. Nagle, niespodziewanie, pękł krwiak i koniec, nic nie dało się zrobić. Przeżycie okropne, ciężko się nam pozbierać, ale dziś zdarzyło się coś, co dało mi nadzieję.
Jechałam na zakupy ruchliwą drogą z sygnalizacją świetlną. Stanęłam na światłach, czekam na zielone, doczekałam się. Zielone, wciskam gaz, a samochód nie chce ruszyć. Zdziwiłam się, bo auto na pewno sprawne, mąż mechanik niedawno wszystko sprawdzał i auto chodziło jak igła. No trudno, cisnę znowu - dalej nic, nie ruszam.
Nagle przed nosem zauważyłam rozpędzonego tira, który przejechał na czerwonym świetle... Ja w szoku. Nie powiem, roztrzęsłam się, bo gdybym wjechała na krzyżówkę, to pewnie bym tego nie przeżyła. Po chwili odpalam auto i... bez problemu ruszam.
Mówcie co chcecie, ale ja naprawdę wierzę, że moja mama dalej nade mną czuwa.
Mam młodszego brata, który od dziecka fascynuje się żołnierzami itd.
Lata temu, gdy musiałem się nim opiekować w wakacje, a chciałem sobie pograć na kompie, wymyśliłem sposób, żeby go czymś zająć. Kazałem mu być stróżem jak prawdziwy żołnierz i chodzić wokół domu przez 10 minut sprawdzając, czy wszystko okej. Mały podchwycił temat i spokojnym, lecz dziarskim krokiem krążył wokół domu z plastikowym karabinem w ręce i patrolował okolicę.
Niestety mam wcielonego diabła w duszy i czas przedłużyłem do godziny, potem dwóch, a ja sobie spokojnie grałem. I tak przez kilka dni :D
Skończyło się, jak mama się dowiedziała o jego patrolach i dostałem szlaban na kompa.
Wczesna klasa podstawówki. Poszliśmy po szkole z kilkoma najbliższymi kumplami na pobliski poligon, gdzie było od groma i jeszcze trochę jaszczurek. Każdy z nas złapał jedną i miał ją przygarnąć, to miało być takie łuhuuu-superowe i w ogóle.
Kiedy wróciłem do domu ze swoim "Ignacym", bawiliśmy się świetnie, dopóki nie ścisnąłem go tak, że jego ogon postanowił pójść własną drogą. Jako dzieciak nie wiedziałem, co to są konwulsje, więc mało nie narobiłem pod siebie ze strachu, bo byłem w szoku, że... zarówno oderwany ogon, jak i pozostała część Ignacego zaczęła panicznie wierzgać.
Do tej pory zastanawia mnie mój pierwszy, paniczny odruch. Pognałem do szafki z narzędziami ojca, wyjąłem z niej młotek, po czym z całej siły przyłożyłem nim obu częściom Ignasia...
Do tej pory mam wyrzuty. Ignacy, jeśli jesteś gdzieś tam nad nami, wybacz!
Dodaj anonimowe wyznanie
