Moi rodzice postanowili kupić mi większe dwuosobowe łóżko, a moje poprzednie jednoosobowe po prostu komuś oddać. Było zadbane, do lekkiego wyprania, różowe i w ogóle strasznie "dziewczyńskie". Do dziś je wspominam.
W naszym bloku mieszka rodzina z trójką dzieci, w tym dwie dziewczynki. Nie można powiedzieć o nich patologia, ale idealną rodziną też nie są. No ale wiedzieliśmy, że im się nie przelewa i ojciec postanowił, że pójdzie piętro wyżej i zapyta, czy łóżko może chcą. Chcieli. Z ochotą wzięli! Łóżko miałoby być dla najstarszej dziewczynki, widziałam jej szczęście na buzi. I tak historia mogłaby się zakończyć, gdyby nie to, co wydarzyło się kilkanaście dni później.
Rodzice tych dziewczynek wnosili MOJE łóżko do bloku obok. Jak się dowiedziała potem moja mama, łóżko zostało sprzedane za dwie stówy....
Tak się wychodzi na pomocy "biednej rodzinie".
Kiedy miałam może z 10 lat, w naszej wiosce bardzo często były przerwy w dostawie prądu i wody w domu. I właśnie w taki dzień zostałam w domu sama ze starszą siostrą.
Ona przy świeczce uczyła się kuchni. Ja miałam swoją świeczkę i z nudów poszłam do pokoju, w którym na samym środku pokoju stała lampa z abażurem i frędzelkami na dole, bardzo modna w tamtym czasie. Przechodząc obok tej lampy pomyślałam "a co by było, gdyby"... No i podeszłam z tą świeczką do tych frędzelków, przyłożyłam płomień i wiadomo, sprawy potoczyły się bardzo szybko. Lampa zaczęła płonąć, a ja oczywiście zamiast wołać pomocy, to poleciałam po wodę (której praktycznie nie było) i nalałam sobie ledwo kubek. Wpadam do pokoju, leję na ten abażur i nic! No to dalej po następny kubek, i tak kilka razy.
Na całe szczęście tata zdążył wrócić do domu. Wszedł na korytarz i patrzy, a tam przez szklane drzwi "świeci się" abażur. Wpadł do pokoju, szybko wyciągnął lampę na dwór i ugasił ją w końcu.
Oczywiście ochrzan był nieziemski, ale ja do dnia dzisiejszego wszystkim mówię, że to przez przypadek, a nie z myślą: "a co by było, gdyby"...
Jesteśmy młodą rodzinką. Żyjemy bez ślubu, łączy nas kredyt na dom i roczne dziecko.
Byliśmy szczęśliwi i planowaliśmy dziecko. Udało się, zaszłam. Partner wspierał mnie jak mógł, rozpieszczał, ogólnie sielanka. Do czasu, aż wkradła się moja zazdrość. Zazdrość o jego dwie "przyjaciółki" - Anię i Karolinę. Pisywał z nimi regularnie, ale z początku nie doszukiwałam się niczego złego, poza tym mieszkamy za granicą, a one w Polsce.
Coś mnie tknęło i zaczęłam szpiegować jego komórkę. Widziałam wszystko co robi. Dowiedziałam się, że jeszcze nie będąc ze mną zarywał do Karoliny, ale dostał kosza i pozostali w przyjaźni. W konwersacjach Ania uświadomiła mu, że Karolina jest w nim zakochana i w sumie to chciałaby, żeby coś z tego wyszło, ale że ja już byłam w ciąży, to tak trochę nie bardzo.
Będąc w Polsce na urlopie, w tajemnicy wynajął samochód specjalnie po to, żeby spotkać się z Karoliną. Wysyłał jej kwiaty i książki na urodziny.
Pokłóciliśmy się o to, powiedziałam, że o wszystkim wiem, i dlaczego trzymał to w tajemnicy. Starał się mnie przekonać, że to nic i to my jesteśmy już rodziną i dziecko jest najważniejsze. Nasze stosunki się oziębiły i kazałam mu wybierać: albo ja i dziecko, albo ona/one. Zerwał z nimi kontakt.
Po kilku miesiącach nasza relacja się poprawiła, dziecko urodziło, wszystko było dobrze. Do czasu...
Nie wiem, czy to już z nudów na macierzyńskim, ale przejrzałam jego telefon. Odnowił z nimi kontakt, z K zaczął nawet już flirtować i dzwonić (podpisał ją inaczej w telefonie).
Nie wiem w sumie co dalej. Rozważam polubownie odejście z dzieckiem, ale wiąże nas kredyt, albo próbę wskrzeszenia naszej relacji, ale wiem, że teraz to już w ogóle nie będę mogła mu zaufać.
Poza tym jestem DDA, bardzo ciężko nawiązuję bliskie relacje, mój poprzedni związek był wyniszczający, a przy obecnym partnerze znalazłam szczęście. Myślałam, że już tak zostanie, ale bez zaufania będzie ciężko.
Ostatnio podczas jakiejś imprezy rodzinnej przeglądaliśmy albumy. Mam dwie siostry, każda z nas ma swój album, więc przeglądaliśmy wszystkie po kolei. No dobra, taki był zamiar. Najpierw najstarszej, potem średniej (mój), jednak do ostatniego nie doszliśmy przez jedno zdjęcie...
Album pełen moich zdjęć był przekomiczny, ponieważ jako małe bobo byłam łysa i miałam genialne miny. Oglądamy sobie, raz na jakiś czas wybuchając śmiechem. Aż do pewnego momentu.
Na jednej stronie jako pierwsze było bardzo ładne zdjęcie mnie na jakimś polu campingowym. W tle namioty, ludzie w całkiem ładnych ubraniach, motocykle, auta i inne takie. Stoję sobie w biało-niebieskiej koszuleczce w paski i gatkach. Ogólnie wyszłam przyzwoicie, więc pokazują na nie palcem mówię:
- O, patrzcie jakie fajne!
Nagle rodzice i starsza siostra wybuchają głośnym śmiechem. Ja nie wiedząc, o co im na wszystkie choinki świata chodzi, pytam się, dlaczego się tak śmieją. Odpowiedź była prosta.
Na tym campingu był zjazd motocyklistów. Ja bardzo zafascynowana panami z brodami w skórzanych kurtkach, przy których stały wypasione maszyny, podeszłam do jednego z mamą i zaczęłam wyciągać rękę w jego stronę. Bardzo miły mężczyzna pomiział mnie brodą, trochę się pośmiałam, jednak gdy z powrotem się wyprostował, mała ja ponownie wyciągnęłam rękę. Tym razem sprecyzowałam swoje żądania mówiąc "daj!" i skacząc, pokazując małą rączką na kask. Brodacz podał mi przedmiot z uśmiechem na twarzy, a ja zabrałam go i odbiegłam kilka kroków dalej. Mama zaczęła rozmawiać z przesympatycznym panem, przez co i on, i ona stracili zainteresowanie moją osobą.
W oddali zauważyłam jakieś dziecko, które sika, bądź robi co innego, do nocnika. Mając na sobie majteczki, z powodu braku pampersów, nagle uświadomiłam sobie, że też chce mi się załatwić. Sikałam w majty wiele razy, ale tu chodziło o coś grubszego. Chyba głupio mi było zesrać się do majtek, albo natchnął mnie ten dzieciak w oddali, ale w jednym momencie położyłam dar od motocyklisty na ziemi, ściągnęłam majtki, usiadłam i z zadowoleniem na twarzy zrobiłam swoje do kasku...
Na szczęście poszkodowany miał niezły ubaw z tej sytuacji.
Bez zbędnych wstępów...
Niektórzy udają orgazm, a ja udaję, że go nie mam. Nie wiem jak to zmienić.
Ogólnie bardzo wstydzę się to w jakikolwiek sposób zasygnalizować, kompletnie nie wiem jak to zmienić.
Mam 24 lata i jestem 4 lata w stałym związku z Markiem. Jesteśmy zaręczeni, mieszkamy ze sobą i planujemy ślub na przyszły rok. Problem polega na tym, że się zakochałam. I to nawet nie w chłopaku. Ani w dziewczynie.
Od dziecka byłam bardzo kochliwa, jeżeli chodzi o postacie z bajek, filmów czy anime. I o te ostatnie się właśnie rozchodzi. Zanim poznałam mojego chłopaka, "leczyłam" swoją nieszczęśliwą miłość z liceum w anime. I z jednego anime zakochałam się w jednym bohaterze. Pomogło mi to w jakiś sposób, przeniosłam wszystkie swoje uczucie na postać z pikseli. Gdy poznałam mojego obecnego narzeczonego, zlepek pikseli poszedł na bok, wiadomo, czas wrócić do życia realnego. Od kilku miesięcy jednak mamy kryzys. I wtedy moja wielka miłość do tej postaci wróciła ze zdwojoną siłą. Stało się to wręcz obsesją. Podczas seksu widzę tylko jego, zamiast Marka, gdy się pokłócimy czuję, jak jest obok i głaszcze mnie po włosach, twarzy. Rozmawiamy ze sobą, doradza mi. W głowie.
I zawsze, ale to zawsze jest obok mnie. Pieprzony zlepek pikseli. Przestałam odróżniać prawdziwe wspomnienia od fałszywych, bo zaczęłam tworzyć nowe oraz modyfikować stare z tą postacią. Coraz częściej łapię się na myślach samobójczych, jakbym tylko po śmierci mogła naprawdę go spotkać. Mój luby nic nie zauważył, bo ja wciąż udaję. Albo nie chce widzieć.
To nie jest normalne, nie potrafię się skupić, skoncentrować, wyizolowałam się od znajomych i rodziny.
Za dwa tygodnie mam pierwszą wizytę u psychiatry. Zobaczymy, czy w jakikolwiek sposób mi pomoże.
Dla ciekawskich - anime to Hetalia Axis Powers, postaci jednak nie zdradzę.
Mój facet ostatnio zaczął podejrzewać, że jestem lesbijką. Bo zawsze chciałam i w końcu wygospodarowałam na tyle czasu, żeby zapisać się na boks. Co w tym złego? Ano to, że chcę być bardziej męska od niego i na pewno chcę przejąć obowiązki mężczyzny i z tego ewidentnie wynika, że zdradzam go z jakąś dziewczyną. Ciągle wypytuje mnie gdzie i z kim byłam, sprawdza mój telefon, kilka razy niespodziewanie odwiedził mnie w pracy lub wcześniej wrócił do domu. Kocham go, ale ta jego obsesja jest strasznie męcząca.
Za każdym razem gdy jadę zatłoczonym metrem, pociągiem, autobusem lub tramwajem i stoi obok mnie ktoś z plecakiem na plecach, to dostaję furii. Jestem jednak zbyt nieśmiały, by zwrócić temu komuś uwagę, więc co chwila niby ''przypadkiem'' trącam, ciągnę i szarpię plecak z zakłopotanym wyrazem twarzy, do momentu aż delikwent sam go nie zdejmie. Zawsze działa! :D
Kilka miesięcy temu zmarła moja babcia. To była spokojna śmierć we śnie, wszyscy byliśmy na to gotowi. Zbliżał się pogrzeb i musiałam jakoś wytłumaczyć całą sytuację mojemu 5-letniemu synowi. Postanowiłam postawić sprawę jasno i od razu wytłumaczyć wszystko: od pojęcia śmierci, pogrzebu, różnych wierzeń dotyczących życia po śmierci i tak dalej...
Nie spodziewałam się jednak, że na wieść o śmierci babci mój syn zareaguje ogromnym entuzjazmem i że będę musiała mu wytłumaczyć, że babcia nie zamieni się z automatu w zombie.
Po krótkim wywiadzie okazało się, że to mój szwagier naopowiadał mu różnych niestworzonych historii, kiedy to pod moją nieobecność i w tajemnicy przede mną oglądali sobie horrory.
Wydawało mi się, że jestem nieśmiertelny i wiem, że żałośnie to brzmi, ale tak było.
Chodziłem po skałkach, jeździłem na motorze, robiłem wszystko co dawało adrenalinę. Nie zliczę ile razy skończyłem w szpitalu i budziłem się w łóżku, widząc nad sobą zapłakaną żonę. Raz spadłem ze skałek, innym razem rozbiłem się autem. Cyklicznie co kilka miesięcy trafiałem cały poobijany do szpitala (zaznaczę, że nigdy nie zrobiłem nic, co by mogło komuś zrobić krzywdę, zawsze tylko własnym życiem ryzykowałem). Czy to mnie zmieniło? Ani trochę, patrząc z perspektywy myślę, że byłem uzależniony od tej adrenaliny. Moja żona nie raz płakała, błagała, bym się uspokoił, widziałem, jak każda kolejna moja wizyta w szpitalu łamie jej serce, ale nie zabraniała mi niczego. Wiedziała, że to kocham. A ja wychodziłem z założenia, że życie mamy jedno i trzeba je przeżyć.
Byłem idiotą. Wiem to.
W aucie nie wiedzieć czemu popsuła mi się ta zapinka do pasów. Po prostu w pewnym momencie pas odskakiwał ze środka, czy mi to przeszkadzało?
Przecież nic się nie stanie...
Któregoś dnia rano wziąłem auto żony, nie wiem dlaczego, po prostu jej kluczyki rzuciły mi się w oczy jako pierwsze, a bardzo się śpieszyłem.
Kilka godzin później dostałem telefon. Żona jadąc moim autem do rodziców miała wypadek, cholerna babcia nagle, bez powodu zahamowała aż do zatrzymania na obwodnicy. Zupełnie nie pamiętam drogi do szpitala, a na miejscu okazało się, że żona jest w stanie krytycznym i leży na stole operacyjnym. Pas bezpieczeństwa najprawdopodobniej puścił (Majka przez śmiertelny wypadek brata od dzieciństwa była przewrażliwiona na punkcie pasów, nie pojechałaby bez nich) i podczas hamowania wyleciała przez przednią szybę. I to wszystko przez ten sam pas, którego ja nie chciałem naprawić.
Gdy przywieźli ją z operacji byłem przerażony, jej ciało było pocięte przez fragmenty szyby, miała połamane żebra, przebite płuco, złamaną nogę i rękę, przy czym wciąż nie było wiadomo co z obrzękiem mózgu. Lekarze dziwili się, że w ogóle żyje.
Siedziałem przy niej w każdej możliwej chwili. Nikt nigdy nie zrozumie co czułem w tamtej chwili myśląc, że mogło to się zdarzyć później, gdy wracałaby z naszym synem. Pierwszy raz czułem jakby świat mi się zawalił, wyłem jak dziecko.
Po wielu miesiącach rehabilitacji Majka doszła do siebie, lecz z chodzeniem wciąż ma problem, a ja?
Motor sprzedałem, uważam na siebie, nie skaczę już z klifów, nie jeżdżę crossem bez kasku po lesie, nie wspinam się bez zabezpieczeń (co mi się zdarzało). Uspokoiłem się.
Teraz rozumiem jak moja żona musiała się martwić i wiem, że może życie mamy jedno, ale tylko jedno, więcej szans nie dostanę.
Szkoda tylko, że żeby zmądrzeć musiałem prawie stracić żonę. Podziwiam ją za to, że znosiła moje szaleństwa i właśnie za to kocham ją jeszcze bardziej.
Dodaj anonimowe wyznanie
