Wychowało mnie dwóch mężczyzn, tata i tata 2. Tak, mam na myśli mężczyzn będących razem. Ale od początku.
Moja mama zmarła na raka, gdy miałem 4 lata. Kilka lat później, gdy tata pozbierał się po tej tragedii, poznał Krzysia. I tak zaczął się ich związek. Od początku się polubiliśmy, a z czasem zaczęliśmy żyć po prostu jak rodzina. Nigdy nie widziałem w tym nic złego, wręcz uważam moje dzieciństwo za bardzo szczęśliwe. Nigdy niczego mi nie brakowało, a ojcowie zawsze pilnowali, abym miał wszystko czego potrzebuję i czuł się dobrze. Problemy zaczęły się dopiero w szkole. Ktoś dowiedział się, że mam dwóch ojców i rówieśnicy zaczęli się nade mną znęcać i wyśmiewać. To poskutkowało tym, że przeprowadziliśmy się za granicę. Jeśli dla kogoś to dziwny powód, aby wyjeżdżać z kraju, to podkreślę tylko, że w szkole męczono mnie tak, że pewnego dnia wylądowałem w szpitalu ze złamaną ręką przez starszego "kolegę". Dodatkowo było oczywiste, że w innych szkołach może się to powtórzyć, bo społeczeństwo mamy jakie mamy. Natomiast za granicą było o niebo lepiej, normalnie ukończyłem szkołę, nikt nas nie prześladował ani nie wyśmiewał. Po kilku latach moi ojcowie nawet wzięli ślub.
I tak sobie tu nadal żyjemy, wciąż szczęśliwie. Ja obecnie jestem w trakcie studiów i w planach mam wyprowadzkę z dziewczyną. Orientacja mojej rodziny w żaden sposób nie przekłada się na mnie, jestem heteroseksualny. I piszę to tylko po to, bo krew mnie zalewa, gdy słyszę o negatywnych skutkach wychowywania dzieci w rodzinach homoseksualnych. Ja jestem zupełnie zwyczajnym facetem, moje życie niczym się nie różniło od np. znajomych mających ojca i matkę. Owszem, przyznam rację, że w Polsce jest bardzo ciężko, bo społeczeństwo ma z tym problem, ale wydaje mi się, że jedyne problemy jakie występują w przypadku takich rodzin jak moja, to problemy w głowie otaczających nas ludzi. I to w zasadzie tyle. Ja nigdy nie zamieniłbym mojego życia na inne, a z ojców jestem bardzo dumny, bo zawsze kierowali się moim dobrem i są po prostu wspaniałymi rodzicami, jakich życzyłbym każdej osobie.
Kilka lat temu miałam bierzmowanie. Podczas tej ceremonii osoby bierzmowanie ustawiały się wzdłuż kościoła, za każdym stał świadek, a biskup podchodził do każdego z osobna i udzielał sakramentu, obok był też ksiądz, który zbierał karteczki, na których były jakieś tam dane. Kiedy przyszła kolej na mnie i ksiądz wyciągnął do mnie rękę (w celu wzięcia karteczki), mój mózg dostał chwilowego laga i przybiłam mu piątkę. Nie wiem, co ja wtedy myślałam, ale głupio mi do dziś.
Strasznie dużo się podniecam, więc poszedłem do lekarza. Spytał, kiedy to się dzieje, a ja mu na to, że no normalnie, czuję mrowienie tam na dole i po prostu mi się od tego chce. 15 minut później wyszedłem od niego z receptą na preparat na wszy łonowe.
Nie jestem polakiem nie umiem uzywac polskie znakow.
Moja mama jest w polowie polka w polowie z mongolii. Urodzila sie w polsce i wyglada jak azjatka i byla wysmiewana za swoje pochodzenie, wiec szybko po 18 urodzinach uciekla z kraju i wziela slub z obcokrajowcem. Zaczela nienawidziec polski i kiedy sie urodzilem nie wiedzialem nawet ze jestem polakiem. W rodzinie nigdy nie bylo polskich ksiazek, polskiego mowienia czy polskiej szkoly. Kiedy wyrazilem zainteresowanie nauki jezyka mama mnie wysmialawa i wyzywala polske mowiac ze wszyscy tam sa rasisci ktorzy nie lubia innych od nich. Zaczalem nauki sam z internetu ogladajac polskie vlogs i nauczylem sie mowic prawie Okay. Jest ALE - nie umiem pisac z polskimi znakami od reki albo na komputerze. Kiedy uczylem sie pisac nie uczylem sie tych akcentow śśćć i teraz nie umiem ich uzywac. Wiem gdzie zmienic klawiature zeby miala akcenty i gdzie wcisnac klawisz zeby akcent sie wyslal ale jak tylko probuje to zastosowac to pisze jak bardziej analfabeta niz teraz. Nie umiem wytlumaczyc to podam przyklad:
ala maluje plot - wiem jak to wymowic i ze 'l' w plocie czyta sie jak ł ale jak probuje dodac akcenty to nigdy nie pamietam gdzie i wyjdzie cos jak 'ąła maluję plót'. Rozumiem roznice miedzy ala i ałą i ze to nie jest ten sam wyraz ale i tak nie umiem tego zrobic.
Zeby zrobic moj polski lepszym pisze komentarze pod postami na facebook czy innych media ale tez zeby nabrac pewnosci siebie. Lubie jak ludzie poprawiaja moje bledy w sposob mily ale od takiego czasu dostaje tylko wyzwiska od idiotow jacy nie potrafia nawet wlaczyc glupiego akcentu i po co mnie komputer jak nie umiem go uzywac. Kiedy zrobie blad ortograficzny albo zle odmienie koncowki to nazywaja mnie wsiokiem albo tepakiem. Kiedy spedze 30 minut piszac akcenty i poprawiajac skladnie ale napisze cos nie tak to wyzywaja mnie ANALFABETOW i glabow kapuscianych ktore spaly w szkole i nie wiedza ze UBIERA SIE DZIECI a buty sie 'wzuwa' (?) a TĄ PATELNIĄ moge sie walnac w ten pusty dzban bo mam zapytac o te patelnie.
Im wiecej korzystam z polskiego internetu tym bardziej rozumiem czemu moja mama uciekla z tego kraju. Z kazdym dniem mniej chce mi sie starac pisac po polsku. Chcialem objac moje polskie dziedzictwo i byc z niego dumny ale chyba dam sobie spokoj.
Nie wiem po co to pisze bo zaraz ktos mi napisze ze mam se wlaczyc akcenty albo ugotowac obiad mojej zonie-kozie. Albo jedno i drugie.
Tylko boli mnie serce ze ludzie z kraju mojej matki traktuja mnie jak kosmite bo nie umiem pisac po polsku.
OD ADMINA: to wyznanie nie było w żaden sposób poprawiane.
Mam 16 lat i zawsze bolało mnie to, jak rodzice traktują mnie, a jak mojego brata (nazwijmy go Kamil).
Kamil ma 12 lat i od 8 lat trenuje piłkę nożną, jest mało ambitny, leniwy, arogancki i cyniczny.
Odkąd pamiętam dobrze się uczyłam, miałam koleżankę, z którą rywalizowałyśmy o oceny (była to zdrowa rywalizacja, przyjaźnimy się do dzisiaj), poprawiałam każdą 3 czy 4, żeby mieć lepsze świadectwo (całą podstawówkę świadectwa z paskiem, listy gratulacyjne, liczne konkursy, stypendia).
Za każdą 3 był w domu krzyk, słyszałam od małego, że będę sprzątaczką, fryzjerką, nikim... Zawsze płakałam, bo przecież poprawię ocenę, ale w gimnazjum coś we mnie pękło, zrozumiałam, że nie muszę być ze wszystkiego najlepsza, więc uczyłam się tego, z czym wiązałam przyszłość.
Krzyki o oceny nadal były (miałam 3 z fizyki i chemii, reszta ocen 4, 5, 6), słyszałam, że nie dostanę się do liceum, żebym zaczęła szukać sobie bogatego męża, bo i tak będę nikim, że będę sprzątać kible, dlaczego nie mogę się nauczyć... Często "za karę" nie mogłam jeździć do stajni, bardzo mnie to bolało, siedziałam w domu i użalałam się nad sobą, ale dostałam się do wymarzonego liceum. Rodzice zaczęli mówić, że to ich zasługa, bo mnie MOTYWOWALI, WSPIERALI, POMAGALI. Tak, ciągłe poniżanie, wyzwiska i straszenie to była motywacja.
Mój brat natomiast jest średnim uczniem, mama musi siedzieć z nim po nocach i uczyć się słówek z angielskiego, inaczej nawet nie zajrzy do zeszytu. Ma same złe oceny, ale przecież on nie musi być najlepszy. Nie zależy mu na ocenach, bo on dobrze gra w piłkę i będzie piłkarzem.
Codziennie po 4 godziny gra na konsoli w pewną grę na F, nie pomaga w domu, ciągle robi wszystkim pod górkę.Rodzice mają duży problem zawozić mnie do stajni kilka km od domu i płacić 30 zł za lekcje jazdy, ale jeśli Kamilek ma turniej, jeżdżą z nim do różnych miast i miasteczek, kupują stroje na turnieje, bluzy, plecaki. Dodam, że jeżdżę kiedy mam czas i ze swoich pieniędzy płacę za jazdy, chodzi tylko o dojazd.
Przykładów takich nierówności jest dużo, bo Kamil to beksa, wymusza płaczem na rodzicach. Nie musi sprzątać, wieszać prania, przecież ja to zrobię.
Często podpuszcza rodziców, żeby dawali mi jakieś kary np. Mamo, Ola (ja) nie nakarmiła psa, ona wcale się nim nie interesuje, lepiej będzie, jak oddamy go do babci (piesek jest MÓJ w 100%, kupiłam go za MOJE pieniądze i od zawsze sama się nim zajmowałam). Potem słyszę tylko, że jestem nieodpowiedzialna, oddadzą psa do babci, bo tam będzie miał lepiej. To niesamowite jak 12-letni gówniarz manipuluje dorosłymi osobami.
Dziewczyna, która bardzo mi się podobała, zaprosiła mnie do siebie na wieczór.
Oczywiście byłem bardzo podekscytowany.
Jednak od rana miałem, mówiąc wprost, sraczkę.
Wypróbowałem różne sposoby na tę przykrą dolegliwość i wydawało mi się, że jest w miarę OK.
Miło minęła nam pierwsza godzina. Siedziałem sobie wygodnie na kanapie i pałaszowałem pyszną zapiekankę (wiem, że nie powinienem jeść takich rzeczy na chory brzuch, ale głupio mi było odmówić), kiedy nagle zadławiłem się kawałkiem makaronu. Zacząłem kaszleć i... zwieracze mi puściły.
Tak... Puściłem kleksa w spodnie i niestety konsystencja była tak wodnista, że przeciekło na kanapę. Niby niedużo, ale smród się zrobił straszny...
Co zrobiłem?
Jak każdy odważny facet uciekłem z burakiem na twarzy i gównem w spodniach.
Co na to dziewczyna?
Co tu dużo mówić, już się nie spotykamy. Wszystko opowiedziała koleżankom i teraz jestem znany na swoim roku jako "Pan kleks".
Jestem tak samotna, że dziś podczas podróży pociągiem udawałam, że śpię, żeby bezkarnie opierać swoją nogę o nogę pasażera obok.
Chłopak nawet mi się nie podobał... Chodziło o bliskość drugiej osoby.
Ostatnio mój brat robił wieczór kawalerski, pomysł aby go urozmaicić był taki, że każdy przebiera się za jakiegoś znanego wokalistę / aktora. Mój wybór padł na Michaela Jacksona.
Zbliżał się wieczór kawalerski, a ja poszedłem kupić biały garnitur, białe laczki i słynny kapelusz w stylu Jacksona. Po wydaniu grubej sumki na ten oto strój, wróciłem do domu i zacząłem się ogarniać. Wiadomo, kąpiel w wannie często zamiast 15 minut może trwać 2 godziny, tak było w moim przypadku. Zasiedziałem się, a wychodzić musiałem już za chwilę!
Zabrałem się za ogarnianie, szybko włosy na żel, woda kolońska, tylko założyć ciuszki i można wychodzić. Będąc w połowie drogi przypomniało mi się, że zapomniałem wziąć z domu szampana i portfela! Więc biegiem na klatkę i z powrotem.
Byłem już grubo spóźniony, więc zacząłem biec. Lecz mój sprint przerwał niebywały upadek! Ślizg na psim gównie, wielkim jakby było krowie! Umazałem sobie wszystko, dosłownie - buty, garnitur na plecach był cały brązowy, a kapelusz zatrzymał się na innym psim gównie, do tego rozbiłem szampana i wstając skaleczyłem się o szkło.
Było mi tak wstyd, że zadzwoniłem do brata i powiedziałem, że dostałem biegunki. Do dziś każdy myśli, że tak właśnie było.
Moja córeczka od jakiegoś czasu nieustannie bawi się sama. Pójdziemy na plac zabaw, chodzi sama na drabinkach. Pójdziemy na czyjeś urodziny, sama skacze w kulkach. Celowo odłącza się od grupy dzieciaków, choć wcześniej normalnie się z nimi bawiła. Po kilku dniach takiego zachowania spytałam Hanię dlaczego nie bawi się już z innymi dziećmi.
Odparła, że teraz wybiera sobie tylko ciekawe towarzystwo, dlatego najbardziej lubi bawić się ze sobą.
Trochę się boję co z niej wyrośnie.
Będąc kelnerem i obsługując stolik pewnej rodziny, wylałem całe piwo... na ich 3-miesięcznego bąbelka.
Dodaj anonimowe wyznanie
