Piszę to jako odpowiedź na wyznania dotyczące adopcji zwierząt ze schronisk, gdzie pracownicy niechętnie wydają zwierzęta albo natarczywie sprawdzają przyszłego właściciela. Faktycznie przypadki opisane w wyznaniach (np. odmówienie adopcji psa, bo ktoś ma tatuaże) są nie na miejscu i absolutnie nie zgadzam się z tym. Jednak zachowanie pracowników schronisk nie jest bez przyczyny. Jako jedna z nich opowiem wam o kilku przypadkach, przez które bardzo nieufnie podchodzimy do potencjalnych właścicieli. I sądzę, że dzieje się to wszędzie.
1. Młoda kobieta chce adoptować małego kotka. Zaznacza, że balkon ma zabezpieczony, wie czym karmić kota, nie posiada małych dzieci ani innych zwierząt, które mogłyby zrobić kotu krzywdę. Wizyta przedadopcyjna też nie wzbudza podejrzeń. Więc kota oddajemy. Miesiąc później ta sama kobieta przychodzi z owym zwierzakiem, mówiąc, że kot jest niegrzeczny. I zastajemy taki widok - kot wychudzony, z jakimiś strupami na pyszczku i obciętymi wąsami. Co się okazało? Pani jednak ma małe dzieci, które tak zamęczyły kociaka, że ten przerażony ukrywał się ciągle pod kanapą, nie chciał jeść i nawet do kuwety bał się podejść, więc załatwiał się tam gdzie siedział, czyli pod kanapą. Nadal się zastanawiamy gdzie ukryła dzieci podczas wizyty przedadopcyjnej...
2. Pewien pan chce adoptować psa. Sam mówi, że ma doświadczenie, wie co i jak. My się zgadzamy, ale wyraźnie zaznaczamy, że to nie pies na podwórko i budę, był wychowywany w mieszkaniu i to typ psa "kanapowca". Pan oczywiście twierdzi, że pies będzie w domu. I jakoś kilka miesięcy po wydaniu psa, dzwoni do nas jakaś młoda dziewczyna, mówiąc, że jej sąsiad trzyma psa na łańcuchu przed domem, pies wychudzony, z ranną szyją od łańcucha. Zadzwoniliśmy po odpowiednie służby, właściciel zgodził się oddać psa, po czym ten miał trafić do nas. No i przyjeżdża, patrzymy - nasz pies, wydany temu panu do domu na kanapę... Brak słów.
3. Pewne małżeństwo adoptuje małego szczeniaka, kundelka. Kilka miesiecy później oddają go nam, mówiąc, że myśleli, że jest rasowy, ale jak dorósł to okazało się, że nie, i oni nie chcą takiego brzydkiego. Okazało się też, że pies musiał być bity.
4. Starszy pan adoptuje psa. Jakiś czas później ktoś go do nas przywozi, mówiąc, że pies porzucony od tygodnia błąka się po jego osiedlu. Tak, pies od nas, wydany tamtemu panu.
5. Kobieta adoptuje od nas kota. Kilka miesiecy później go oddaje. Kot wrócił bardzo schorowany z niewydolnością nerek (jak się później okazało). Pytamy czemu nie zabrała go do weta, a pani stwierdziła, że przecież to kot i sam powinien dojść do siebie. Zastanawia nas też, czemu kot ma wielką zieloną plamę na grzbiecie. Pani tylko wzdycha, że jej siostrzenica się z nim bawiła i postanowiła pomalować go farbą. Co ciekawe przed adopcją, owa pani przedstawiła się nam jako istny ekspert od kotów.
Dlatego nie dziwcie się nam, że mamy aż tak ograniczone zaufanie do potencjalnych właścicieli oraz, że chcemy przez jakiś czas kontrolować zwierzaka.
Był upalny lipcowy dzień. Około 10 rano mój znajomy ze szkoły miał wypadek na motorze. Na skrzyżowaniu zderzył się z tirem i zmarł na miejscu. Ciało chłopaka leżało kilka godzin w pełnym słońcu w rowie, a jego mama odganiała muchy, bo z jakiegoś powodu technicy czy tam policja nie mogli szybciej zabezpieczyć ciała.
Jest coś takiego, czego bardzo wstydzę się przed rodzicami i całą rodziną.
Czasami gdy jest mi przykro albo po prostu mam na to ochotę, potajemnie przebieram się w kigurumi (taki pluszowy kostium) lemura i idę spać, przytulając białego pluszowego misiaczka. Jeśli miałem szczególnie zły dzień, to słucham smutnych piosenek i płaczę tuląc misia.
Kiedyś starsza siostra chciała mnie rano obudzić i przyłapała mnie, że spałem z misiem. Pamiętam jej zażenowaną i zszokowaną twarz, tak jakbym zrobił coś bardzo złego.
Było to już jakiś czas temu. O tym wszystkim wie tylko moja dziewczyna, która też często śpi w kigurumi. I gdy ona to robi, to jest to normalne, nie musi się z tym kryć przed rodzicami, nikt nie ma nic przeciwko. A ja muszę, bo przecież to nienormalne, że 20-letni chłop ma jakieś uczucia…
Historia będzie gówniana. I to dosłownie...
Ale zacznijmy od początku. Kilka lat temu wyprowadziłam się z domu do jednego z większych miast w Polsce. Zamieszkałam razem z koleżanką i dwójką obcych nam, młodych osób. Wszystko byłoby okej, gdyby nie fakt, że nigdy nie robiłam kupy poza rodzinnym domem, choć miałam 25 lat.
I tu zaczynają się schody...
Miałam wielkie trudności z robieniem dwójki do tego stopnia, że potrafiłam tydzień jej nie robić, a po tym czasie w weekend jechać do domu głównie po to, żeby zrobić szybki "zrzut". Ciągle wydęty brzuch, bóle i puszczanie cichaczy gdy nikogo nie było w pobliżu to normalka. Dopiero po pół roku gdy wiedziałam, że jestem sama w mieszkaniu, a współlokatorzy wyszli na zajęcia stwierdziłam, że nie wytrzymam, zrobię szybko swoje i będzie po kłopocie na kolejny tydzień.
No i gdy tak siedziałam na tronie i robiłam dwójkę życia słyszę, że ktoś wchodzi do mieszkania. Modliłam się, żeby od razu poszedł do pokoju. Pech jednak chciał, że pierwsze co to złapał za klamkę toalety i zapytał ile mi to jeszcze zajmie, bo strasznie chce mu się siusiu. Niewiele myśląc odpowiedziałam, że już wychodzę.
I zaczęło się... W mojej głowie miałam tysiąc myśli co teraz, narobiłam komorę gazową na całe mieszanie, zrobiłam się czerwona jak burak i aż oblał mnie zimny pot. No, ale trzeba było działać i to szybko. Spuściłam wodę. I co? Nic!!! Jeden, drugi raz i nic!!! Ten "zrzut" był wyjątkowo ogromny, w końcu trzymałam go cały tydzień w sobie i nie chciał cały się spłukać. Koledze powiedziałam, że zaraz wychodzę, a ja drugi raz czekałam, aż spłuczka napełni się wodą. Mijają minuty, a ja wpadam w coraz większą panikę. Niewiele myśląc owinęłam rękę papierem toaletowym, złapałam to co zostało, zawinęłam w niego, wypsikałam toaletę odświeżaczem i wyszłam. Kompletnie nie myśląc co robię zobaczyłam otwarte okno w kuchni, więc cały zwitek wylądował na trawniku przed domem. Tak, rzuciłam zawiniętym papierzakiem przez okno w kuchni na trawnik. Pech chciał, że sąsiad szedł z psem i akurat ten strasznie zainteresował się tym co tam leży. Jednym chapsnięciem pies rozwalił pancerz mojego papierzaka, pokazując swojemu panu całą mordkę w kupie. Do końca życia nie zapomnę miny tego gościa, gdy patrzył to na mnie, to na psa.
Od tego czasu bałam się spotkać tego sąsiada na klatce, dlatego też wyprowadziłam się z tamtego mieszkania.
Do dnia dzisiejszego mam problemy z robieniem dwójki i gdy przypomnę sobie tę historię, to nie mam pojęcia co mnie opętało...
Mam 21 lat i od kilku miesięcy współpracuję z dosyć znanym youtuberem. Nie, nie podam nazwy kanału i nie pojawiam się na filmach. To wyznanie o czymś zupełnie innym.
Zgłosiłam się do pracy, bo szukał kogoś do pomocy, zgadaliśmy się i w sumie nawet mogę nazwać to przyjaźnią. Mamy do siebie zaufanie i często rozmawiamy o sprawach poza "pracą".
Co do mojej pracy to zbytnio nie chwaliłam się nią i naszą znajomością nikomu, po prostu nie czułam takiej potrzeby. To jest człowiek jak każdy inny, tylko zarabia inaczej i sporo ludzi zna jego twarz.
Wracając do wyznania, jakoś z 2 tygodnie temu byłam ze znajomą z czasów gimnazjum na kawie, a mój telefon leżał na stoliku. W pewnym momencie usłyszałam połączenie z messengera, a na ekranie pokazało się zdjęcie profilowe i imię i nazwisko osoby dzwoniącej (tak, kolega youtuber). Koleżanka niestety przyczaiła to i widziałam, że przysłuchuje się naszej rozmowie, którą właśnie przez to szybko zakończyłam.
Od razu zasypała mnie gradem pytań "bo ona jest mega fanką" próbowała wypytywać, błagała o numer telefonu, a w końcu o autograf.
Trochę niechętnie przyznałam, że znamy się dosyć dobrze, chociaż o pracy nic nie wspomniałam. Dziewczyna mało nie piszczała z podniecenia, a teraz od kilku dni i ona, i dawni znajomi jeszcze z czasy gimbazy (podejrzewam, że wypaplała to komu tylko się dało) wydzwaniają do mnie, chcąc zrobić "spotkanie" po latach i że koniecznie muszę zabrać swojego znanego przyjaciela.
Z jednej strony przykro, że ludzie, których nie widziałam od kilku lat przypominają sobie o mnie ze względu na mojego znanego kolegę, z drugiej nie mogę uwierzyć, że ludzi w moim wieku aż tak "podnieca" osobowość ze świata wirtualnego.
Mam 32 lata i nie chce mi się żyć...
Pochodzę z normalnej rodziny bez odchyłów czy patologii. Niczego mi nie brakowało w dzieciństwie, szkoły pokończone.
W wieku 20 lat poznałam faceta, ślub, dziecko. Małżeństwo trwało 7 lat, a on prawie od razu stał się potworem. Poniżał, znęcał się, zabierał jedzenie, bo "nie jest Caritasem'' i nie będzie mnie sponsorował. Ja wychowywałam jego dziecko i prałam mu, sprzątałam itd. Seks miał zawsze kiedy chciał, bo nigdy nie wnikał czy ja chcę. Zaczął być agresywny. Odważyłam się i złożyłam pozew rozwodowy, a dziecko kończąc 3 lata poszło do przedszkola. Ja znalazłam pracę, by mieć pieniądze na takie luksusy jak np podpaski - wcześniej brałam pieniądze od taty z coraz dziwniejszymi wymówkami.
Doszło do pierwszej rozprawy w sądzie, głównie o zabezpieczenie finansowe dla mnie i dziecka na czas procesu.
Dwa dni później on zaprowadził córkę do przedszkola, po czym wrócił i zaatakował mnie nożem. Chciał zabić, gwałcił i dźgał nożem na przemian. Uciekł z domu dopiero gdy myślał, że nie żyję.
Ja ledwo przeżyłam, on siedzi. Minęło prawie 5 lat, a ja ciągle na terapii. Z tamtą sprawą jestem, powiedzmy, pogodzona ale... w życiu, tak ogólnie nie mam wsparcia w rodzinie. Jedyny tata, który stał za mną murem, zmarł w tym roku. Przyjaciół też nie mam. Nikogo. Znajomi są, głównie gdy czegoś chcą, bo wiedzą, że nie odmawiam ludziom pomocy. Nikogo nie obchodzi, że co noc wyję w poduszkę z samotności, bólu. Ze wszystkimi problemami muszę radzić sobie sama, pozytywy raczej rzadko się pojawiają. Ludzie mnie lekceważą, pojęcia nie mam z czego to wynika. Jest mi źle i czasem myślę po co lekarze mnie ratowali. Za co mnie to spotyka? Doszło do tego, że nie ufam ludziom, liczę się z samotnością przez resztę życia, a depresja się pogłębia z każdym dniem. Szczęśliwego zakończenia tej historii nie ma.
Historia #0LsFy przypomniała mi o przegranej walce szwagra z rakiem.
Walka z robakiem trwała tylko pół roku. Dwie operacje (2 guzy mózgu, 1. wielkości jajka, 2. wielkości piłki golfowej). Dwie solidne chemie w dość krótkim odstępie czasu, szereg badań, leków, zastrzyków zakończone diagnozą: przerzuty na większość organów wewnętrznych. Decyzja lekarzy - uśmierzanie bólu silnymi środkami przeciwbólowymi i czekanie na "panią z kosą". Ostatnie tygodnie szwagier spędził w domu z rodziną.
Przez te pół roku spędziłam prawie wszystkie weekendy będąc z nimi najpierw w szpitalu, później w domu. Ze względu na pracę co drugi tydzień popołudniami przyjeżdżałam w miarę możliwości pomóc im w domu.
Aż nastąpił ten dzień. Wieczorna zmiana, 2 godz do końca, siostra dzwoni i prosi, żebym przyjechała, bo sytuacja się mocno pogorszyła. Ledwie zamknęłam sklep, pędzę prosto do nich, niestety firma pogrzebowa zdążyła mnie wyprzedzić.
Noc spędziłam biegając pomiędzy łóżkiem dzieciaków a przytulaniem zrozpaczonej siostry.
Kolejne dni to głównie wyciąganie siostry z chłodni kościelnej. W dniu pogrzebu musiałam wyciągnąć ją z trumny na oczach wszystkich żałobników, bo ona musi "ostatni raz przytulić i pocałować swojego ukochanego". Odprowadzając trumnę siostra wisiała uczepiona mojego ramienia, dodatkowo niosłam na rękach dzieciaki (11 i 8 lat), które nie były wstanie z rozpaczy iść o własnych siłach.
Sam moment wkładania trumny do grobu wspominam najgorzej. Pytania siostry "czy może wskoczyć tam do niego", dzieciaki proszące, żebym usiadła z nimi przy dole, bo chcą "widzieć tatusia". Do tej pory czuję zimno ciągnące od ziemi i ciężar ciała dzieciaków, gdy siedziałam przy tym dole trzymając ich, żeby nie wpadli.
Tłum dzieciaków z klasy siostrzeńców wrzucający róże na trumnę i ich przytulanie się do naszej trójki siedzącej na ziemi.
W tym wszystkim najtrudniej było starać się być silnym dla nich. Starać się wysłuchać, otrzeć łzy, wytrzymać to wszystko fizycznie i psychiczne, samej nie pokazując zbyt wielu łez, aby dać im choć trochę siły. Dając upust emocjom w samotności.
Ich łzy wyschną, rozpacz i bólu z czasem zmaleją, pozostaną wspomnienia i zdjęcia.
A w mojej głowie już na zawsze pozostaną krzyki rozpaczy, twarze pełne cierpienia i to uczucie bezsilności...
PS. Uprzedzając komentarze dotyczącego tego, gdzie w tym czasie była reszta rodziny, dlaczego nikt mi nie pomagał. Relacje rodzinne były dość zawiłe, kłótnie, konflikty etc. Zbyt dużo żeby wyjaśniać i niepotrzebne, żeby opowiadać w tej historii.
Mam 22 lata. Mój mąż jest o 7 lat starszy. Trochę poszalał w młodości i kiedy miał 16 lat urodził mu się syn. Wychowujemy go razem.
Więc w wieku 22 lat, mam 13letniego syna.
W dodatku ma już prawie 170 cm wzrostu i mnie przerasta.
Uwielbiam miny ludzi, kiedy usłyszą jak mówi do mnie "mamo".
Do tego stopnia, że często sama o tym wspominam, np. w sklepie z ubraniami mówię wyraźnie: "szukam spodni dla syna, 13 lat". Robię to, bo bawią mnie ich reakcje. Poza tym wtedy pewnie wszyscy myślą, że jestem po trzydziestce, tylko tak młodo wyglądam ;')
Moje dzieciństwo było koszmarem. Najpierw dom dziecka, potem pobyt w rodzinie zastępczej, do której trafiłam w wieku 6 lat. I wtedy zaczęło się piekło. Ja i mój młodszy brat byliśmy molestowani seksualnie przez "przyszywanego brata" - syna rodziców zastępczych. Oprócz tego gnębił nas psychicznie, bił nas, oddawał mocz do naszych kubków na herbatę, sikał nam także do jedzenia i picia. Wkładał ludzki i zwierzęcy kał do posiłków.
Za każdym razem gdy rodzice wyjeżdżali, trzęsłam się cała ze strachu, wiedząc co się będzie z nami działo... Groził, że jak komuś powiemy, to nas zabije. Mówił, że ma w razie czego kolegów, którzy mu w tym pomogą. Na rodziców zastępczych nie mogliśmy liczyć. Mieli nas za margines społeczny, stosowali wobec nas przemoc. Zaczęło się od klapsów pasem, potem było bicie po piętach, rękach, wykręcanie rąk, ciągnięcie za włosy, bicie po twarzy, wyzwiska. Przy innych ludziach grali czułych, troskliwych rodziców. W wieku 17 lat pierwszy raz uciekłam z domu. Później coraz częściej nie wracałam na noc, aż do mojej 18. Po jakimś czasie już tam nie wróciłam. Mój brat został wyrzucony z domu w dniu swoich 18 urodzin, w święta.
Poznałam chłopaka, z którym aktualnie jestem szczęśliwa, mamy dwójkę wspaniałych dzieci. Minęło trochę czasu, zanim opowiedziałam Mu o tym, co mnie spotkało. Stara się mnie wspierać jak tylko potrafi. Od 15 roku życia męczę się z nerwicą lękową, dopiero od zeszłego roku przełamałam się z tym, żeby pójść do psychiatry. Jest mi ciężko, miewam koszmary, boję się wychodzić do ludzi, czasami dochodzi też derealizacja. Mam już dość tego, jak się czuję. Mam nadzieję, że wizyty u psychiatry mi pomogą. Jak skończę karmić piersią, będę musiała zacząć brać leki psychotropowe.
Mój brat wyjechał za granicę do pracy.
Czasami mijam na ulicy rodziców zastępczych, gdy tylko mnie zobaczą, udają, że mnie nie znają.
P. S. Oboje są nauczycielami, jedno z nich jest dodatkowo psychologiem w szkole.
Nienawidzę siostry swojego faceta.
Kasia ma 32 lata i niestety, ale dotychczas na jej drodze nie stanął facet, który byłby jej godzien. A to za biedny, albo za brzydki, albo ma stare auto. Ona sama jakoś wybitnie piękna nie jest, a z pensji przedszkolanki też nie wyciąga kokosów.
Wiele kobiet narzeka na chorą relacje syn-matka. Ja za to narzekam na relacje mojego faceta z Kasią. Ma wobec niej jakieś poczucie obowiązku by się nią zajmować, choć jest od niej młodszy o 7 lat. Wynika to po części z charakteru jego siostry. Co chwilę do nas dzwoni, odwiedza dosłownie codziennie, nie możemy nigdzie bez niej wyjść. Każda impreza, każdy wyjazd ze znajomymi musi być z nią, bo ona nikogo nie ma itp. Trzeba ją potem niańczyć jak dziecko. Ostatnio nie mogłam płynąć kajakiem z moim facetem, bo Kasi nie odpowiadało towarzystwo naszego sympatycznego kolegi. Zrobiła aferę i ostatecznie płynęła z moim Michałem, a ja z tamtym kolegą.
Kasia mieszka nadal z rodzicami, którzy posiadają duży dom w centrum miasta. Ostatnio wzięli się coś za sprawy spadkowe. Zaprosili mnie z mężem na kawę, żeby omówić wszystko na spokojnie. Z mężem zgodnie stwierdziliśmy, że dom niech weźmie Kasia pod warunkiem, że weźmie na siebie większość obowiązków z opieką nad rodzicami. Zapewniliśmy, że pomożemy jak tylko się da, ale to ona będzie z nimi mieszkać. Kasia zaczęła drzeć mordę (inaczej nie potrafię tego nazwać), że ona nie ma zamiaru zajmować się rodzicami na starość, bo nie jest służącą. Teściowie przyjęli to spokojnie i tylko się uśmiechnęli, ale mi szczęka aż do podłogi opadła, bo nie rozumiem jak można być tak niewdzięcznym, tym bardziej, że ciągle ją utrzymują.
Ostatnio stan zdrowia teściowej pogorszył się i musiała na trochę zrezygnować z obowiązków domowych. Chciałam im trochę pomóc, więc codziennie gotowałam im obiady i woziłam je jeszcze ciepłe w pudełkach. Jednego dnia musiałam zostać dłużej w pracy, więc zadzwoniłam do Kasi, że dzisiaj nie dam rady im nic zrobić. Darła się na mnie przez 15 minut, że jestem nic nie warta i nawet obiadu nie potrafię ugotować. Ona przez te 3 tygodnie kiedy teściowa nie mogła się przemęczać, nie robiła w domu nic. Mój mąż chodził do nich w weekend i sprzątał im dom.
Teściowie to ludzie o złotym sercu i nie są w stanie nad nią zapanować, a ja boję się co będzie gdy umrą. Już teraz nie jestem w stanie czasami nerwowo wytrzymać z Kasią. Mój mąż powoli stara się ograniczać kontakt, ale to nie takie proste kiedy ona wymusza wszystko płaczem i szantażem emocjonalnym. Rozmowy z nią to jak rzucanie grochem o ścianę. Nie wiem co mam robić. Nie mogę przecież powiedzieć mężowi żeby zerwał kontakt z siostrą. Poza tym, ona mieszka nadal z rodzicami, więc jesteśmy zmuszeni ją widywać.
Dodaj anonimowe wyznanie
