Z chłopakiem byłam 4 lata. Kochałam go bardzo. Tak bardzo, że jego podłe zachowanie wobec mnie usprawiedliwiałam i wybaczałam.
Na początku związku było cudownie. Był kochany, starał się. Ale z czasem zaczęło go wszystko we mnie denerwować. Pamiętam, kiedy pierwszy raz nazwał mnie "pierdolną idiotką". Potem było coraz gorzej. Kłótnie zamieniały się w fale wyzwisk z jego strony. Przeważnie powód sprzeczek był tak błahy, że aż szkoda słów. Ale on się nie kontrolował. Co chwilę słyszałam że jestem głupia, durna itp. Miałam go dość. Ale nie pozwolił odejść. Z początku mnie przepraszał. Z czasem tak odwracał kota ogonem, że to ja się czułam winna. Tańczyłam jak mi zagrał, przy okazji starałam się jak mogę, chciałam być "idealną przyszłą żoną". Tyle że zamiast to doceniać, on tego wymagał. Moim obowiązkiem było gotowanie dla niego, sprzątnie po nas i najgorsze, co odrzuca mnie do dziś, robienie mu loda. Bo kobieta która kocha - robi. A jak nie zrobiłam? Mówienie mi jak beznadziejna i daremna jestem. Oczywiście dodatkowo odzywał się do mnie chamsko, głównie wyzwiskami, ciągnął kłótnie ile się tylko dało i dopierdalał mi tak, żebym finalnie ja go przeprosiła. No a ja to, cholera jasna, robiłam. Zależało mi aż za bardzo.
Potem już było tylko gorzej. Nazywał mnie kurwą, szmatą, suką, jebaną pizdą itd, mogłabym wymieniać i wymieniać. A ja sobie na to pozwalałam. Ile czasu przepłakałam w tym związku, to moje. Stał się dla mnie po prostu dupkiem. Umawiał się ze mną, po czym wychodził z kolegami, a ja zostawałam w domu. W tygodniu to pół biedy, ale na weekend? Szlag mnie trafiał, gdy on szedł się bawić do kolegów (którzy swoją drogą bardzo mnie lubili), a ja siedziałam sama w mieszkaniu. Nie raz mi mówił, że mówię jak skończona kretynka (nie piję, mam uczulenie na alko), on mnie do znajomych nie będzie zabierał. Wierzyłam mu w to. Wierzyłam, że ja jestem problemem. Dopóki nie odważyłam się spytać znajomych, czy naprawdę to co mówię nie ma sensu i jestem tak zjebana jak mój luby mi powtarzał. Zdziwieni zaprzeczyli, powiedzieli że jestem jedną z normalniejszych dziewczyn, jakie poznali. Swoich znajomych już nie miałam. Sugerował mi, że go kłamałam mówiąc, że moje życie erotyczne przed nim było średnio interesujące. Uważał, że z każdym moim kolegom spałam. Wymusił na mnie zerwanie kontaktów. Koleżanek za wiele nie miałam, więc będąc z nim nie została mi żadna.
Czułam się samotna. Momenty jak facet się troszczy o kobietę, jak pokazuje swoją miłość widziałam tylko na filmach.
W końcu powiedziałam dość. Ale nie tak jak milion poprzednich razy. Zablokowałam go gdzie tylko mogłam i wyjechałam za granice. Nie pozwolę, żeby ktokolwiek kurwił na mnie bez powodu. Przez niego sama się nie szanowałam. Teraz czas przywrócić dawną pewność sobie. Trzymajcie kciuki!!
W dzieciństwie miałam królika. Był moim najlepszym przyjacielem. Bardzo o niego dbałam.
Jednak pewnego dnia, gdy wróciłam ze szkoły, klatka była pusta. Rodzice powiedzieli mi, że królik bardzo źle się poczuł, zawieźli go do weterynarza, a tam okazało się, że jest bardzo chory, więc został uśpiony i spokojnie odszedł z tego świata do nieba dla zwierząt. A po latach się wydało, że rodzice wcisnęli mi tą bajeczkę, bo byłam dzieckiem, a tak naprawdę mój młodszy brat udusił go podczas zabawy.
Trochę się wstydzę pisząc to.
Jesteśmy z moim mężem razem 4 lata, 2 po ślubie. Jesteśmy bardzo zgodnym małżeństwem, mamy synka i 2 dziecko w drodze. Oboje są chciani i "wystarani". On jest super tatą, syn go uwielbia, ma do niego świetne podejście. Prowadzi ze mną dom i ogólnie jest wzorem. A mimo tego czasami nie wiem ile z nim jeszcze wytrzymam.
Mój mąż ma bardzo niskie libido. Nie chce ze mną sypiać, każdorazowo jest to moja inicjatywa. Kiedyś prawił mi dużo komplementów, dawał mi drobne upominki, przytulał. Dziś nawet nie bierze mnie za rękę na ulicy ("bo mu gorąco"). Opiekuje się nami i okazuje mi miłość w sposób, który do mnie nie trafia. Jesteśmy super parą na pokaz, w środku czuję, że to we mnie umiera. Przykro byłoby mi się z nim rozstać, ale on nie dba o naszą miłość. Wszystko co robi (np. zdjęcia mi na wczasach) robi dlatego, że go o to wyraźnie proszę. Rozmawiam z nim. Często. Mam nawet wrażenie, że temat go męczy. Czuję się brzydka i niekochana, a naprawdę uważam, że jestem zadbana i w miarę ładna. Nie wiem gdzie popełniam błąd.
Niedziela 5.00 rano, jeszcze nie śpię, z nerwów boli mnie brzuch, usypiam co chwilę budzące się dzieci. Mój horror zaczyna się przeważnie w piątkowy wieczór, a kończy się późnym wieczorem w niedzielę. W mieszkaniu u góry słuchać hałasy, tupanie, krzyki, wyzwiska... To mój teść alkoholik.
Nie wytrzymuję, chwytam kolejny raz po telefon, tym razem decyduje się zadzwonić... 1 1 2... Drżącym głosem tłumaczę kobiecie co się dzieje. Po pół godzinie przyjeżdża patrol. Wychodzę do nich w piżamie i proszę o pomoc. Pukają do drzwi u góry, teściowa wpuszcza ich do kuchni gdzie odbywa się głośny monolog mojego teścia pijaka. "Proszę pana, proszę iść spać, proszę dać spać swojej rodzinie", "ja nie mam rodziny to są debile", "albo pójdzie pan spać albo pojedzie pan z nami", "no pójdę, no" "to do widzenia, dobranoc, żebyśmy nie musieli drugi raz przyjeżdżać za pół godziny".
Opadły mi ręce... Zgadnijcie co było dalej...
Drugi raz już nie zadzwoniłam, dziękuję za takie wsparcie...
Policja się dziwi, że dochodzi do tragedii, skoro nie potrafią pomóc nawet w takiej oczywistej sytuacji...
Pan alkoholik jak gdyby nigdy nic wychodzi o 5 do pracy wraca po 15... i tankuje w siebie dzień w dzień 8 piw i rano jedzie do pracy. Prawo jazdy odebrane dwukrotnie na rok i co? I dalej jeździ na podwójnym gazie. W weekend 30 piw w 48h z małymi przerwami na sen przy stole, a w poniedziałek rano jak gdyby nigdy nic - do pracy. Przykładny obywatel - przecież pracuje.
Niebieska karta? To jakiś żart. Pijak dalej pije, a żona jest wzywana na wyjaśnienie kilka razy do pomocy społecznej... To nie jest normalne, to jest chore.
A ja mam już dość. ;(
Chciałabym opowiedzieć Wam o moim panicznym strachu przed ginekologiem.
3 lata temu przeszłam operację wycięcia guza, który znajdował się przy moim jajniku. Spokojnie, na szczęście nie był złośliwy. Spędziłam wtedy w szpitalu prawie miesiąc, trochę trwały te wszystkie badania, a do nich zaliczała się wizyta u ginekologa. Wysłano mnie od razu do pani ginekolog w tym samym szpitalu. Miałam wtedy 19 lat i nigdy wcześniej nie byłam u ginekologa i bardzo się stresowałam...
Pani uspokajała mnie, żeby się nie denerwować, bo nic nie będzie bolało. Chwilę później nagle wepchnęła we mnie z całej siły jakieś narzędzie (przepraszam, ale nie mam pojęcia co to było), tak jakby chciała przebić mnie na wylot. Poczułam taki ból jak nigdy w życiu. Przeszywał całe moje ciało i wrzeszczałam tak, że później miałam zdarte gardło przez kilka dni. Pani od razu zmieniła swoje pozornie przyjazne nastawienie, zaczęła na mnie krzyczeć, że symuluję, bo to przecież tak nie boli. Powtórzyła czynność i znów wrzeszczałam z bólu, tym razem krzyknęła, że nie da się mnie zbadać i kazała mi się ubrać.
Kiedy podniosłam się z fotela, nie mogłam ustać na nogach, kuliłam się i bolało mnie całe podbrzusze, płakałam z bólu. Pani oczywiście nadal niezbyt w to wierzyła, co było dla mnie najbardziej rozczarowujące w tej wizycie.
Teraz boję się iść do ginekologa i w ogóle wątpię, że kiedykolwiek to zrobię. Wiem, jak ważne są wizyty kontrolne, ale na słowo "ginekolog" mam w głowie wizytę u tamtej pani i łzy same napływają mi do oczu. Mam też świadomość, że każdy ginekolog jest inny i ma inne podejście, ale myślę, że sami wiecie jak ważne są pierwsze wizyty u specjalistów typu ginekolog czy chociażby dentysta. Nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek się przełamię do kolejnej wizyty... Boję się też komukolwiek o tym powiedzieć, bo mogę zostać potraktowana tak jak podczas tamtego badania. Wydaje mi się, że nikt mi w to nie uwierzy. Pani ginekolog chyba nawet nie zdaje sobie sprawy, jaką wyrządziła krzywdę mojej psychice...
Mam 35 lat i do tej pory myślałem, że te cienkie warkoczyki na głowie Afroamerykanów, to są naturalne włosy, niesplecione. Po prostu myślałem, że jednym rośnie afro, a innym warkoczyki.
Żona uświadomiła mnie podczas oglądania serialu, 30 razy pytając, czy mówię serio.
Mówiłem serio.
Gdy byłam dzieckiem, miałam pewną starszą koleżankę Anię, która zawsze wpadała na głupie pomysły i wykorzystywała to, że byłam młodsza i mniej o świecie wiedziałam.
Kiedyś bawiłyśmy się u mnie w domu, po szkole i postanowiłyśmy poszukać słodyczy w szafkach. Słodyczy nie znalazłyśmy, za to w ręce wpadła nam paczka prezerwatyw moich rodziców. Ania powiedziała, żebyśmy dla zabawy przebiły paczkę szpilką, bo kiedyś słyszała o czymś takim w jakimś żarcie i to będzie śmieszne. Ja, niezbyt rozumne dziecko, stwierdziłam, że w porządku, będzie śmiesznie. Jakoś kompletnie nie wpadłam na to jak to działa, bo nie miałam wtedy w ogóle pojęcia o takich sprawach. I cóż, 9 miesięcy później urodziła się moja bardzo niepełnosprawna umysłowo siostra, która obecnie jest utrapieniem dla całej rodziny. Kochają ją, ale opieka nad nią jest wykańczająca. Czuję się z tym okropnie, mimo tego, że nie wiadomo czy to akurat wina tych prezerwatyw, bo rodzice mogli ich po prostu nie użyć lub zauważyć, że są przebite. To też powód, dla którego nie wiem czy się do tego przyznać czy nie, w końcu minęło już z 8 lat.
Podoba mi się pewien chłopak z mojej klasy. Dobrze nam się rozmawia, lubię jego towarzystwo, zaczęłam więc zastanawiać się, czy zechciałby może się ze mną umówić. Planowałam zapytać go o to już wiele razy, ale za każdym razem brakowało mi odwagi - nie wiem, czy to nie za wysokie progi jak na taką szarą mysz jak ja.
W zeszłym tygodniu wracaliśmy razem ze szkoły i postanowiłam, że jednak to zrobię. Już miałam powiedzieć o wspólnym kinie, kiedy Tymek wyparował: „wiesz, że twój mózg sprawia, że widzisz siebie jakieś 5 razy bardziej atrakcyjną niż w rzeczywistości jesteś?”.
Fajnie. Teraz to chyba nigdy go nie spytam.
Mam przyjaciółkę. Znamy się od zawsze. Rok temu poznała faceta. Zakochała się i świat zaczynał i kończył się dla niej na nim. Kiedy go poznałam, zdecydowanie go nie polubiłam. Ale ona była szczęśliwa więc nic nie mówiłam.
Jakiś miesiąc czy dwa po poznaniu go, byłam w barze z mężem i szwagrem, i zobaczyłam go jak dość machanie podrywa inne dziewczyny. Zadzwoniłam do przyjaciółki od razu jej o tym powiedzieć, na co ona stwierdziła tylko, że jej facet jest w pracy i na pewno go z kimś pomyliłam. Powiedziałam, że nie jestem ślepa i to jest on. Nie uwierzyła mi. Porobiłam zdjęcia i nagrałam filmik. Spotkałam się z nią następnego dnia. Wciąż mi nie uwierzyła, była na mnie bardzo zła, pokłóciłyśmy się niesamowicie, padło wiele ostrych słów.
Nie rozmawiałyśmy przez kolejne parę miesięcy, aż pewnego dnia późnym wieczorem przyszła do mnie.
Nigdy nie zapomnę tego widoku. Kobieta, która od zawsze była dla mnie jak siostra, stała przede mną zapłakana, posiniaczona i cała poszarpana. Okazało się, że w końcu sama odkryła, że jej ideał nie tylko podrywa, ale też posuwa wiele innych kobiet. Kiedy już w to uwierzyła, postanowiła się z nim skonfrontować, a on dostał szału, pobił ją i zgwałcił. We mnie obudził się potwór, naprawdę chciałam w tamtym momencie zabić tego faceta. Na szczęście mój mąż wykazał się rozsądkiem, od razu zadzwonił po policję, postanowiliśmy też, że moja przyjaciółka zamieszka teraz z nami aż wydobrzeje.
Sprawa jest w toku, jak się okazało to nie jest pierwsze takie oskarżenie.
Ja natomiast po tym wszystkim nie mogę sobie wybaczyć tej kłótni. Bo gdybym ja zmusiła żeby mi wtedy uwierzyła, gdybym nie była tak dumna i się do niej odezwała wcześniej, może by do tego wszystkiego nie doszło. Teraz moja przyjaciółka chodzi na terapię, ale nie wygląda nawet jak cień dawnej siebie. Jej spojrzenie jest puste i nie ma już w nim mojej siostry.
I to wszystko moja wina...
Zawsze byłam ładna i głupia. Przez szkołę się jakoś prześlizgnęłam i sobie dalej żyję. Sporo w życiu uszło mi płazem z powodu urody.
Jakiś czas temu stwierdziłam jednak, że chciałabym się jakoś rozwinąć, poszerzyć horyzonty. Zaczęłam więc czytać książki. Nie naukowe, bo się na tym nie znam i byłyby dla mnie niezrozumiałe.
Zaczęłam czytać takie zwykłe książki. Najpierw lektury szkolne, których nigdy nawet nie dotknęłam, bo wydawały mi się nudne.
"Lalka" mi się bardzo podobała (szkoda mi było Wokulskiego. Łęcka to niezła s*ka!), "Dziady" zupełnie nie - to był dla mnie jakiś bełkot i odpuściłam.
Potem przerzuciłam się na kryminały. Słyszałam, jak ludzie często mówili coś o Agacie Christie. Wiedziałam, że to była jakaś pisarka, ale żadnej książki nie znałam. Przeczytałam więc kilka. Świetne były.
Teraz czytam fantastykę. Szukam swojego ulubionego gatunku (chyba). Próbuję wszystkiego po trochu i na razie w ogóle mnie to nie nudzi. Wręcz przeciwnie - chcę więcej!
Nie sądzę, żebym się od tego robiła jakaś mądrzejsza, ale zauważyłam, że styl wypowiedzi mi się zdecydowanie poprawił i słownictwo rozszerzyło (może więc jednak jestem odrobinę mądrzejsza? Nie wiem).
W każdym razie piszę o tym tutaj, bo może to brzmi głupio, ale dla mnie to spore osiągnięcie.
Znajomym ciężko mi się tym pochwalić, bo dla nich czytanie książek to głupota i strata czasu. Wstyd, ale kiedyś też tak myślałam.
Dodaj anonimowe wyznanie
