Mam taki mroczny okres w swoim życiu. Żadne narkotyki, melanże czy seks z przypadkowymi osobami, po prostu padła mi psycha.
Kilka lat temu mój luby (od niedawna były luby) zachorował na raka. Był dzielny, ogromnie. Ja też się starałam, wierzyłam, że się uda i wspierałam go. W środku jednak byłam w rozsypce. W nocy budziłam się, bo nie mogłam oddychać, drętwiały mi ręce i dostawałam ataków paniki. Musiałam łykać leki uspokajające lub walnąć coś mocniejszego przed snem, żeby usnąć. Zaczęłam też mieć problemy z oczami, bo okazało się, że organizm nie radzi sobie z taką dawką stresu i mam pełno skur*ielków przed oczami. Co rano, po przebudzeniu, dochodziło do mnie co się dzieje i marzyłam o tym, żeby moim największym problemem były dodatkowe kilogramy czy niezaliczony egzamin na uczelni. Niektórzy "wspierali mnie" tekstami typu "przywykniesz, że jest chory" lub "z nim czy bez niego, dasz radę". Na szczęście leczenie przebiegło pomyślnie i tu by się mogło wszystko zakończyć, ale... po jego chorobie odbiło mi.
Dwa lata później bałam się wszystkiego, każdego znamienia, bólu gardła czy bólu brzucha. Doprowadziłam się do takiego stanu, że każdego dnia rano zaczynałam histerycznie płakać, że umieram, bo na pewno jestem chora. Byłam ciągle przerażona, ciągle zapłakana. Bałam się dotknąć, bo podczas mycia znajdowałam guza za guzem. Co chwilę byłam u lekarza i w końcu polecił mi wybranie się do psychologa. Oczywiście nie poszłam. W domu wiedzieli, że coś fiziuje, ale nikt nie wiedział jak jest źle, oprócz byłego, który najpierw się ze mnie śmiał, a potem przestał zwracać uwagę. Nie rozumiał, że ja nad tym nie panuję.
Kiedy przypominam sobie to wszystko, wciąż czuję to ogromne przerażenie, ten ból, tę niemoc i rozpacz... potrafiłam leżeć na podłodze i wyć jak zwierzę, ot tak, bo czułam, że mnie coś zżera od środka.
Wiedziałam, że przestaję kompletnie nad sobą panować. Jak zamykałam oczy, widziałam tylko czerń. Taki pusty twór się ze mnie zrobił.
Udało mi się ogarnąć swoje cztery litery, ale dopiero teraz, po 4 latach od tego wszystkiego, nie popadam w panikę, kiedy coś się dzieje.
Za to do szału doprowadzają mnie ludzie, którzy wypowiadają się na temat depresji, nerwicy czy stanów lękowych. Depresja? A tam, za dobrze miał, jeden problem się pojawił i już histeria!
Gdyby ktoś wcześniej, przed tym wszystkim, próbował mi opisać to, co sama przeżyłam, nie byłabym w stanie sobie tego wyobrazić. To jest ta pustka, ta ciemność w środku, która przytłacza swoim ciężarem i odbiera nadzieję na wszystko. Brzmi patetycznie, ale nie umiem tego inaczej opisać.
Do końca jeszcze się nie wyzbierałam, wiem, ale staram się.
Nikomu nie mówiłam o tym, że było tak źle. Wstydzę się, że sama doprowadziłam siebie do takiego stanu.
Lubię być gwałcona…I nie chodzi mi o zabawy. Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że jest to chore, a przede wszystkim niebezpieczne, ale nie potrafię tego zmienić. Nie uważam się za osobę nienormalną. Ogólnie jestem rozsądna, tylko nie w tym przypadku.
Zaczęło się od pierwszego razu. Chłopak nalegał, a ja się opierałam. Każde spotkanie był bardzo natarczywy. Wsadzał mi ręce pod bluzkę, w majtki, a ja go odpychałam. Za każdym kolejnym razem robiłam się coraz bardziej mokra. Pewnego dnia po prostu ściągnął mi majtki i zrobił swoje. Jednocześnie mnie wszystko bolało i było mi przyjemnie. Zerwaliśmy. Przez kolejny rok przewinęło się w moim życiu z 8 facetów. Każdemu się "opierałam" i wszystkie te znajomości kończyły się po pierwszym razie. Pierwszym "niechcianym dotykiem" był obleśny stary facet w autobusie, ocierający się o mnie. Miałam jeansy i kurtkę, ale doskonale czułam jego posuwiste ruchy na moich pośladkach.Tak mi się spodobało, że stało się to moją rutyną. Przesiadałam się z jednego autobusu do drugiego, gdzie było tłoczniej, wciskałam się między facetów i wypinałam tyłek. Zakładałam spódniczki, nie zakładałam majtek. Pewnego razu w końcu "trafiło mi się" i facet starszy, kolo 50, zaczął się o mnie ocierać. Byłam w siódmym niebie…Gdy poczułam jak wsuwa mi rękę pod spódnicę, to myślałam, że eksploduję.
Na imprezach nie piję alkoholu, ale zawsze kupowałam sok i szłam tańczyć z nadzieją, że ktoś mi coś dorzuci… Przygodny seks w łazienkach zupełnie mnie nie interesował, chciałam, żeby ktoś mnie zaciągnął w krzaki. Jednej nocy wracałam sama po imprezie. Szłam przez park. Na ławce siedział chłopak, dosyć młody, trochę już podpity. Ruszył za mną. W pewnym momencie poczułam popchnięcie. Przydusił mnie bełkocząc, że sama się prosiłam i zgwałcił mnie… Znowu miałam orgazm, ale po wszystkim czułam się źle, wiedziałam, że to nie jest normalne. Po tym incydencie uspokoiłam się. Przestałam narażać się dla chwili emocji. Nawet spotykałam się z kimś przez kilka miesięcy, ale to nie wypaliło.
Pewnego razu gdy wracałam z pracy nad ranem natknęłam się na 3 mocno wstawionych kolesi. Zaczęli coś do mnie wołać. Przyspieszyłam kroku, mimo że w głowie miałam myśl, żeby poczekać na nich. Dogonili mnie, powiedzieli, że to wieczór kawalerski i ja będę dzisiaj ich s*uką. Zgwałcili mnie. A ja? Jak gdyby nigdy nic wróciłam do domu. Byłam poobijana i obolała. Brzydziłam się siebie, że to mi się podobało.
Ostatniego gwałtu zupełnie nie pamiętam. W końcu się doprosiłam. Ktoś mi coś dodał do drinka. Nic z tego nie pamiętam. Prawdopodobnie było ich kilku. Zgwałcili mnie też analnie, a na koniec pobili. Miesiąc spędziłam w szpitalu. Wstrząśnienie mózgu i śpiączka. Teraz mam problemy z mówieniem. Często zapominam slow. Najgorsze jest to, że wcale mnie to nie zniechęciło do mojego "hobby". Od tamtego czasu leczę się. Rok spędziłam w szpitalu psychiatrycznym. Nie widzę efektów... Boję się, że kiedyś mnie to zabije.
Chciałabym opowiedzieć wam bardzo nieprzyjemną historię, o której wiem tylko ja i opiekunka z kolonii.
Było to dość dawno. Miałam jakieś 11-12 lat. Rodzice wysłali mnie na kolonie gdzieś nad jeziora. W przedostatni dzień kolonii mieliśmy wycieczkę do jakiegoś parku wodnego. Podróż miała trwać 3 godziny, bo park był daleko, a ja od samego rana jakoś źle się czułam. Brzuch mnie bolał i było mi niedobrze, ale nie mogłam zostać sama w ośrodku, więc musiałam ruszać w drogę.
Jakoś po półgodzinie jazdy poczułam, że muszę koniecznie do toalety. Postój miał być za 40 min, więc uznałam, że wytrzymam, no i wtedy zaczął się mój koszmar.
Już czułam, że zaraz popuszczę. Wiedziałam, że będzie to niezdrowa kupka, ale musiałam wytrzymać. Męczyłam się tak z 10 min i w chwili, w której uznałam, że już nie dam rady, postanowiłam poprosić koleżankę z siedzenia obok, żeby poprosiła opiekunkę o postój. Koleżanka poszła i wraca z opiekunką po paru minutach (które były niewyobrażalnie długie dla mnie). Pani opiekunka stwierdziła, że nie mogą się zatrzymać, bo niedługo będzie postój, a tak poza tym to nie da rady się tu zatrzymać.
Tak więc biedna ja, nieśmiała dziewczynka, siedziałam z zaciśniętym na maksa zwieraczem, który niestety jakieś 10 min przed postojem już nie wytrzymał.
W autobusie śmierdziało tragicznie. Osoby z chorobą lokomocyjną zaczęły wymiotować. Ja siedziałam jeszcze te 10 min na mokrym od sraczki siedzeniu, w przemoczonych majtkach i spodenkach.
Niezbyt chciałam się z tym do kogoś zwrócić, bo to straszny wstyd, ale powiedziałam opiekunce i poszłyśmy do łazienki, ja umyłam trochę spodenki, majtki wyrzuciłam i dostałam od opiekunki bluzę, którą kazała mi przewiązać wokół pasa, żeby zakryć plamę.
Koleżankom powiedziałam, że dostałam niespodziewanie okresu.
Zostawiło to na mnie takie piętno, że teraz zawsze noszę przy sobie tabletki na biegunkę, a jak czuję rano jakiś ból brzucha, to biorę profilaktycznie.
Straszne przeżycie. Nie polecam.
Jestem nauczycielem języka, jest dość popularny, ale nie tak jak angielski. Ponieważ zawsze interesowała mnie metodyka nauczania, uczęszczałem na różne kursy i szkolenia. Po 11 latach praktyki w różnych szkołach (od podstawówki przez szkoły językowe po uniwersytet trzeciego wieku) dwa lata temu dostałem pracę na jednej z renomowanych biznesowych uczelni, na której dość mocno cisną. Pomimo dużych wymagań, zbieram same świetne noty, zarówno od studentów, jak i osób wizytujących moje zajęcia. W szkołach językowych ludzie zabijali się o miejsce w mojej grupie. Ludzie sobie mnie polecają.
Co w tym anonimowego? Otóż pomimo tego, że jestem świetnym dydaktykiem, jestem kiepskim językowcem. Fatalnie mówię w języku, którego nauczam! Nie byłem najlepszym studentem, nigdy nie byłem na Erasmusie w kraju, w którym mówią w tym języku (w ostatniej chwili zostałem w Polsce dla dziewczyny, która i tak mnie potem rzuciła), poza corocznym wycieczkami do tego regionu, nigdy tam nie mieszkałem. Uchodzę za wybitnego eksperta, a wystarczy, że w okolicy pojawi się native speaker lub ktoś po tej samej filologii i już unikam tych osób, bo się boję, że się zorientują, że jak na chwalonego nauczyciela języka, mówię w nim beznadziejnie. Albo spinam się tak, że odpowiadam półsłówkami. Wychodzę przy tym na gbura. Mam ogromną barierę językową, choć skutecznie pomagam ją pokonać innym - szewc bez butów chodzi. Gdy jestem zmuszony zamienić w tym języku parę słów z kolegami z pracy, jestem pewien, że gdy tylko zamknę drzwi, zaczynają mnie obgadywać, że to żałosne, że uczę języka, w którym nie umiem dobrze mówić (z moimi grupami nie mam bariery, jestem bardzo elokwentny, bo wiem, że są na niższym poziomie niż ja i raczej nie wyłapią błędów). Zaczynam przez to popadać w paranoję i rozważam odejście z pracy, bo niszczy mnie to. Nie stać mnie zaś teraz na rzucenie wszystkiego i wyjechanie do tego kraju, żeby podszkolić język.
Od urodzenia nie słyszę na lewe ucho. Od dawna zdaję sobie z tego sprawę (w sumie odkąd tylko zacząłem cokolwiek kumać), ale kompletnie mi to nie przeszkadza i nigdy się na to nie skarżyłem, jakoś nie zauważam problemów z tego powodu, może drugie ucho mam przez to bardziej czułe - na tyle kompensuje, że na wszelkich bilansach itp. miałem stwierdzany dobry słuch.
W każdym razie moja własna, rodzona matka dowiedziała się o tym fakcie WCZORAJ, bo próbowała szepnąć mi coś na ucho za plecami taty.
Mam 22 lata.
Urodziłam się i wychowałam się we Francji, moja rodzina wyemigrowała z Polski po wojnie, to dosyć istotne w tym wyznaniu. Dziadkowie mojego ojca mieli duży majątek, w 1945 roku armia radziecka wyrzuciła ich na ulicę, jako "element wrogi narodowi socjalistycznemu", pradziadkowie wyjechali do Francji.
Kilka lat temu rodzina wygrała sprawę w sądzie o zwrot majątku wraz z pałacem. Dom jest ogromny, po wojnie mieszkało tam kilka rodzin, ogólnie nic nie przypominało stanu sprzed wojny, patologiczne klimaty po PGR-owskiej wsi. Gmina zapewniła rodzinom lokale zastępcze, czekaliśmy na to 1,5 roku, ale się udało. Ruszył remont i się zaczęło, ludzie nie dają nam żyć, wrzeszczą - Pany s...syny jadą! Kradną co popadnie, kilka razy było włamanie na budowę, porysowali mi auto i wiele razy usłyszałam, że jestem złodziejem i zachciało mi się pałacu, to teraz mi pokażą.
Moja rodzina pracowała na ten majtek setki lat, nie potrafię zrozumieć, ile nienawiści jest w ludziach. Doszło do tego, że musieliśmy wynająć firmę ochroniarską, bo ginęło wszystko, a i ja sama nie czułam się bezpieczna. Kiedyś w sklepie na wsi usłyszałam, że takich jak ja powinno się powywieszać na drzewach... Jest mi bardzo przykro. Czasami mam ochotę wyć, skąd ta nienawiść? Nikomu niczego nie zabrałam, nikogo nie okradłam, nie wyrzuciłam na ulicę. Jestem w stanie zrozumieć, że musieli się wyprowadzić ze względu na zwrot domu do rodziny, dostali mieszkania z ogrzewaniem, ciepłą wodą i łazienkami, ich warunki się poprawiły, pałac był ruiną bez kanalizacji i ze starymi piecami, mają lepsze warunki, a nienawidzą mojej rodziny, tak jakbym co najmniej odebrała im wszystko... Czasami żałuję, że zdecydowałam się wrócić do Polski, do kraju, który kocham i czuję się tu jak u siebie, w swoim domu.
Jestem tak samotna, że jak mam urodziny, to chodzę w takie miejsca, gdzie wymagane jest pokazanie dowodu albo podanie PESEL-u. Zazwyczaj pytam o jakieś oferty pożyczki, której i tak nie potrzebuję. Ale za to jak miło, kiedy życzenia urodzinowe składają mi panie w banku ;)
Jestem w 6 miesiącu ciąży, przytyłam 3,5 kg. Moja rodzina ciągle mi powtarza, że bardzo przytyłam i mam się ograniczyć w jedzeniu, bo po porodzie będę miała ciężko wrócić do formy.
Mówi to mama, która w dwóch ciążach miała +35 kg (wiem od babci) i mówi to siostra, która przytyła 25 kg (jej dziecko ma teraz 7 lat), a dalej ma "ciążowy brzuszek".
Pracowałem jako kontroler biletów w jednej z prywatnych firm. Tego dnia pracowałem razem z Wieśkiem - kanarem z 15-letnim stażem.
Gdy przechodziliśmy razem przez ulicę Wiesiek znalazł leżący na chodniku portfel. W środku nie było wiele. Jakieś 20 kilka złotych i dowód osobisty. Dla Wieśka, który był bardzo pazerny na pieniądze, było to za mało. Po zabraniu pieniędzy wyjął bloczek z "mandatami" i na podstawie danych z dowodu osobistego wypisał karę za przejazd bez biletu. Dla kilku złotych prowizji wypisał karę osobie, która być może nigdy autobusem nie jechała.
Miałem duże wątpliwości, lecz nie mogłem tego tak zostawić. Następnego dnia poszedłem do kierownika i opowiedziałem o całym zdarzeniu.
Wiesiek podczas rozmowy z kierownikiem wszystkiego się wyparł. Rozpowiedział potem wszystkim, że jestem donosicielem i jeszcze na dodatek wymyślam na niego niestworzone rzeczy. A kierownik z braku dowodów nic Wieśkowi zrobić nie mógł.
Trzy tygodnie później Wiesiek wyleciał z hukiem.
Ukaraną osobą okazał się brat jakiegoś wysoko postawionego policjanta. Mimo to dla pozostałych pracowników byłem tylko kapusiem, przez którego Wiesiek został zwolniony.
Nikt już nie chciał ze mną pracować.
Gdy miałam naście lat moi rodzice hodowli kaczki. Akurat wykluły się młode, więc tym chętniej zachodziłam karmić kwoki i żółciutkie maleństwa.
Raz przypadkiem przy głaskaniu kwoki nie zauważyłam jednego kaczątka za sobą i usiadłam na niego tyłkiem. Niestety kaczuszka umarła. Nigdy nie zapomnę reakcji jego matki. Zaczęła głośno nad nim lamentować, trącać go dziobem, biegać w kółko wokół niego. Tej rozpaczy po stracie dziecka nie dało się znieść. Pozostałe dzieci skuliły się w grupce pod lampą nie wiedząc co się dzieje.
Od tego wydarzenia kaczka wyraźnie zmarniała. Nie chciała jeść, pić, ciągle siedziała w kurniku. Nigdy nikomu nie powiedziałam, że to ja wtedy zabiłam jej dziecko, a potem i kwokę, bo i ją po niedługim czasie znaleźliśmy martwą. Prześladuje mnie to do dziś. Po tym wydarzeniu nigdy już nie tknęłam żadnego mięsa.
Dodaj anonimowe wyznanie
