#88muW

W wieku 19 lat stałam się praktycznie bezdomna. Kiedy miałam 16 lat, moi rodzice się rozwiedli, od wielu lat między nimi się nie układało, każde z nich zaczęło żyć swoim życiem.

Po rozwodzie przeprowadziłam się z mamą do jej nowego faceta. Z ojcem straciłam kontakt i automatycznie z rodziną z jego strony, ponieważ oni obwiniali moją mamę o rozpad małżeństwa, ojciec ma teraz nową żonę i dziecko. Bardzo ciężko mi było odnaleźć się w nowej sytuacji, mama była zajęta nowym związkiem, a tata nową rodziną, dodatkowo nowa szkoła i nowe otoczenie. Bardzo źle układa mi się relacja z chłopakiem mojej mamy. Stale mnie krytykował, kontrolował, próbował być moim ojcem, tylko jakoś mu to nie wychodziło. Wieczne zakazy i nakazy, dlaczego taka słaba ocena, dlaczego zamierzasz iść na takie studia, dlaczego tak późno wracasz... Było to dla mnie nie do zniesienia. Rozmawiałam o tym z mamą, ale ona mówiła, że R. zwyczajnie martwi się o mnie i moją przyszłość, tylko nie potrafi tego okazać we właściwy sposób. Ja tak tego nie widziałam, on wcale nie próbował mnie poznać, polubić, zrozumieć moich zainteresowań. Bardzo mnie to bolało, moja samoocena była bardzo niska, nie miałam motywacji do niczego, czułam się nieakceptowana.

Dlatego gdy zdałam maturę wyprowadziłam się z od nich i straciłam kontakt z moją mamą. Znalazłam pracę i wynajęłam pokój. Od października poszłam na studia zaoczne. Z pracą i studiami jakoś sobie radzę, ale przykre jest to, że nie mam właściwie dokąd jechać na święta, nie mam do kogo zadzwonić, ani mama, ani tata nie interesują się tym, co u mnie słychać, w ogóle ich nie obchodzę, nie mam kogo zapytać o radę, czuje się jak z domu dziecka. Nie mam niczego, oprócz wynajętego pokoju, nie mam oszczędności, nie mam swojego domu rodzinnego, a gdy ktoś mnie pyta skąd jestem, praktycznie nie wiem co odpowiedzieć.

Przed maturą próbowałam odnowić kontakt z moją babcią ze strony ojca, pojechałam do niej i później tego żałowałam. Nawet mnie nie wpuściła do domu. Wykrzyczała mi w drzwiach, że przyjechałam tylko po to, żeby wyłudzić pieniądze, żebym wracała do matki i nigdy więcej nie przyjeżdżała. No i więcej nie przyjechałam... Bardzo boję się o moją przyszłość, martwię się tym, że gdybym zachorowała, nikt by mi nie pomógł, nikt mnie nie wesprze w trudnej chwili...

Całe życie nie będę mieszkać w wynajętym pokoju. Bardzo się boję, że kiedyś po prostu wyląduję na ulicy.
Anonimowykomentujacy Odpowiedz

Do bezdomności jeszcze daleko jeśli masz pracę i stać Cię na utrzymanie pokoju.
Przecież możesz kiedyś założyć własną rodzinę, taką której pragniesz.
Trzymam kciuki, żebyś do tego czasu umiała dobrze pokierować swoim życiem, myślami, emocjami, wartościami, żeby zaplanowac drogi do kolejnych celów.
Jesteś dzielna bo sama bez wsparcia rodziny bierzesz odpowiedzialność za swoje życie. Masz prawo czuć się zagubiona i pokrzywdzona.

upadlygzyms

Oko za oko, ząb za ząb?

Anonimowykomentujacy

Kuszący pomysł ale to każdy indywidualnie musi ocenić swoją sytuację i zadecydować samemu.

Furuya Odpowiedz

Tylko jak założysz rodzinę, to czasem nie daj się rodzicom kontaktować z wnukami. Niech się gonią.

Diddl Odpowiedz

Pracujesz i studiujesz, więc nie ma powodu, żebyś się bała, że wylądujesz na ulicy. Rodziny niestety się nie wybiera, ale możesz poznać nowych ludzi, którzy ci zastąpią rodzinę. Poszukaj znajomych, z czasem może uda ci się znaleźć przyjaciół, a nawet faceta w pakiecie z teściami, którzy będą dla ciebie lepsi niż twoi rodzice. Tylko uważaj, bo w obecnej sytuacji możesz stać się łatwą ofiarą dla toksyka, który będzie chciał wykorzystać twoje pragnienie posiadania rodziny, żeby mieć gdzie pojechać na święta. Na wszelki wypadek zbieraj dowody, że twoi rodzice nie chcą mieć z tobą kontaktu, że się tobą nie interesują, na wypadek gdyby na starość zażądali alimentów od ciebie. Z ojcem będzie prościej, bo domyślam się że on nie płacił na ciebie alimentów, skoro jego matka wykrzyczała ci, że przyjechałaś, żeby wyłudzić pieniądze, ale z matką może być trudniej uniknąć alimentów na nią, bo jednak z nią mieszkałaś, utrzymywała cię. Byłoby dobrze jakbyś miała nagraną rozmowę z mamą o tym jak traktuje cię jej chłopak, a ona to bagatelizuje i uznaje za jego troskę o ciebie. Na wszelki wypadek byłoby dobrze gdybyś nagrała jak babcia na ciebie nakrzyczała, miała dowody że ona nie chce z tobą kontaktu, bo można dostać alimenty na dziadków, jeśli rodzic nie żyje albo jest w niedostatku, a nigdy nie wiadomo co przyniesie przyszłość i czy babcia sobie nagle o tobie nie przypomni ,,w potrzebie". Tak swoją drogą co z twoją rodziną ze strony matki? Napisałaś że straciłaś kontakt z ojcem i z rodziną z jego strony po rozwodzie, bo obwiniali o niego twoją matkę (nawet jeśli jest winna, to ty nie jesteś niczemu winna i normalny ojciec nadal utrzymywałby z tobą kontakt, a nie cię olał, bo zrobił sobie nowe dziecko), z matką straciłaś kontakt po wyprowadzce, ale co z rodziną z jej strony?

CzarnaKrowa09 Odpowiedz

Skorzystaj z pomocy psychologa, choćby na swojej uczelni - pomoże Ci to emocjonalnie stanąć na nogi, bo sytuacja na pewno jest dla Ciebie trudna. Pozwij rodziców o alimenty - mają prawny obowiązek wspierać Cię finansowo do końca nauki. Bardzo dobrze zrobiłaś, że zerwałaś z nimi kontakty.

coztegoze3 Odpowiedz

Przede wszystkim możesz wystąpić o alimenty od obojga rodziców. Poszukaj biura prawnego związanego z uczelnią swoją albo inną publiczną i poproś ich o radę jak się zabrać za te alimenty. Dodatkowe pieniądze zawsze CI się przydadzą a i Tobie się to pomoże zabezpieczyć przed sytuacją kiedy rodzice nagle się upomną na starość o alimenty od Ciebie.

Diddl

No właśnie jeśli rodzice będą płacili na nią alimenty to w przyszłości może to zostać potraktowane na ich korzyść, jeśli upomną się o alimenty na starość W przypadku ojca już niekoniecznie, bo on najprawdopodobniej nie płacił alimentów, gdy była dzieckiem.

coztegoze3

@Diddl jakim cudem? Przecież skoro sąd musi zasądzić na jej rzecz alimenty, bo rodzice się nie interesują nią to oznacza, że nie wywiązują się z obowiązków rodzicielskich bez wyroku sądu.

Diddl

@coztego3, no niestety jeśli rodzic płacił na nieletnie dziecko alimenty lub je utrzymywał jako że miał nad nim opiekę, może zostać to potraktowane na korzyść rodzica przy sprawie o alimenty na nich od dorosłego dziecka. Zasądzenie alimentów i płacenie ich na dorosłe dziecko powinno być traktowane w sprawie o alimenty na rodzica jako zaniedbanie dziecka, skoro rodzic musiał mieć zasądzone alimenty, ale niestety wchodzi tu zasada wzajemności. Żeby tego uniknąć musiałaby udowodnić, że rodzice nie chcieli z nią kontaktu, zaniedbywali ją (i tu znów w przypadku ojca byłoby lepiej, bo on ją całkowicie olał po rozwodzie, no ale z matką mieszkała i nie ma nic o materialnym zaniedbywaniu, żeby chodziła głodna itp., ani o przemocy fizycznej, pod psychiczną być może dałoby się podciągnąć zachowanie chłopaka matki; tak więc zostaje jedynie zaniedbanie emocjonalne, które niełatwo udowodnić, choć tu autorka może mieć łatwiej o tyle, że matka po jej wyprowadzce nie chce z nią kontaktu). Oczywiście należy pamiętać że żeby sąd zasądził alimenty na rodzica rodzic musi udowodnić że jest w niedostatku i że nie może sam tego stanu rzeczy zmienić. I znaczenie mają też zarobki dorosłego dziecka, czy nie wiąże samo ledwo końca z końcem albo nie ma na utrzymaniu własnych małoletnich dzieci. Wtedy sąd może oddalić pozew albo zasądzić symboliczną kwotę.

coztegoze3

@Diddl a czy matka dbała aby utrzymywać kontakt z ojcem? Bo jeśli utrudniała to jest pozbawienie dziecka kontaktu z rodzicem. Matka w kwestiach związanych z jej chłopakiem a jej dzieckiem nie stawała po stronie swojego dziecka. To jest co najmniej zaniedbanie jak nie współudział skoro wiedziała i bagatalizowała.

To nie jest aż takie proste i można się doszukać różnych rzeczy. Dlatego pomoc prawna byłaby najlepsza.

Diddl

Brak reakcji matki na zachowanie jej chłopaka powinno być na jej niekorzyść. Gdyby ojciec chciał kontaktu z autorką, to nawet jeśli jej matka by mu tu utrudniała (zresztą weźmy pod uwagę, że autorka miała 16 lat jak rodzice się rozwiedli, więc raczej miała już swój telefon, na który ojciec mógł dzwonić i jest to taki wiek, że autorka mogłaby się zbuntować, gdyby zauważyła, że matka nie pozwala ojcu do niej przyjść ani jej iść do niego, to nie była kilkulatka, która nie ma swojego telefonu i którą łatwo zmanipulować, że tata jej nie kocha i dlatego jej nie odwiedza), to walczyłby w sądzie o kontakty i kontaktowałby się z nią teraz, gdy mieszka sama i matka nie może niczego utrudniać. A tego nie robi. Do tego zachowanie jej babci, a jego matki, gdy chciała odnowić kontakt nie świadczy o tym, żeby on był ojcem, któremu utrudniono kontakt. Po prostu założył sobie nową rodzinę i dziecko z poprzedniego małżeństwa mu nie pasuje do obrazka. Oczywiście pomoc prawna byłaby najlepsza.

Dodaj anonimowe wyznanie