#sAzjc

Był rok 2000, na święta dostałam od rodziców cudowne sanki - nie takie zwykłe, tylko zaprojektowane i pięknie pomalowane przez mojego Tatę, z dobrym siedziskiem i materiałową podpórką pod plecy. W mojej rodzinie wtedy się nie przelewało, za to zawsze dostawałam od rodziców takie właśnie cudowne, własnoręcznie robione prezenty.

Jako dosyć samodzielna 7-latka, w czasie ferii codziennie sama szłam te kilka ulic do domu kultury na półkolonie, ciągnąć za sobą moje ukochane sanki, które bardzo się podobały wszystkim dzieciakom.

Na moje nieszczęście, sanki upatrzyli sobie także dwaj nastoletni bracia z bloku obok.

Pewnego dnia, wracając po południu z domu kultury i będąc już niemalże pod moim blokiem, poczułam, jak ktoś obejmuje moją szyję swoim ramieniem, a drugą ręką wpycha mi brudny śnieg do buzi. Potem zostałam rzucona na ziemię, kopnięta w brzuch przez drugiego chłopaka i zostawiona w takim stanie. Jakoś udało mi się, mimo potoku łez, dotrzeć do mieszkania, już bez moich sanek, które zostały mi zabrane.

Rodzice byli już w domu i kiedy zobaczyli mnie zapłakaną i dowiedzieli się, co mi się stało, wpadli w złość, szczególnie mój Tato - jest on na co dzień bardzo spokojnym człowiekiem, ale tamtego dnia wyglądał, jakby dostał ataku furii. Jako że nie miałam problemu ze zidentyfikowaniem geniuszy zła, którzy mnie tak potraktowali, Tato szybko udał się do ich mieszkania.

O tym, co się tam wydarzyło, dowiedziałam się dopiero po latach: owi chłopacy byli synami dosyć znanego w okolicy lekarza. Kiedy mój wściekły Tata zaczął mu opowiadać, co jego synowie mi zrobili (a dowód, w postaci sanek, został szybko zlokalizowany w ich piwnicy), pan doktor wpadł w taki szał, że grubym paskiem natłukł tym dwóm nastolatkom na tyłek. Mój Tata nawet próbował go powstrzymać, bo u nas w domu nigdy nie stosowało się kar cielesnych, ale pan doktor nie miał problemu z przełożeniem dwóch chłopaków w wieku gimnazjalnym przez kolano. To nie był koniec kary - po kilku dnia doktor zadzwonił do moich rodziców referując, że synowie zostali wysłani na wolontariat do hospicjum.

Z mojej ówczesnej perspektywy całe zajście nie skończyło się dla mnie, o dziwo, żadną traumą. Rodzice zadziałali bardzo szybko i wysłali mnie na lekcje taekwondo, które stało się moją pasją i pozwoliło mi pokonać strach. Sanki oczywiście też odzyskałam.

Czemu o tym piszę? Ano dlatego, że wczoraj odwiedzając moja bardzo chorą ciocię w hospicjum natknęliśmy się na jednego z moich ówczesnych oprawców - jest obecnie pielęgniarzem. Nie, nie rozmawiałam z nim, ale cieszę się, że ta kara, którą nałożył na niego wtedy jego ojciec, zaowocowała tym, że dzisiaj wykonuje tak ciężką, ale potrzebną, pracę. Cieszę się, że "wyszedł na ludzi".
A wszystko przez to, że kiedyś postanowił ukraść moje sanki...
Komentarze (14)

#61Ofl

Skończyłam dobre studia, pracuję w dużej korporacji, która nawet chce mnie wysłać na rok do oddziału w Singapurze.

Tylko cóż z tego, skoro moją wymarzoną pracą jest... sprzątanie. Tak, uwielbiam sprzątać, podczas studenckich wakacji radośnie dorabiałam jako pokojówka. Obecnie moją "pasję" realizuję przez weekendowe akcje czyszczenia mieszkania na błysk i sprzątanie miejsc publicznych w ramach wolontariatu.

Z jednej strony doceniam aspekt finansowy mojej nudnej biurowej pracy, z drugiej jednak byłabym najszczęśliwszą osobą na świecie, gdybym mogła realizować się w pełni jako sprzątaczka.

Powstrzymuje mnie jednak myśl, że zrobiłabym tym przykrość rodzicom, którzy odbierali sobie jedzenie z ust byleby zapewnić mi jak najlepszą edukacje.

Tak więc pozostaję mi robienie bałaganu na sobotnie sprzątanie.
Komentarze (26)

#aDXWd

Dokładnie 10 lat temu zgwałcił mnie MENEL.

Miałam 14 lat. Ja - drobna, niska, szczupła blondynka, która po lekcjach cały dzień spędzała czas z grupą znajomych na podwórku. Dokładnie o godzinie 20.15 musiałam być w domu. Rodzice wtedy przedłużyli mi czas,bo wcześniej musiałam być w domu już o 19.30 A jednak 45 min dłuższej gry w piłkę to było coś! Niestety do dziś mają o to do siebie pretensje.

Wracałam sama, bo nikt nie szedł w moją stronę, ale nie bałam się, przecież małe miasteczko, byłam 500 m od domu, codziennie tędy chodziłam jak i wielu innych ludzi. Tego dnia nie szedł nikt.

Pojawił się ON. Myślałam że znowu będzie chciał pożyczyć dwa złote, ale nagle rzucił się na mnie i zaciągnął mnie w krzaki i uderzył w głowę. Ocknęłam się jak był już we mnie.

Pamiętam wszystko. Jego smród, brak zęba, zez, tłuste włosy i ślinę, która na mnie ciekła mu z pyska. Sapał tak strasznie ciężko sapał. Ja już nie płakałam. Jak skończył dodał zdanie, które do dziś dnia pamiętam "W końcu mogłem wsadzić kutasa do ciepłej cipki" i uciekł.

Pobiegłam do domu. Powiedziałam wszystko rodzicom. Z mamą pojechałam na komisariat, a tata poszedł go szukać. Pamiętam, że zabrał siekierę ze sobą.. nie wiem co by się stało gdyby go znalazł przed policją.

Potem potoczyło się wszystko szybko. Miałam robione mnóstwo badań, na szczęście nie zaraził mnie HIV. Rozprawa, on za kratkami, a my wyprowadziliśmy się stamtąd na strzeżone osiedle do większego miasta, żeby nikt nie wytykał mnie palcami.

Słyszałam jak nieraz mama płakała w nocy i mówiła, że mogła po mnie wyjść, że to jej wina itp. Jest mi jej żal, ale nie umiałam jej pomoc, terapeuta chyba też nie. Nie mieszkam już z rodzicami i wydaje mi się, że stan rodziców jest już lepszy.

A co u mnie? 

Wizyty u psychologa pomagają. Już nie mam myśli samobójczych i nie myje się po 15 razy na dzień, ale zostało jedno... Kiedy mijam żuli mam nadzieję, że będą zdychać, nienawidzę ich. Nie jest mi ich żal. Raz byłam świadkiem jak grupa chłopaków biła kilku takich meneli, a ja stałam i się śmiałam, wyobrażałam sobie, że jest wśród nich "MÓJ MENEL" i że zaraz umrze na moich oczach.
Komentarze (36)

#xTYVg

Przytrafił mi się cud.

Mam 22 lata i mimo stosowania zabezpieczenia, zaszłam w ciążę z moim chłopakiem. To był najgorszy moment mojego życia. Te dwie kreski na teście sprawiły, że prawie zemdlałam. Czułam się jakbym była wtedy w jakimś agonalnym stanie. 


Przez dwa kolejne dni nie mogłam jeść, spać ani nawet się uspokoić. Po prostu leżałam i płakałam w łóżku. W moim życiu nie ma i nigdy nie będzie miejsca na żadne dzieci. Pieniędzy na aborcję też nie miałam. 


Trzeciego dnia tej katorgi samoistnie poroniłam. Nie wiem jak, jestem zdrowa, więc przypuszczam, że mógł podziałać na to mój tragiczny stan psychiczny, ale uważam to za cud. Nigdy nie poczułam takiej ulgi, gdy lekarz potwierdził, ze faktycznie poroniłam. 


Nikomu też nie powiedziałam, ze byłam w ciąży. Nawet chłopakowi. Pewnie nigdy nikomu nie powiem, bo nie chce wracać do tego myślami i myślę, że w pełni zrozumieją to tylko kobiety, które mają podejście do macierzyństwa takie same jak ja.
Komentarze (55)

#5qWtV

W latach 90 byłam 5-latką i umiałam już względnie czytać oraz pisać, a moim największym odkryciem była encyklopedia oraz słowniki. Któregoś dnia, pod toaletką mamy, znalazłam buteleczkę pełną przeźroczystego płynu. Odcyfrowałam napis "Top coat". Czyli prezent od cioci z Anglii, to na pewno. Słowik zdradził mi, co znaczą poszczególne słowa: wierzch płaszcz. Próba na skórze wykazała, że to coś tworzy twardą skorupkę. Do dziś pamiętam, jak zachwycona doszłam do wniosku, że to mikstura do robienia płaszczy nieprzemakalnymi, jak mój, przeciwdeszczowy.

Mama miała piękny, jasnobeżowy, turecki kożuszek z zamszu, mięciutki jak puch. Zawsze o nim mówiła, że nie założy jeśli pada/może padać, bo by przemókł i się zniszczył. Już pewnie wiecie, co postanowiłam zrobić by pomóc mamie. W mojej małej główce zrodziło się przekonanie, że ciocia przysłała to jej, by sama go sobie pomalowała. Starczyło tylko na kawałek rękawa. Bardzo się zdziwiłam i coś mi zaświtało, że chyba moje rozumowanie było błędne, bo coś tego mało jak na cały płaszcz, ale po prostu schowałam buteleczkę po lakierze i udawałam Greka.

Mama jak zobaczyła co stało się z jej kożuszkiem, po prostu siadła i się rozpłakała rzewnymi łzami. Nie skojarzyła zaginięcia buteleczki z plamami na rękawie, oskarżając tatę o niechlujstwo w obchodzeniu się ze swoimi lakierami. Rodzice mieli o to ciche dni przez kilka miesięcy, aż tata kupił jej na milczące przeprosiny nowy, dla świętego spokoju "przyznając" się w ten sposób do winy.

Mnie nigdy nikt o tą zbrodnię nawet nie podejrzewał, a na sugestię ojca, że może to ja coś zmalowałam, niemal wydrapała mu oczy bo "takie mądre, spokojnie, dobre dziecko nie mogłoby czegoś takiego zrobić, no i skąd by lakier wzięło?!!!" a on potem stwierdził, że miała całkowitą rację. Z czasem chyba nawet zaczął wierzyć, że to on jakimś cudem ten płaszczyk wybrudził.

Milczałam latami, bo się bałam i było mi nieziemsko wstyd. Tata zmarł na zawał i w końcu przyznałam się mamie, jak to było, by oczyścić go w jej oczach. Uderzyła mnie w twarz i zerwała kontakt. Nie rozmawiamy ze sobą od trzech lat, mimo moich usilnych prób odzyskania go. Czasami... czasami prawda chyba jednak nie wyzwala.
Komentarze (40)

#uaxho

Od 4 lat jestem pracownikiem zoo i powiem szczerze, że ta praca bywa strasznie męcząca. Nie ze względu na samą pracę, ale przez ludzi, którzy to zoo odwiedzają. Nie widziałam jeszcze takiego wyznania, wiec pomyślałam, że podzielę się kilkoma historiami. Może ludziom otworzy to oczy na pewne sprawy.

• Na początek coś pozornie lajtowego, czyli ludzie, którzy proszą lub żądają od pracowników rzeczy takich jak: "może pani jakoś wypędzić tego tygrysa, żeby wyszedł z kryjówki, bo mój mały Maciuś go nie widzi?", "moja córka chce zdjęcie z surykatką na rękach, zapłaciliśmy za bilety, więc proszę nam pozwolić!". O ile możemy zbyć takich ludzi, to i tak najczęściej kończy się to rzucaniem przedmiotami w zwierzęta, żeby się ruszyły albo składaniem skarg. 

• Zoo to chyba ukochane miejsce madek. Ostatnio znaleźliśmy brudnego pampersa wrzuconego na wybieg. Cud, że zwierzęta się do tego nie dobrały, bo wrzucanie śmieci na wybiegi to standard, tak samo późniejsze problemy ze zwierzętami, które potem zjadają np reklamówki, opakowania po jedzeniu, papierki itd. Ale wracając do madek, śmiecenie już pominę, ale wsadzanie dzieci na barierki, gdzie wystarczy, że omskie się ręka i dziecko może spaść? Ludzie nie myślą, a tablice ostrzegawcze ignorują. Hit z ostatnich dni to sytuacja, gdy dziecko chciało, aby ryś za szybą się poruszył, więc zaczęło mocno uderzać w nią. Jego madka stojąc centralnie na przeciwko informacji o zakazie pukania w szyby, zamiast zwrócić uwagę dziecku, dołączyła do niego. Później tłumaczyła, że chciała tylko filmik nagrać...

• Jedno z rzadszych zjawisk, ale najgorszych. Czyli pijani ludzie lub tacy bez rozumu, którzy chcą się popisać. A konkretniej to próby wchodzenia na wybiegi. W niektórych miejscach barierki są dość niskie, np na wybiegu dla surykatek. Zdarza się, że ktoś chce zabłysnąć lub stracił rozum i próbuje przejść przez taką barierkę. 

• I ponownie niebezpieczne, tylko tym razem dla zwierząt. A chodzi mi o ludzi, którzy celowo próbują krzywdzić zwierzęta. Byłam świadkiem, gdy jakiś facet skorzystał z tego, że jelenie czasem podchodzą do barierek i oblał jedno zwierzę piwem. Bardzo często zdarza się, że ludzie próbują karmić zwierzęta np goframi, lodami czy słodyczami z pobliskich stoisk, mimo setek znaków o zakazie dokarmiania. Kilka lat temu mieliśmy dziwny przypadek, że ktoś na wybieg antylop wrzucał bułki, w których były szpilki. Sprawca na szczęście został złapany, a tłumaczył, że zrobił to dla żartu.

Mogłabym opisać jeszcze znacznie więcej, ale mam limit znaków. Więc myślę, że tyle wystarczy, a ludzie, którzy pasują do choć jednego z opisów, może zastanowią się nad sobą następnym razem, zanim przejdą do czynów. Ludziom na ogół nic się dzieje, w razie czego zdążamy pomóc, ale wiele było już przypadków, że zwierzęta w zoo giną przez turystów.

Nie zdajecie sobie sprawy, że nawet głupia reklamówka po pączku, którą zje zwierze, może je zabić. Najczęstszą przyczyną takich śmierci jest to, że ludziom nie chce się podejść do śmietnika.
Komentarze (29)

#ivVvD

Poznałam mojego męża 3 lata temu. Bardzo imponowało mi to jak się opiekuję i troszczy o swoją mamę. Niestety to, co wzięłam za oznakę odpowiedzialności okazało się być znamieniem nieodciętej pępowiny z mamusią. Po ślubie zamieszkaliśmy w tym samym mieście.

Codziennie do niego dzwoniła, codziennie chciała by ją odwiedzał, a kiedy nie przychodził dzwoniła, że źle się czuje i ma natychmiast do niej iść. Jak już zaczął widzieć co jego rodzicielka odstawia zaczęło się robić „grubiej”. Dzwoniły do niego koleżanki z reprymendą, że matka się źle czuje a on ma ją gdzieś i zajmuje się ciężarną żoną zamiast mamusią.

Dodam może, że teściowa to kobieta w wieku 55 lat, sprawna, pracująca. Nasze życie było koszmarem, co z tego, że między nami wszystko się układało skoro ciągle między nami stała matka? Mąż nie potrafił się odciąć. W końcu nie wytrzymałam i spakowałam mu walizki. Po tygodniu mieszkania z mamą wrócił do mnie i błagał o wybaczenie. Uciął z nią kontakt do minimum, przez pół roku było wszystko idealnie. 2 tygodnie temu zadzwoniła do niego matka z informacją, że ma raka. Nie wierzę w to.

Nie widział żadnych wyników badań, ma nie mówić nikomu z rodziny. Sprawa śmierdzi na odległość. Niestety znowu zaczęły się codziennie telefony i to takie z histerycznym płaczem „synku dlaczego mnie porzuciłeś?”.
Nie mam dużej siły na trójkącik ja-mąż-mamusia :|.
Komentarze (22)
Dodaj anonimowe wyznanie