#f8CUp

Mam 21 lat, moja dziewczyna 20, jesteśmy razem od roku.
Wiek studencki, więc zdarza się, że chodzimy na różne potężne imprezy.
Moja Asia zawsze na tego typu spotkaniach jest opiekunką wszystkich. Sama nie tknie alkoholu i bez mrugnięcia okiem zbiera martwych ziomków z podłogi, trzyma dziewczynom włosy, pozwala się wypłakać, gdy komuś wejdzie zła faza.

Ostatnio zapytałem się, czemu nie ma nic przeciwko, gdy jakiś totalnie narąbany obcy wiesza jej się na ramieniu i rzyga na jej buty.
Odpowiedziała, że chce pomagać, bo jej nikt nie pomógł, gdy była w takim stanie.

Tak oto dowiedziałem się, że moja dziewczyna jest niepijącą alkoholiczką i kiedyś prawie udusiła się własnymi wymiocinami, gdy leżała totalnie pijana w jakichś krzakach, a jej najlepsza przyjaciółka zostawiła ją z obcym facetem.

Sam  nie wiem, co o tym myśleć.
Komentarze (21)

#1ngVk

Mój chłopak zrobił mi kosmiczną awanturę o to, że za jego plecami spotykam się ze starszymi facetami. Dla potwierdzenia swojej pokazał mi zdjęcie, które sama zamieściłam na popularnym portalu społecznościowym. Fotografia przedstawiała mnie i mojego tatę, stojących pod rękę na jakiejś rodzinnej uroczystości.
Komentarze (10)

#Mfl4F

Jestem w czwartym miesiącu ciąży (brzuszek już widać, co jest istotne). Półtora miesiąca przede mną zaszła w ciążę moja szwagierka (żona brata mojego męża). Niestety wydarzyła się tragedia i miesiąc temu poroniła.

W weekend mieliśmy - od dawna zaplanowaną - imprezę z okazji okrągłej rocznicy ślubu moich teściów. Było sporo gości, szwagier ze szwagierką też. Moja teściowa i kilka innych osób było oburzonych, że "jak ja mogę się tak z brzuchem pokazywać szwagierce na oczy? Przecież oni tak strasznie to przeżyli, taka tragedia, a ja tu zadowolona i uśmiechnięta chwalę się (!) ciążą". I to wszystko publicznie, przy wszystkich. Szwagierka, która już troszkę doszła do siebie, wpadła w histerię. Ja nic im, głupia, nie odpowiedziałam, mąż na szczęście miał na tyle refleksu, że wstał, zabrał mnie i bez słowa wyszliśmy.

Co najlepsze, ani szwagier, ani szwagierka w ten sposób nie myślą, cieszą się, że z moją ciążą wszystko w porządku. Tylko "mamusia" i świrnięte ciotki widzą problem. Żeby nie było, staram się tym nie przejmować, żal mi tylko szwagra i jego żony. Wiem, nie jest anonimowo, ale kurde, skąd się biorą tacy ludzie?
Komentarze (19)

#N61Py

Lata temu, na dwa dni przed moim ślubem fryzjerka, do której chodzę od lat, odmówiła mi wizyty z powodu grypy żołądkowej. Zaczęłam w pospiechu szukać innego fryzjera. No i znalazłam najbardziej prestiżowy salon w moim mieście. Mieli wolne miejsce.
Jak się potem okazało, włosy robiła mi praktykantka. Głowa od rozjaśniacza zaczęła mnie palić, ale zapewniano mnie, że to normalne. Nie było... Żal, rozpacz, wkurzenie. Fryzjerka sama nie wiedziała, co ma robić. Za późno było na doczepy czy inne tego typu rzeczy. Musiałam pójść w takich włosach, tragedia.

Mimo upięcia było widać, że włosy mam bardzo przerzedzone, a nawet mam całe łyse placki. Najlepsze, że jedna z cioć mojego męża, gdy składała nam życzenia powiedziała, że podziwia mojego męża, że mimo mojej choroby trwa przy mnie i wziął ze mną ślub :D
Komentarze (29)

#fpV2m

Gdy byłam mała, grałam w bardzo popularny symulator życia zwany The Sims. Zawsze gdy brakowało mi pomysłu na nazwisko nowo stworzonej rodziny chodziłam na cmentarz, żeby poszukać jakiegoś ciekawego i nieodmieniającego się w języku polskim nazwiska.

To było jakieś 12 lat temu.

Teraz mam 22 lata i dalej tak robię.
Komentarze (18)

#ydMFt

Po szkole średniej zapisałem się do urzędu pracy, gdzie oficjalnie zostałem bezrobotnym. Od razu dostałem możliwość stażu w firmie, która przypasowała mniej więcej do szkoły jaką ukończyłem i kwalifikacji, jakie zdobyłem. Zadzwoniłem, umówiłem się na spotkanie, po paru dniach pojechałem do placówki. Wcześniej było mi mówione, że konwersować będę z jakąś panią będącą kimś w rodzaju sekretarki, która jedynie zrobi ksero moich dokumentów i będę miał czekać na odzew - gdzie kolejnym ewentualnym krokiem byłaby rozmowa z szefem, który już miałby decydować, czy mnie przyjąć czy nie.

Przyjechałem w codziennych, ale czystych ciuchach (za duża kolorowa koszula w kratę, na nią kurtka skórzana, na nogach trochę zakurzone adidasy, jasne jeansy) z plecakiem jednoramiennym koloru zgniłych liści. Wpadam do tejże firmy, witam się z panią przy ladzie i już wyciągam teczkę chcąc wytłumaczyć, że ja w sprawie stażu - a ta ni z gruchy wypala: "Proszę udać się do poczekalni, prezes zaraz pana zawoła, teraz z kimś rozmawia". Przyznam, że nigdy wcześniej tak mnie nie zamurowało. Po walce z myślami stwierdziłem, że teraz nie mogę wyjść, bo nawet nie zdążyłem się przedstawić, a już wiedziano, po co przyjechałem.

Po jakiejś chwili wszedłem do wielkiego gabinetu, gdzie poza ciężkimi meblami i skórzanymi dodatkami był prezes przy stole konferencyjnym - w garniturze, wszystko zapięte na ostatni guzik. W życiu nie było mi tak głupio. Wiedział jak się nazywam zanim zdążyłem sam się przedstawić, mocno uściskał moją zimną rękę i od razu poprosił o dokumenty. Nic nie komentował, pytał o moje życie prywatne; plany na przyszłość; o moje umiejętności; a nawet rodziców. Stwierdziłem, że wykorzystam daną mi szansę i siedząc prosto opowiadałem, w czym jestem dobry i jak wiele zainteresowań posiadam oraz że jestem dobrą osobą w dobrym miejscu. Po pół godziny rozmowy pan w krawacie odezwał się: "Na 85% jestem na pana zdecydowany". Byłem w małym szoku, jak dobrze mi poszło pomimo wpadki jaką zaliczyłem. Nawet podziękowałem z gębą uśmiechniętą do sufitu (bielszego niż moje zęby). Niestety dodał: "Jednak gdyby nie dzisiejsza sytuacja, gdzie mam luźny dzień, jestem praktycznie sam w firmie i nie mam żadnych spotkań, odmówiłbym panu zanim zdążyłby pan nadepnąć na próg". Podziękowałem i zmieszany prędko wyszedłem, zapominając nawet zasunąć po sobie krzesło i wcale nie licząc na przyszłą współpracę.

Tak, przyjęto mnie jakimś cudem na ten staż, prezes nie wypomina mi naszej pierwszej rozmowy, a ja robię swoje.

PS Od tego czasu codziennie, nawet w niedzielę - ubieram się w pełni elegancko i "jak do pracy".
Komentarze (26)

#wNImh

Jestem biedną studentką. Mam także chłopaka, sypiamy ze sobą, a że nieplanowana ciąża obciążyłaby mój i tak marny budżet, stosuję pierścienie dopochwowe z hormonami, aby zapobiec wpadce.

Miesiąc temu, dostałam zaparć. Siedziałam na toalecie, prąc bardzo mocno, jakbym, zamiast załatwiać codzienną potrzebę, rodziła dziecko, i to sporych rozmiarów. Tak mocno, że gdy wreszcie wydaliłam kupę, krążek antykoncepcyjny wypadł mi z pochwy, lądując wraz z "dwójką" w odmętach muszli klozetowej. Stłumiłam obrzydzenie, wyłowiłam i wypłukałam pierścień, następnie włożyłam z powrotem na miejsce.

Nie zaszłam w ciążę.
Komentarze (37)

#uB8cm

Od gimnazjum czułam coś do mojego nauczyciela. Przez pierwsze dwa lata dało się z tym żyć, później było już gorzej. Wiecie, typowe "zauroczenie" gimnazjalistki. Oczywiście jak to się często zdarza byłam najlepsza z jego przedmiotu i miałam z nim naprawdę świetny kontakt.

Szkołę w końcu skończyłam i poszłam do liceum. Po roku miłość do niego mi przeszła, ale on zadzwonił do mnie (tak, miał mój numer) i zaprosił mnie do szkoły w odwiedziny. Przyszłam i znów gadaliśmy tak jak dawniej. Moje uczucie wróciło i już nie zniknęło.
Teraz jestem w klasie maturalnej. Czasem go odwiedzam i już sama nie wiem jak wygląda nasza relacja. Czasem on traktuje mnie jak swoją uczennicę, innym razem jak kobietę. Nie umiem tego dokładnie wyjaśnić, ale to się po prostu czuje. Nie wiem co mam robić. To uczucie mnie męczy i trwa już prawie 6 lat... Naprawdę jedyne o czym marzę to po prostu je wyłączyć.

PS: Nie mam wyrzutów sumienia, bo ten człowiek nie ma żony, dzieci, chłopaka itp. A byłoby łatwiej zapomnieć...
Komentarze (19)
Dodaj anonimowe wyznanie