Od zawsze wiedziałam, że chcę być mechanikiem samochodowym. Jednak kilka lat temu przy wyborze szkoły zastanawiałam się, czy jest to dobra decyzja. Obawiałam się, że będę jedyną dziewczyną w klasie i się tam nie odnajdę. Pomyślałam, że nie będę przez to zrezygnowała ze swoich marzeń, więc wybrałam mój wymarzony profil.
Stało się tak jak myślałam - 20 chłopaków i ja.
Ale wiecie co?
Była to najlepsza decyzja w moim życiu. Oprócz tego, że mogę robić to co lubię, to świetnie się czuję w otoczeniu klasy. Nikt nie skomentuje mojego ubioru, nie powie, że mam brzydką bluzkę czy nie ten kolor szminki. Nie obawiam się, że ktoś plotkuje o mnie za plecami albo z któryś z nich okaże się fałszywy.
Po kilku latach w szkole doszłam do wniosku, że (oczywiście moim zdaniem) towarzystwo płci męskiej jest o wiele lepsze.
Jestem korepetytorką z chemii i biologii. Uczniów mam dość sporo, jednak żaden nie wie o moim dziwactwie.
Mieszkam na 4 pietrze, od czasu kiedy zadzwoni domofon, a ja wcisnę przycisk, aby otworzyć drzwi do klatki, liczę czas. Sprawdzam, ile czasu potrzebują moi uczniowie, aby wejść na 4 piętro.
Kiedy dzwoni dzwonek do drzwi, szybko zapisuję liczbę w notesie. Gdy po zakończonych korepetycjach uczeń wyjdzie, ja wpisuję czas do odpowiedniej tabletki.
Później porównuję te liczby z innymi uczniami, albo sprawdzam, czy ich czas się poprawia oraz liczę średnią z całego miesiąca.
Takie urozmaicenie między biologią a chemią.
Kilkanaście lat temu oszczeniła się suka kolegi, więc wziąłem jednego szczeniaka, bo od zawsze lubiłem psy, a kolega nie miał co z nimi zrobić. Ładny mieszaniec husky i białego owczarka szwajcarskiego. Wziąłem najmniejszego.
I najgłupszego.
Gdy wracałem do domu, Aleks z euforii potrafił nie wyhamować na korytarzu i przywalić łbem w drzwi. Raz wybił w ten sposób szybę i nabił guza. Bał się własnych pierdów i burczenia w brzuchu, trzy razy wpadł pod samochód, wybiegając na ulicę. Kiedy się cieszył skakał tak, że się przewracał. Machając ogonem zawsze coś stłukł, wybierając się na spacer, ciągnął tak, że musiałem zmienić obrożę na szelki, bo się dusił. Na widok i dźwięk petard idiota zamiast się schować, czy, jak każdy zrównoważony pies, obserwować te dziwne kolorowe "cosie", ruszał na bój. Gdy tylko widział kota, musiał biec się przywitać, mimo że za tą przyjacielskość miał blizny na nosie. Gdy próbowałem nauczyć go komendy "siad", pojął w mig. Ćwiczyliśmy cały dzień, niestety rankiem przyszli do niego faceci w czerni. Amnezja totalna. Na widok odkurzacza dostawał albo euforii, albo był tak przerażony, że nie wiedział, gdzie się schować. Podczas schodzenia ze schodów myliła mu się prawa łapa z lewą. Spadał z łóżka, bo rzucał się jak opętany. Inne psy go nie lubiły. Zjadł sztucznego kwiatka. Kiedy po randce poszedłem z dziewczyną do domu, zwymiotował na jej sukienkę. Cholernie drogą sukienkę. Kilka razy byłem z nim u weterynarza, bo zatruł się trutką na krety albo wypił psi szampon. Przyzwyczaił się do jednego weterynarza, więc na szczepieniu, kiedy miał się nim zająć inny lekarz, ze stresu go obsikał. Za to gdy słuchałem z nim rocka, był najspokojniejszym psem na świecie. Uwielbialiśmy oglądać razem filmy. Przeszkadzał mi podczas gry. Gdy umawiałem się z jakąś dziewczyną, poddawał ją ocenie. Dosłownie wybierał mi dziewczyny (za co mu dziękuję, bo nigdy nie poznałbym bez niego tak wyjątkowej osoby, jaką jest moja dziewczyna). Potrafił tarzać się w błocie godzinę. Nie lubił kąpieli. Nie przychodził na zawołanie.
Nagle dostał bardzo silnego zapalenia stawów. Podziwiam go za tę siłę, że mimo wszystko, gdy ledwo mógł stać, zawsze podnosił ogon i nieudolnie merdał.
Dziś go uśpiłem. Lekarze nie dawali szans na wyleczenie, zresztą były nawroty. A ja chciałem oszczędzić mu cierpień. Zmarł w ciszy, w wieku 14 lat. W oczach widziałem "Dziękuję. Za wszystko".
Chodzę po mieszkaniu, czując uczucie pustki i samotności. Nie mogę się pozbierać, płaczę. Słyszę jego sapanie, szuranie pazurów po podłodze i to jakby mruczenie, gdy był szczęśliwy. Dla niektórych był głupim psem. Dla mnie najlepszym przyjacielem... który odszedł. I nie wróci.
PS Aleks, chłopie, trzymaj się tam. Tylko nie roznieś całego nieba! Nie mam zamiaru rozliczać się z Bogiem za twoje szkody!
To było już kilkanaście lat temu. W piątej klasie szkoły podstawowej wprowadzili nam mundurki. Koszulki polówki w kolorach granatowych i czerwonych. Zamysł był taki, żeby dzieci nie czuły się lepsze lub gorsze, bo ktoś nosi droższe/tańsze ciuchy. Chcieli, żeby każdy w szkole czuł się równy.
Tylko że w 5 klasie wszyscy już się na tyle dobrze znali, że wiedzieli mniej więcej u kogo w domu się nie przelewa. Koszt takiej koszulki zamykał się w 50-70 zł (nie pamiętam dokładnie), ale takich koszulek wypadało kupić co najmniej 2 lub 3, żeby nie chodzić ciągle w tej samej.
Akurat byliśmy wtedy bardzo biedni, mamy nie było stać na kupno mundurka dla mnie
i dla siostry, która była w klasie niżej. Była to dla nas naprawdę duża suma. Więc mama wykupiła w szkole po emblemacie, przeszła się po lumpeksach i kupiła kilka koszulek po 5-15 zł sztuka.
I wtedy zaczęło się gnębienie mnie, bo mój "mundurek" był nieco inny od reszty szkoły, nie miał wyszytego godła, tylko dopięty emblemat. Codziennie słyszałam pytania co to za szmatę na siebie ubrałam i z którego śmietnika ją wyciągnęłam. Po tym, jak sprawa została zgłoszona wychowawcy usłyszałam, że powinnam była zamówić koszulkę z resztą szkoły, a mama była co chwilę wzywana do dyrektora.
Po wakacjach mundurki były na większość osób za małe, dziewczyny chodziły w za ciasnych koszulkach z brzuchami na wierzchu, a chłopcy nosili non stop bluzy lub olewali i nie nosili mundurka w ogóle. Ale co się wycierpiałam przez ten rok, to moje.
Traumy nie mam. Mimo że miałam w szkole podstawowej wielu przyjaciół, to czułam się od nich gorsza i po zakończeniu szkoły urwałam kontakt.
Widziałam tu kiedyś wyznanie dziewczyny, która próbowała wyprowadzić z błędu swoją babcię - myślała ona, że jej wnuczka woli kobiety, a tak naprawdę ona jest samotna z powodu brzydoty. W komentarzach ludzie twierdzili, że na pewno przesadza i każdy jest piękny na swój sposób. Cóż, niestety nie mogę się z tym zgodzić. Znam osobę, która przez absolutnie każdego może zostać uznana za paskudną. To ja.
Ze swojej brzydoty zdaję sobie sprawę od dziecka. Najpierw nie chciano mnie brać do zabaw, w szkole się ze mnie podśmiewano. Później było już tylko gorzej, mimo tego, że zawsze starałam się być pogodna i uprzejma, koleżanki nie chciały mnie zabierać na zabawy, na pizzę, nawet do wspólnych zdjęć. O relacjach damsko-męskich szkoda nawet wspominać, tak samo jak o ilości przegranych zakładów moich kolegów. Bolało, gdy słyszałam za plecami: "gdybym była takim paszczurem, to bym się zabiła" albo "jak ona może w ogóle patrzeć w lustro?" Cóż, jakoś mi się to udaje. Ale fakt, jestem zwyczajnie odrażająca. Nawet mama ani razu nie powiedziała mi, że ładnie wyglądam. Ciocie na spotkaniach rodzinnych pytały tylko o naukę, nigdy o "kawalera". Wiedziały, jaka będzie odpowiedź. Przyznaję, w najgorszym momencie mojego życia próbowałam coś sobie zrobić - połknąć garść tabletek i zasnąć na zawsze. Ale w porę się opamiętałam. Nie zliczę, ile razy mylono mnie z mężczyzną ani jak często dzieci na ulicy patrzyły na mnie ze strachem albo przynajmniej z ciekawością, a potem uciekały do swoich matek.
Obecnie mam ponad 30 lat i do swojego wyglądu się już przyzwyczaiłam. Pracuję w domu - jestem tłumaczem - i nie mam zbyt dużego kontaktu z ludźmi. Lubię swoje życie, to, że dobrze zarabiam i mogę sobie pozwolić na liczne przyjemności, jak wakacje i gadżety. W ciągu dnia jestem tak zajęta, że nawet nie myślę o swojej samotności. Poświęcam uwagę pracy, mieszkaniu i wiecznie głodnemu kotu ;)
Ale w nocy, kiedy przebiorę się w piżamę i zgaszę światło, rozpamiętuję te wszystkie lata spędzone w samotności, upokorzenia, śmiechy. Wtedy nic nie jest w stanie mnie pocieszyć, ulgę daje tylko płacz w poduszkę. Myślę o tym, że zawsze będę sama (jeśli nie liczyć kota), nikt nigdy nie powie mi, że mnie kocha, nie zadba o mnie. O ile wiele jestem w stanie sobie zaoferować, tak nie zmienię swojego wyglądu i ujemnej samooceny. Dobrze, że istnieją "anonimowe", w końcu mogę się spokojnie wygadać.
Jestem kobietą, mam 35 lat i nie chcę mieć dzieci. Od dziecka uważałam, że bycie matką nie jest dla mnie. I to nie tak, że dzieci nie lubię, bo z cudzymi dziećmi mogę się pobawić lalkami czy pobudować z klocków. Po prostu nie czuję powołania, by mieć własne.
W związku z tym od zawsze spotykałam się z niezrozumieniem ze strony otoczenia.
Ostatnio zaczęłam rozwijać swoją firmę i robię karierę pełną parą. Jednocześnie dowiedziałam się od osób trzecich, że usunęłam pewnie już kilka ciąż, żeby nie zagroziły mojej karierze. Że co, proszę? Ja nigdy w ciąży nie byłam! No ale wszyscy naokoło wiedzą lepiej ode mnie i rozpowszechniają te plotki, stawiając mnie na równi z kryminalistką. Próbowałam to olać, ale nie jest to takie proste, kiedy już od którejś osoby słyszę "a tak między nami, to w Polsce chyba nie pozwalają na usuwanie ciąży, to gdzie to zrobiłaś? Miałaś na to kasę?".
Siła plotek jest ogromna i niestety już ją odczuwam. Znajomi, którzy uwierzyli w te brednie odwracają się ode mnie, wytykają palcami, krzywo patrzą. Jedna z koleżanek w miejscu publicznym wyzwała mnie od morderczyni, wykrzyczała mi w twarz, że powinnam się wstydzić usunięcia tylu ciąż, ludzie, którzy to słyszeli zabijali mnie wzrokiem. Pytam ilu ciąż, ona odparła, że nie wie, ale słyszała, że dużo.
Zastanawiam się, czy nie załatwić sobie od ginekologa papierka, że nigdy nie byłam w ciąży. Nie wiem, czy to w ogóle można jakoś potwierdzić, czy ginekolog jest w stanie to sprawdzić i wydać zaświadczenie. Chciałabym tym znajomym jakoś zamknąć mordy i żeby raz na zawsze dali mi spokój, bo boję się, że te plotki mogą zniszczyć mi życie. Już niemal niszczą, bo to wszystko rozchodzi się coraz dalej. Mogłabym się nie przejmować, ale to nie jest takie proste, kiedy widzę, że kolejna osoba udaje na ulicy, że mnie nie zna.
Ostatnio pytałam znajomych, czy mogliby mi wyświadczyć przysługę i przewieźć autem mebel, który chciałam odkupić po okazyjnej cenie - proponowałam zapłatę za przewóz. W odpowiedzi usłyszałam "jak stać cię na usuwanie dzieci, to stać cię na samochód".
Nie mam już sił.
Będąc w szkole, byłam zawsze gnębiona przez pewną grupkę dziewczyn. Mama nie reagowała na moje narzekania, zazwyczaj nie komentowała moich słów albo mówiła bym nie przesadzała lub dała jej spokój.
Gdy byłam w gimnazjum, dziewczyny uknuły plan zniszczenia mnie. Wszyscy wiedzieli, że pochodzę z biednej rodziny i nie miałam na nowe ciuchy, a tym bardziej na kosmetyki. Dziewczyny z klasy do starego błyszczyka dodały wodę z kibla. Tak, tak, dały mi go jako prezent na "pojednanie". A ja się nim malowałam.
Sytuacji wyżywania się na mnie, zazwyczaj psychicznie, było wiele, gdy np. zrobiłam sobie w tamtych czasach "Mokrą Włoszkę" na włosach (wtedy była bardzo modna, czasy 2000), wyśmiały mnie, że mam niemyte włosy, tłuste i biegają po nich wszy. Byłam na ostatnim miejscu w klasie, nikt nie chciał ze mną rozmawiać. Zamknęłam się w sobie i tak jest aż do teraz, nie mam nawet jednej koleżanki, przyjaciółki. Nie umiem zaufać innej kobiecie. Zawsze czuję, że jestem przez nie odgadywana i wyśmiewana. Straciłam też kontakt z mamą, gdy miałam 19 lat wyprowadziłam się, odwiedzam ją tylko przy dużej okazji.
Przez moje dzieciństwo muszę się teraz leczyć psychiatrycznie i chodzić na wizyty do psychologa. Dzięki mamo, dzięki dziewczyny.
To będzie historia z dreszczykiem. W 2002 roku (miałam wtedy 18 lat) zmarła moja babcia. Przed jej śmiercią umówiłam się z nią, że jeśli tylko będzie to możliwe, przyjdzie do mnie i opowie mi jak jest tam po drugiej stronie.
Nie pokazała mi się, ale za to zaczęła mi się bardzo często śnić i - co za niespodzianka - w snach tych opowiadała mi jak wygląda życie po śmierci. Powiedziała mi np., że spotkała tam mężczyznę nazwiskiem Jan. G***, co bardzo ją zdziwiło, jako że nie był on za życia dobrym człowiekiem, jak to ujęła "robił rożne nieczyste machlojki" - innymi słowy, nie był to człowiek tego rodzaju, którego spotyka się w niebie. Moi krewni potwierdzili, że ktoś taki istniał i rzeczywiście nie zaliczał się do najsympatyczniejszych ludzi. Babcia przepowiedziała mi też, że "w rodzinie ciotki Eli ktoś umrze" i faktycznie, parę miesięcy później jej maż ciężko zachorował na raka - gdy zmarł, jego pogrzeb odbył się akurat w pierwszą rocznicę śmierci babci.
Nie potrafię się sztucznie uśmiechać. Uśmiecham się automatycznie, kiedy coś jest zabawne, kogoś lubię itp. Ale nie potrafię się uśmiechnąć np. do zdjęcia, na zawołanie. Kiedy próbuję, to twarz ściąga mi się w bolesnym grymasie i tyle. Na zdjęciach wyglądam jak jakiś świr bez emocji z pustym spojrzeniem.
Niedziela. Msza dla przyszłych "komunistów". Sekcja modlitw o życzliwość dla różnych grup społecznych. Trzecioklasiści się zgłaszają, ksiądz podchodzi z mikrofonem, dzieci mówią, cały kościół potwierdza "Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie". Tradycyjnie za chorych, rodziców, nauczycieli, księży, aż dochodzi do pierwszego wyzwania.
- Za twórców Minecrafta.
Kościół w śmiech, ksiądz zaskoczony, ale pyta:
- Czemu za nich?
- Żeby nie umarli.
- No wiesz, wszyscy umrzemy...
- Ale jak oni umrą, to nie będzie nowych aktualizacji do Minecrafta.
- A to fakt, w takim razie - Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie!
Dodaj anonimowe wyznanie
