Nos od zawsze był powodem moich olbrzymich kompleksów. Jako dziecko nie zdawałam sobie sprawy z jego "inności", dopiero około 8-9 roku życia usłyszałam pierwsze prześmiewcze komentarze, po których przyjrzałam mu się dokładniej - i faktycznie, był cholernie duży i, jakby tego było mało, lekko przekrzywiony. Sprawa dodatkowo pogorszyła się na początku gimnazjum, gdzie na lekcji wychowania fizycznego oberwałam piłką w twarz i w wyniku tego pojawił się na nim garb.
Myślę, że z tego powodu od dziecka jestem osobą skrytą i bardzo, bardzo nieśmiałą. Skończyłam studia, ale przez kompleksy nie byłam w stanie być w normalnym związku dłużej niż 2-3 miesiące, bo byłam po prostu pewna, że moim partnerom chodzi tylko o seks, "przecież nikt nie chciałby takiej brzydkiej żony". Naprawdę przez całe życie czułam się gorsza, a teksty w stylu "pokochaj siebie taką, jaka jesteś" wywoływały u mnie wręcz odruch wymiotny. Nawet tutaj nie potrafię się do końca uzewnętrznić i opisać koszmaru, jaki przeżywałam.
Wyjścia były dwa - nauczyć się z tym żyć albo przejść operację korekcji nosa. Wybrałam to drugie. Moje życie CAŁKOWICIE się odmieniło. Jestem o wiele bardziej pewna siebie, bez zażenowania potrafię spojrzeć w lustro, spotykam się z mężczyzną, z którym mam nadzieję stworzyć trwalszy związek.
Mój nos jest teraz całkowicie przeciętny, nie za mały, by nie wyglądał sztucznie, bo akurat tego fanką nie jestem - maluję się lekko, nawet tipsów nigdy nie miałam, wolałam zadbać o własne paznokcie.
I tutaj przejdę do sedna, a mianowicie do reakcji otoczenia na tę olbrzymią zmianę. Przez krytyczne uwagi "przyjaciółek", z którymi kontakt już powoli urywam, zdałam sobie sprawę z tego, że opinia w Polsce na temat operacji plastycznych jest dla mnie po prostu niezrozumiała. To naprawdę dołujące, kiedy ogląda się coś w tv, a z ust koleżanki pada tekst "biust sobie zrobiła pewnie, sztuczna k*urwa".
Nie rozumiem. Nie widzę nic złego w operacjach, nie mam tutaj na myśli osób totalnie "wyrzeźbionych" przez chirurga, ale takie, którym dany zabieg naprawdę zmienił życie na lepsze. Jeśli twoja koleżanka skoryguje biust czy odstające uszy, wesprzyj ją, bo prawdopodobnie musiała mieć dobry powód, by to zrobić.
Zrobiłem kiedyś zdjęcie swojemu „przyjacielowi”. Nic zbereźnego, po prostu wyczułem podczas sikania w lesie (grzybobranie), że zrobił mi się jakiś mały syfek w pachwinie i bałem się, że to kleszcz, a nie miałem (ze względów oczywistych) żadnego lusterka i chciałem zerknąć, czy wszystko OK.
Tego samego wieczoru robiłem zdjęcia zebranym grzybom i wysyłałem swojemu kumplowi, żeby się pochwalić (zebrałem kilka fajnych prawdziwków).
Wysłałem o jedno zdjęcie za dużo.
Byłam wtedy w liceum. Wracałam sama z imprezy i zaczepiła mnie trójka mężczyzn. Wtedy właśnie, na całe szczęście, zauważył mnie szarpaną przez nich stojący w bramie chłopak. Przypakowany i w dresie, czyli typowy Seba na osiedlu. Byłam tak spanikowana, że nie pamiętam za dużo, ale nagle wbiegł, pogonił ich i zostaliśmy sami, a napastnicy zwiali. Odprowadził mnie do domu i kontakt się urwał.
Myślałam o nim, a czas mijał. Najpierw tygodnie, potem miesiące i lata. Nie dawało mi spokoju to, że go nie poznałam.
W moim domu się nie przelewało, więc po liceum poszłam do pracy. Po kilku latach dostałam propozycję pracy w kuchni w mieście oddalonym o 100 km. Byłam wtedy w rozsypce, więc stwierdziłam, że nic mi się nie stanie, jak spróbuję czegoś nowego.
Pierwszy dzień pracy i... ujrzałam go. Pamiętałam te oczy. Pamiętałam tę twarz. Zaczęłam drżeć i nie mogłam się skupić na podaniu obiadu. Problem był taki, że gotowałam dla księży przy parafii. Któż by się spodziewał, że "mój" Sebek zostanie księdzem...
Kiedy miałem około dziesięciu lat byłem miłym, grzecznym i cichym dzieckiem. Czytałem dużo książek. I niby fajnie, ale jednak nie do końca, bo szajbusy z patologicznych rodzin się nade mną znęcały. Nie zrozumcie mnie źle - ja też z takiej pochodzę: ojciec pijak bijący rodzinę, matka pijaczka bijąca mnie i siostrę, siostra bijąca mnie, a później pijaczka.
Zawsze byłem przeciwny przemocy i nie potrafiłem zrozumieć jak to możliwe, dlaczego, dlaczego to się dzieje? Dlaczego oni piją, dlaczego wszyscy nad wszystkimi się znęcają, po co? Czemu? Dlaczego? Już w bardzo młodym wieku stało się to moją obsesją, chciałem im pomóc, ale jakiekolwiek próby kończyły się fiaskiem.
Wracając do sedna - dostawałem wciry, bo brzydziłem się przemocą. Wszystko się zmieniło, kiedy któryś raz z kolei naczelny sadysta w mojej szkole sprał mnie i obszczał. Wróciłem do domu, odebrałem od matki porcję wyzwisk i ciosów za to jak wyglądam, za to, że śmierdzę, za to, że jestem. A co sąsiedzi powiedzą? Dobrze, że ojciec chlał gdzieś w mieście, bo byłoby gorzej.
To nie był pierwszy raz, nawet nie dziesiąty kiedy przeżywałem to samo. Tylko, że wtedy coś we mnie pękło i zacząłem się śmiać, otrzymując jednocześnie wpi***ol od matki. Wyłem i śmiałem się jednocześnie. Z perspektywy czasu widzę to jako załamanie nerwowe, chociaż nie mam tak naprawdę pewności. Wiem za to, że następnego dnia kiedy sadysta podszedł i zaczął mnie popychać, nie bałem się. Co jeszcze mógł mi zrobić? Pobić mnie? Ojciec bił mnie tak, że całe dnie nie mogłem się ruszać. Zwyzywać mnie? Matka poniżyła mnie, zniszczyła bardziej niż ktokolwiek. Co jeszcze mógł mi zrobić?
Zacząłem się śmiać i powiedziałem mu żeby spi*****ał, a kiedy nie posłuchał i znów mnie popchnął, rzuciłem się na niego i w furii zacząłem okładać. Niewiele z tego pamiętam oprócz ciśnienia w przedniej części czaszki i czerwonej mgły przysłaniającej pole widzenia. Za to kiedy odzyskałem świadomość, on leżał na ziemi przerażony z zakrwawioną twarzą, a ja dysząc, czułem się najlepiej na świecie. Serio - to uczucie było lepsze niż cokolwiek czego w życiu doznałem. Nawet do teraz. Lepsze niż orgazm, lepsze niż wygrana w grze, lepsze niż najlepsza kokaina, lepsze niż wszystko. Nie wyobrażacie sobie tej euforii, tego poczucia mocy, boskości!
Przez to jedno wydarzenie zostałem okrzyknięty najgorszym uczniem, ojciec pobił mnie tak, że kilka dni rzygałem krwią, ale coś się zmieniło. Już tak nie bolało jak mnie ktoś bił czy wyzywał, już się tak nie bałem. Nikt mi też już nie dokuczał w szkole, bo się bali. Sprałem jeszcze kilku opresorów, tak profilaktycznie.
W wieku piętnastu lat pobiłem ojca alkoholika tak, że prawie zdechł, a i matce się dostało. Kolejne zwycięstwo.
Narzeczony zostawił mnie w 8 miesiącu ciąży. Porzucił tym samym również swojego 3-letniego synka. Nie zrobił tego ze względu na inną kobietę, po prostu wrócił do mamy i zamieszkał z nią i swoimi dwoma braćmi.
Drugi synek urodził się jako wcześniak, lekarze nie dawali mu szans. Jego ojciec nie odwiedził go ani razu, chociaż błagałam go o to. Wiem, że nie powinnam. Synek przeżył, dziś ma ponad 4 miesiące, jest zdrowy i silny, ale ojca nie poznał do tej pory. Starszy syn cierpi, bo tata zadzwoni raz na dwa tygodnie, ale ogólnie ma ich gdzieś.
Po jego odejściu uświadomiłam sobie jak bardzo mną manipulował przez te wspólne lata. Odcięłam się od znajomych, praktycznie odcięłam się od rodziny, bo na pierwszym miejscu był zawsze on. Skakałam wokół niego tak w pierwszej jak i w drugiej ciąży, a kiedy zaczęłam mieć swoje zdanie i się stawiać po prostu nas zostawił.
Co w tym anonimowego? Chciałam się zabić. Byłam tak zmanipulowana, że moja samoocena była poniżej zera. Uznałam, że dzieci zasługują na lepsze życie, niż życie ze mną. Napisałam nawet list. Zaplanowałam wszystko i byłam zdecydowana.
Mój synek uratował mi życie. Tak zwyczajnie usiadł mi na kolanach i powiedział: "kocham cię". Tak bez powodu, pierwszy raz.
To było jak policzek. Zaczęłam walczyć o dzieci i o siebie. Znów się śmieję, ale teraz już szczerze. Widzę światełko w tunelu. Znów mam nadzieję.
Mam 28 lat, dwóch cudownych synów, uwolniłam się od człowieka, który mnie niszczył i jestem szczęśliwa.
A kiedy mój syn dorośnie, podziękuję mu za życie.
Wczorajszy dzień był dniem, w którym najadłam się wstydu jak nigdy. Patrzę na to trochę z przymrużeniem oka, ale jednak niesmak pozostał...
Zaplanowana wizyta u ginekologa na rutynowe badania, przychodzę, kolejka jak stąd do kosmosu. Czekam. Nudzi mi się, bo internet w telefonie się zbuntował, kolejka idzie jak krew z nosa.
Usnęłam... Obudziłam się swoim własnym chrapaniem, patrzę na zegarek - no może 3 minuty mi się kimnęło, jakaś pani na wprost po cichutku się śmieje patrząc na mnie. No to ja już wiedziałam, że chrapanie było porządne. Twardo siedzę, myślę tylko o tym, żeby znowu nie usnąć. Niestety, sen był silniejszy ode mnie. Obudziłam się po głośnym wołaniu mojego nazwiska przez lekarza, zerwałam się i lecę, zdążyłam zauważyć, że siedzenia nieco się przerzedziły, tak że pewnie charczałam jak dzik.
Weszłam zaspana do gabinetu i lekarz od razu do mnie z pytaniem, które mnie zastrzeliło
- No to jak u pani jest z sikaniem?
Trochę zdębiałam, bo nie za bardzo wiedziałam o co mu chodzi, ale pomyślałam, że to może jakieś rutynowe pytania, więc dialog przebiegał dalej
Odpowiedziałam:
- Dobrze.
- Sika pani normalnie czy ma jakieś problemy?
- Nie zauważyłam, żeby coś było nie tak
- No a jak tam macica?
- No chyba wszystko z nią w porządku....
- A dziecko jak?
I w tym momencie dostałam wielkich oczu jak 5 złotych, patrzę na lekarza zdziwiona, bo przecież nie mam dzieci. Przez chwilę zaczęłam się zastanawiać, czy ja jeszcze śpię, czy co to się dzieje. Rozdziawiłam gębę i patrzę jak kretyn, a lekarz widać było, że z deczka zdenerwowany, pyta się:
- To chce pani tę operację czy nie!?
I w tym momencie się obudziłam i się pytam go bez zastanowienia:
- Jaka kurwa operacja?!
Lekarz zrobił takie same wielkie oczy jak ja i się pyta, jak mam na nazwisko. Okazało się, mam takie samo nazwisko jak inna pacjentka. OK.
Doktor przeprosił, ale to jeszcze nie koniec wizyty...
Leżę roznegliżowana na fotelu ginekologicznym, a tu nagle wchodzi bez zapowiedzi pielęgniarka, drzwi otworzyła na oścież i się pyta o jakąś pierdołę, spojrzałam i walnęłam się w czoło, lekarz w tym momencie pobierał materiał do cytologii, a ta dalej stoi w drzwiach. Lekarz w końcu się odwrócił i zobaczył to co ja.... Na korytarzu byli ludzie, którzy na bezczela zaglądali do gabinetu... I tak, nie byłam zasłonięta parawanem! Lekarz stanowczym głosem kazał wejść babce do gabinetu i zamknąć drzwi i nagle wpadł w jakiś szał... Tak się zaczął drzeć na pielęgniarkę, że tak się nie robi, że jest bez kompetencji, że ją zwolni... No ogólnie pojechał po niej jak po szmacie, a ona na to... "Ja chciałam tylko spytać..." Na co lekarz jej odpowiedział, żeby poszła się spytać o oferty pracy w urzędzie pracy, bo tutaj już nie pracuje.
Jak możecie się domyśleć, to była moja pierwsza i ostatnia wizyta tam.
O tym, jak próbowałem schudnąć.
Zacznijmy od tego, że w wieku 25 lat osiągnąłem "dumny" wynik na wadze 120 kg przy wzroście 186 cm. Czyli znacznie za dużo. Pożerając kolejną pizzę obiecywałem sobie, że od jutra zaczynam dietę i ćwiczenia. Już widziałem siebie jako tego Dawida o jędrnych pośladkach wymuskanych dłutem przez Michała Anioła, wierzyłem, że po osiągnięciu wymarzonej wagi będę chodzącym ideałem seksu. A w międzyczasie wcinałem hamburgera w macu. Jednak ciężko mi było z doborem ubrań, w które zmieściłyby się moje jakże seksowne pośladki dłuta Michaiła Aniołowa. To dobijało. Ale pała się wzięła i przegła, kiedy okazało się, że nie mieszczę się w mój ulubiony płaszcz. Szybka decyzja: dieta i ćwiczenia już w tym tygodniu.
Już dwa dni później wchodzę dumny na siłownię, brzuch solidarnie podskakuje w rytm moich pewnych kroków, w przewiewnym dresie czuję się jak bohater, którego potrzebuje moje miasto. Dookoła pełno kafarów, przeciętniaków, pięknych pań. I ja. Część osób patrzy na mnie, ja dumnie prężę wszystkie fałdy jako człowiek, który postanawia zmienić swoje życie właśnie w tym miejscu. I wtedy...
Potykam się o własną nogę. Z głośnym "Ooooooooooooooo" padam na tłusty ryjek. Aż poczułem, jak moje monumentalne sadełko odbija się od podłogi, po czym przygniata mnie siłą nieugiętej grawitacji. A temu wszystkiemu towarzyszy niewyobrażalnie głośny i śmierdzący bąk. Po prostu potwór. Zaczęło walić jakąś zgniłą kapustą. Jedyne, co moje usta są w stanie wygenerować, to kolejne "Oooooooooooooooo". Cisza. Wszyscy się na mnie patrzą. Szybka decyzja - wstaję. Odwracam się na plecy i próbuję się podnieść. I znowu. Kolejny grzmot, jeszcze gorszy. I natychmiastowy smród, jakby coś zdechło. Chcę krzyknąć PRZEPRASZAM! Zamiast tego... "Oooooooooooooooo". I macham rękami, jak wariat, próbując się jakoś podnieść. Wszyscy już patrzą na mnie z obrzydzeniem. Ale jedna dziewczyna się lituje i pomaga mi wstać, krzywiąc się przy tym od tego fetoru. Wstałem, pochylam się, żeby złapać oddech. Aż mnie pali ze wstydu, czuję, że jestem czerwony jak komunista, aż chce mi się płakać. Dziewczyna się pyta, czy wszystko gra. Ja się prostuję, chcę odpowiedzieć. I wtedy wydałem najgłośniejsze beknięcie, jakie się tylko da... Jak ostatnia świnia. Dziewczyna natychmiast odchodzi, a ja przebierając na moich tłustych nóżkach opuszczam miejsce tragedii...
Nigdy się tak nie najadłem wstydu jak wtedy, ale nie poddałem się! Zacząłem ćwiczenia na innej siłowni, bez kolejnych przygód, udało mi się zrzucić 20 kg :) Przede mną jeszcze długa droga, ale się zawziąłem. Za to wspomnienie mojego pierwszego dnia wojny z sadłem przyprawia mnie o histeryczny śmiech :D
W pierwszej klasie liceum wygrałam międzyszkolny konkurs na najlepszą rozprawkę na jakiś temat polityczno-historyczny (nie pamiętam dokładnie). Drugim etapem konkursu był przyjazd do uczelni w mieście wojewódzkim i ocena rozprawki przez profesorów oraz kilka wykładów.
Mieszkając całe życie w niewielkim miasteczku, marzyłam o studiowaniu, więc czułam się wyróżniona i podekscytowana wyjazdem.
Mój pierwszy wykład prowadziła Pani profesor, która wydawała się sympatyczna. Pamiętam, że była ubrana w ogrodniczki i żakiet, więc sprawiała dziwne wrażenie, ale zachęcała nas do odpowiedzi i do wyrażania własnych poglądów. Wykład był o feminizmie, ale szybko przerodził się w najazd na mężczyzn i ogólne stwierdzenie, że kobiety nadal nic nie znaczą w świecie, a są lepsze. Zgłosiłam się wtedy do odpowiedzi i powiedziałam, że moim zdaniem kobiety nie są gorsze czy lepsze od mężczyzn, jesteśmy po prostu różni.
Pani profesor się to nie spodobało. Skrytykowała mnie i wyśmiała na oczach całej sali. Zarzuciła mi niewierność wobec własnej płci przez "patriarchalne, wiejskie wychowanie" i stwierdziła, że takie zdanie nie powinno mi w ogóle przejść przez usta. Było mi strasznie głupio. Czułam się jak debilka, która nie nadaje się do studiowania skoro nie wie takich podstawowych rzeczy.
Morału nie ma. Konkurs wygrałam. Dostałam książkę, długopis i masakryczny spadek własnej wartości.
Moja narzeczona podzieliła się ze mną wczoraj swoimi planami na przyszłość. Po ślubie chce rzucić pracę i założyć konto na Instagramie, na którym będzie zarabiać jako mama influencerka.
Zaczynam analizować, czy oświadczyny były dobrym pomysłem.
Po drugiej klasie gimnazjum, ponad dekadę temu, jedna z naszych nauczycielek przeszła na emeryturę. W zastępstwie za nią zatrudniono wyjątkowo wstrętną babę; która, zamiast na prowadzeniu lekcji, skupiała się głównie na wymyślaniu nam wszystkim od najgorszych - "a po co ja się tu produkuję, skoro jesteście zbyt tępi, żeby cokolwiek zrozumieć", "i tak nigdy niczego nie osiągnięcie" itp. Próby interwencji ze strony rodziców spełzły na niczym, ponieważ osoba okazała się być blisko spokrewniona z dyrekcją szkoły; ponadto nikt z nas nie dysponował wtedy telefonem z kamerą czy choćby zwykłym dyktafonem. A poza tym wszystkim przedmiot, którego "uczyła" kończył się nam wraz z pierwszym semestrem trzeciej klasy; tak że nikomu nie chciało się robić większej afery.
No ale od czego są młode, żądne sprawiedliwości umysły! Udało nam się zdobyć jej prywatny numer telefonu (poprzez podsłuchanie, gdy dyktowała go innej nauczycielce) i stworzyliśmy kilkanaście ogłoszeń "TANIO WYNAJMĘ TOI-TOI", które następnie porozwieszaliśmy po mieście. Nie zmieniło to atmosfery na lekcjach, nie wiemy nawet, czy ktokolwiek do niej zadzwonił. Jednak satysfakcja była nie do podrobienia :)
Dodaj anonimowe wyznanie
