Mieszkam na wsi. Moja rodzina ma gospodarstwo rolne. Kiedy wydarzenie to miało miejsce, miałem może 4-5 lat. Niemal tradycją było to, że w weekend (ku "uciesze'' taty) odwiedzała nas babcia i dziadek... Teściowa jak to teściowa, zawsze gotowa uraczyć nieporadnego życiowo zięcia błyskotliwą poradą życiową, nie trzeba oczywiście mówić, jak reagował na to tata.
Było wtedy lato. Po tradycyjnym wypiciu kawy i zjedzeniu kawałka ciasta tata udał się na obchód gospodarstwa, ekipa oczywiście w ślad za nim. Tata kręcił się po oborze i karmił zwierzęta, a moja mama podlewała i wyrywała chwasty z ogródka, ja z bratem bawiłem się z dziadkiem... W pewnym momencie przerwałem zabawę i to co zobaczyłem zdenerwowało małego, wychowanego w otoczeniu ciężkiej pracy dzieciaka. Tata ciężko pracuje w oborze, mama ciężko pracuje w ogródku, a nad mamą stoi babcia i prowadzi swój monolog. Postanowiłem więc działać! Podszedłem do babci, pociągnąłem za rękaw i z dziecięcą szczerością wypaliłem: "A babcia to tu na urlop przyjechała? Nie widzi babcia, że tata z mamą pracują?".
Jej wzroku nie zapomnę nigdy. Gdyby mogła mnie nim zabić, chyba by się nie wahała. Mama krzyknęła tylko żebym przeprosił babcię, ale ja krzyknąłem tylko "Ale za co?'' i uciekłem do taty. Tata razem z dziadkiem pokładali się ze śmiechu. Babci niestety nie udało się przekonać, że ten tekst to był mój autorski pomysł i nie zostałem podpuszczony przez tatę. W efekcie patrzyła krzywo na tatę jeszcze długi czas. Tymczasem ja nie mogłem zrozumieć, dlaczego zostałem skrzyczany przez mamę, a poklepany po głowie przez tatę. Tata do dzisiaj wspomina to z uśmiechem, jako najlepszą ripostę w stosunku do teściowej.
Trochę o poglądach i seksualności ;)
Mój ojciec ma bardzo konserwatywne spojrzenie na świat, ogląda dużo telewizji i co za tym idzie, w pewnych sprawach ma kuku na muniu. Chodzi oczywiście o "ciapatych", "czarnuchów", "pedałów", "szwabów" itp.
Ja natomiast nigdy z takimi rzeczami problemu nie miałem, bo co mnie obchodzi kto kogo i dlaczego.
Ojciec od zawsze chciał mieć wnuków i silnych synów, a ja jak na złość czytałem książki, grałem w gry, a do domu nie przeprowadziłem ani jednej dziewczyny. No, jak miałem kilka lat, to się zdarzyło.
W tym momencie chciałbym nadmienić, że jestem beznadziejnie romantyczny i np. seks na imprezie z laską, której nie kochałem, przypominał wkładanie wacka do dziury po sęku - trochę bardziej skomplikowaną i bolesną metodę masturbacji. Nie byłem w żadnym wypadku nieśmiały, o nie! Jednak to jedno jakoś tak się we mnie zakorzeniło i tyle. Nigdy się nie gryzłem, że "nie ruchałem" albo że nie miałem dziewczyny - po prostu nie umiałem nigdy być z kimś, kogo nie kocham, bo dla mnie miłość jest absolutna, niepodważalna i nie potrafiłbym jej udawać. No tak już mam.
Ojciec jednak - co zauważyłem po czasie - coś sobie ubzdurał. Kiedy go odwiedzałem, niby przypadkiem trafiał na wiadomości o cudownie "wyleczonych" gejach, coś przebąkiwał o skutecznych terapiach, dewiacjach itp.
Zaczął się ode mnie trochę oddalać, jakiś taki osowiały był, a ja nie wiedziałem o co chodzi. Wszystko zmieniło się kiedy podczas wakacji u niego przeprowadziłem moją obecną narzeczoną i baraszkowaliśmy kilka dni jedynie z przerwami na jedzenie i picie.
Ale był szczęśliwy! Co najmniej jakby miał 15 lat i jako pierwszy w klasie zamoczył. Chodził uśmiechnięty z wypiętą klatą, nawet kolory odzyskał.
Dopiero wtedy zacząłem rozumieć całą sytuację i jak musiał się czuć z jednej strony nienawidząc gejów, a z drugiej kochając mnie, którego za geja uważał.
Kochany, nienawistny staruszek :D
Jestem osobą niepełnosprawną ruchowo i poruszam się na wózku inwalidzkim.
Kilka dni temu jechałam do domu wieczorową porą, gdy zaczepił mnie osiedlowy chojrak. Było widać, że jest nietrzeźwy, więc wybrał sobie łatwy łup. Stwierdził, że powinnam "pożyczyć" mu kilka złotych. Próbowałam olać sprawę i jechać dalej, gdy ten wyrwał mi szmacianą torbę z kolan i zaczął uciekać.
Chciałabym zobaczyć minę tego zwyrodnialca, gdy otworzył torbę i zobaczył dwie paczki podpasek.
Mój dziadek zmarł z powodu choroby, gdy chodziłam do przedszkola. Oczywiście na pogrzebie stawili się wszyscy tłumnie - dzieci dziadka, wnuki i wnuczki. Wszyscy rzewnie płakali nad stratą.
Z racji sporej odległości, w jakiej dziadkowie mieszkali, nie spędzaliśmy u dziadków zbyt wiele czasu, przeważnie któreś święta i sporadyczne wizyty w ciągu roku, i przez to oraz młody wiek nie pamiętam go za bardzo. Pamiętam za to dokładnie, że nie lubiłam tam jeździć i to z jednego, konkretnego powodu. Mama na te wizyty mnie i młodszą siostrę zawsze stroiła w sukienki czy inne spódniczki, które dziadek nam z lubością zadzierał, gdy tylko znalazłyśmy się w zasięgu jego rąk i patrzył pod spód. Ale to przecież były "tylko żarty" i to takie zabawne, jak się małe panienki oburzają, próbując wyrwać dziadziowi spódniczkę z rąk...
O zmarłych ponoć mówi się dobrze albo wcale... O dziadku więc nie mówi się, że był pijakiem, tylko że lubił sobie wypić. Nie mówi się też, że molestował moje kuzynki, które zostawały wywożone do dziadków na wieś na wakacje. Dla mnie i siostry skończyło się to tylko takimi żartami - miałyśmy szczęście, że byłyśmy za małe, aby nocować same u dziadków.
Mając naście lat sporo imprezowałem, a że rodzice często wyjeżdżali na wakacje i zostawiali mnie samego (bo chciałem), to chętnie organizowałem w domu jakieś bajlando.
Pewnego razu kiedy spałem słodko na srogim kacu usłyszałem dzwonek do drzwi i chociaż nie miałem za bardzo siły, poszedłem otworzyć. Będąc w samych bokserkach, wystawiłem przez szparę w drzwiach głowę i zobaczyłem dwie młode dziewczyny (w moim wieku mniej więcej). Zaczęły mi nawijać o Bogu itp., więc już po kilku chwilach zrozumiałem, że to młode świadkowe. Chciały wejść do środka pogadać, ale oponowałem jednak, że nie najlepszy moment, a one, że właśnie najlepszy, bo kiedy niby? Według mnie pobojowisko po imprezie to nie najlepsze warunki na przyjęcie takich bogobojnych dzieciątek.
Te jednak nie odpuszczały, mamiły mnie miłością Boga, wspólnotą etc. No i się złamałem. Otworzyłem szerzej drzwi, a kiedy weszły zatrzasnąłem je i przekręciłem klucz.
Jakie było ich zdziwienie, kiedy odkryły, że stoję w samych majtkach, a ich oczęta ujrzały krajobraz iście karczemny. Nigdy w życiu nie widziałem, żeby ktoś tak szybko i słodko się zaczerwienił. Uciekały spojrzeniem, język im się plątał, jakieś niespokojne się stały.
Ja byłem gotowy na przyjęcie Boga, a one nie wiedzieć czemu straciły zapał. Pod pretekstem odwiedzenia mnie po reszcie sąsiadów ewakuowały się jeszcze szybciej niż weszły i nigdy ich już nie widziałem. A szkoda.
Zawsze gustowałam w starszych mężczyznach. Sporo starszych. Wychowałam się bez towarzystwa rówieśników, więc potem ich rozmowy zwyczajnie mnie nudziły. Wolałam towarzystwo dorosłych, inaczej się wypowiadałam. A i wyglądałam na starszą i poważniejszą niż byłam.
Jako siedemnastolatka poznałam faceta. Ponad 30 lat starszego. I przepadłam. Był dowcipny, charyzmatyczny i przystojny. Wcale nie wyjątkowo bogaty. Początkowo traktowałam go jak kogoś w rodzaju mentora. Dużo rozmawialiśmy, on stał się moim najlepszym doradcą i przyjacielem. Potem - co tu dużo mówić. Po 3 latach przeszło to w coś więcej. Kochałam go i bałam się przyszłości. Bo kto na nas spojrzy poważnie? Zwłaszcza że on jeszcze wtedy był żonaty. Ba! Dzieciaty też. A jego syn jest starszy ode mnie.
To potoczyło się szybko. Rozwód, żona wyprowadziła się do innego. Ja czułam się paskudnie - w końcu rozbiłam małżeństwo. Biłam się z myślami - czy mnie zostawi? Co zrobię z upływem lat? Jak zareagują rodzice? Czy to ma sens? No ale w wieku 21 lat zaszłam w ciążę. Wzięliśmy ślub - szybko, może nawet bez namysłu. Początki były trudne - pretensje rodzin, wytykanie palcami, docinki. Nikt nie traktował mnie poważnie. Obiecałam sobie, że nie będę się tym przejmować.
Urodziłam córeczkę. Studiowałam, gdy on zajmował się małą (pracował wtedy w domu). Z niego też się śmiano, ale gdy patrzyłam na niego, wierzyłam, że warto. Potem i ja znalazłam pracę. Rodzina zaczęła odnawiać kontakty (przynajmniej niektórzy).
Wiele nocy przepłakałam w obawie o jutro. A on zawsze był przy mnie. Nigdy nie poznałam wspanialszego mężczyzny.
Jesteśmy już razem 10 lat. I wiecie co? Wiedziemy normalne życie. Nasza córka za rok idzie do 1 klasy. Różnica wieku ani trochę nam nie dokucza. Wiemy, że na razie. Ale pomimo tego nigdy nie zamieniłabym go na nikogo innego. Jestem świadoma tego, co mnie czeka. Czas spędzony razem jest tego wart.
Możecie mnie osądzać, ale ja nie czuję się winna. I jestem pewna, że nasza relacja to nie jest chwilowy romans.
Właśnie sobie przypomniałem moje pierwsze spotkanie z masturbacją. Otóż mając jakieś sześć lat, bawiłem się z kolegami w ganianego, a w tym czasie często bawiły się z nami starsze dzieci. Jedno z nich zaproponowało zabawę w "walenie konia", więc całą zgrają radośnie ustawiliśmy się według zaleceń pod karłowatymi drzewkami i przy akompaniamencie "klaskania"zaczęliśmy "trzepać", śmiejąc się i dopingując się nawzajem. Po bliżej nieokreślonym czasie najstarszy z nas zarządził koniec trzepania i wszyscy wróciliśmy do zabawy w ganianego. Mnie jednak dręczyło pytanie: "Po co? Po co klepać dłonią nad siusiakiem, co w tym fajnego?", ale nikomu go nie zadałem, żeby nie wyjść na głupka.
Od paru lat jestem szczęśliwym mężem, przynajmniej tak widzą to inni. Ale od początku.
Jestem 4 lata po ślubie, mamy dziecko, pochodzę z religijnej rodziny, mimo że ja nie jestem, powiedzmy, "praktykujący", to w Boga wierzę. Pracuję tylko ja, dobrze zarabiam i stać nas na to, aby żona nie pracowała. Moja praca to tak naprawdę moja pasja i lubię pracować. Niestety niedawno moja żona się na tyle zmieniła, że jej nie poznaję. Nie jest to ta kobieta, w której się zakochałem.
Wszystko zaczęło się od tego, że rozmawialiśmy o tym, że gdyby pracowała, to byśmy mogli więcej odkładać na wymarzony domek. Skończyło się to awanturą, że i tak tyle nie zarobi, żeby można było odłożyć, a poza tym kto się zajmie domem. Kocham ją nadal, ale ona traktuje mnie jakbym był tym złym i ciągle mnie obwinia o różne rzeczy i oczernia przed rodziną.
Pół roku temu umarła moja babcia, dziadek nie żyje już parę lat i babcia podzieliła swój majątek między swoje wnuczęta, jak to mówiła - aby mieli dobry start, ale moja ukochana powiedziała "no w końcu mamy pieniądze na dom". Tak mnie to ruszyło, że pieniądze ze spadku wpłaciłem na konto, o którym ona nie wie, ale będzie ono dla naszego dziecka, a jej powiedziałem, że pieniądze ze spadku przekazałem na jakiś inny cel. Musiałem tak zrobić, a jej powiedziałem, że musi znaleźć sobie pracę, bo dopiero niedawno zauważyłem, że byłem wykorzystywany.
Nienawidzę straży miejskiej. Odkąd pamiętam zawsze miałem z nimi jakieś problemy. A to dostałem mandat za picie radlera (!) w miejscu publicznym, a to usiłowali mnie ukarać za mojego psa, który rzekomo miał nieprzepisowy kaganiec... Z jakiegoś powodu zawsze przyciągam do siebie strażników - lgną do mnie bardziej niż emeryci do sklepu Aldi w dzień promocji.
Parę dni temu, kiedy jechałem samochodem, byłem świadkiem wypadku. Kobieta przechodząc w nieoznakowanym miejscu, potrącona została przez rozpędzone auto. Szybko zjechałem na pobocze i rzuciłem się na pomoc. Zanim dołączyli do mnie inni świadkowie wypadku, zdążyłem zapewnić bezpieczeństwo poszkodowanej i zabezpieczyć miejsce zdarzenia. Po dziesięciu minutach, kiedy przyjechała policja, bardzo podziękowano mi za wzorową, obywatelską postawę. Wkrótce karetka zabrała panią do szpitala (miała złamaną rękę i liczne stłuczenia), a ja spocony, ale bardzo z siebie dumny ruszyłem w stronę mojego samochodu, tylko po to, aby znaleźć za wycieraczką… mandat za parkowanie w niedozwolonym miejscu.
Nienawidzę straży miejskiej.
Moja prababcia była cudowną osobą. O ile z resztą rodziny układa mi się tak sobie, to z nią zawsze miałam świetny kontakt. Była mądra, ciepła, dobra.
Kilka miesięcy przed śmiercią jej stan zdrowia gwałtownie się pogorszył. Z tygodnia na tydzień było coraz gorzej. Potrzebowała ciągłej opieki. W końcu doszło do tego, że nie poznawała członków rodziny, nie wiedziała, czy jest dzień czy noc, traciła pamięć. Takie momenty przeplatały się kilka razy dziennie z tymi bardziej świadomymi. W tych drugich pytała o mnie, czekała, aż ją odwiedzę.
Tamtego lata wyprowadzałam się z domu, wyjeżdżałam na studia do innego miasta. Umówiłam się z nią, że dzień przed wyjazdem przyjdę się pożegnać. Gdy przyszłam dowiedziałam się, że śpi. Postanowiłam poczekać aż się obudzi, bo ostatnio bardzo źle sypiała. Nie mogła usnąć, kręciła się całe noce, a w ciągu dnia była bardzo zmęczona. Czekałam kilka godzin, ale w końcu musiałam już iść. Nie obudziłam jej, bo rzadko zdarzał jej się tak głęboki sen. Każdy taki wypoczynek był ważny, poza tym już dwa tygodnie później miałam przyjechać znowu.
Nigdy więcej jej nie widziałam, bo zmarła następnego dnia.
Podobno poprzedniego dnia, gdy wstała, pytała o mnie, dziwiła się, że nie przyszłam do niej.
Od tamtej pory minęło już półtora roku, a ja nadal bardzo za nią tęsknię.
Nie potrafię sobie wybaczyć tego, że się wtedy z nią nie zobaczyłam. Że się nie pożegnałam.
Dodaj anonimowe wyznanie
