#qFeOX
Nie mogłabym udawać, że nic się nie stało.
#sjBFF
Dlaczego teraz to mówię? Bo moja kumpela z nowej pracy od kilku dni jest przybita, rozdrażniona… Inna po cichu wyjaśniła mi powód - zbliża się listopad, a ona kilka lat temu straciła dziecko w taki straszny sposób… spadł na nie samobójca.
Nie potrafię jej spojrzeć w oczy.
#y82ql
Od tamtej chwili już nigdy nie zasnęłam w żadnej komunikacji i wręcz zaczynam nieco panikować, gdy zostaję w przedziale/wagonie sama.
#bVRwf
Moi rodzice są w średnim wieku, mam starsze rodzeństwo i myśleliśmy, że więcej nas już w domu nie będzie. Okazało się jednak, że byliśmy w błędzie, moi rodzice od zawsze wiedzieli, że nie chcę mieć młodszego brata ani siostry, nawet kiedy mama była w ciąży, ale nie było tego jeszcze widać, zapytała, czy chciałabym mieć rodzeństwo, a ja zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że nie. No ale trudno, stało się.
Nie cierpię młodszego rodzeństwa, bo jest to małe, rozwrzeszczane dziecko, któremu wszystko wolno, bo jest jeszcze małe (ale chodzi i próbuje mówić). Muszę się nim cały czas zajmować, nawet jeśli wracam ze szkoły o 17, a na następny dzień mam trzy sprawdziany. Tłumaczenie, że przecież to nie moje dziecko zostaje zbite odpowiedzią „ale twoje rodzeństwo”. Nie mam odwagi ani śmiałości powiedzieć, że go nie chcę i nigdy nie chciałam, bo to jednak moi rodzice. Ostatnio zbiło mi okulary (mam mocną wadę wzroku, przez co muszę je nosić w szkole, żeby widzieć cokolwiek z tablicy), po prostu leżały sobie na stole, bo bolały mnie oczy. Oczywiście kiedy rodzice się dowiedzieli, powiedzieli, że to nie ich problem, że go nie upilnowałam i sama mam sobie zarobić na nowe szkiełka. Kiedy mówię im, że nie chcę go pilnować, bo jestem zmęczona albo muszę się uczyć, to pytają czym, skoro i tak nic nie robię. Oczywiście uczenie się to nic.
Nie wiem już co robić, nie chcę nikomu o tym mówić, żeby rodzice nie mieli problemów, albo żebym ja nie miała problemu od nich, a rozmowy z nimi nic nie dają. To nawet nie są rozmowy, tylko krzyczenie na mnie, że nic nie robię, a dzieckiem się zająć nie chcę.
#346rr
Jak na razie chudnę, a kiedy znajomi pytają, co to za genialna dieta, to zmieniam temat. :D
#1zoGA
Poszliśmy do przytulnej restauracji.
On nawet niczego sobie - miły, sympatyczny, z poczuciem humoru. W pewnej chwili pomyślałam sobie, że nawet jest w pewnym sensie w moim guście.
Kwiatki, winko, kolacja przy świecach. Idealnie!
Czar prysł, kiedy w owej restauracji mój prawie ideał z szerokim uśmiechem na twarzy powiedział mi:
- TY ŻEŚ DZIOUCHA JEST DUPNO!!!
Pierwsze co przyszło mi do głowy, to strzelić mu w pysk i wyjść.. i tak zrobiłam.
Dopiero później, kiedy byłam już w domu, zadzwoniłam do mojej przyjaciółki się wyżalić i opowiedzieć jej o całej sytuacji. Dopiero ona mnie uświadomiła, co to znaczy DUPNO DZIOUCHA.
Na pewno nie jest to ktoś, kto ma gruby tyłek.
#RMyCZ
#PZ9mg
Ze względu na fakt, że dobrze się uczyłam, każdy chciał być ze mną w grupie.
W gimnazjum nauczyciel z historii wymyślił akademię o II wojnie światowej, którą przygotować miały trzecie klasy (co roku był inny temat).
Grupy po pięć osób miały przygotować prezentację, np: obrona Westerplatte, bitwa nad rzeką Bzurą czy bitwa o Anglię, byłam w grupie z Maćkiem, Antkiem, Kamilem i Olą.
Chłopaki byli zagrożeni jedynką na koniec roku z historii, a Ola to trójkowa uczennica. Nauczyciel obiecał, że jeśli prezentacje będą dokładne, uczestnikom podniesie oceny z przedmiotu. Teoretycznie chłopakom powinno zależeć na zrobieniu naprawdę dobrej pracy.
Ja miałam znaleźć wszystkie informacje i ciekawostki na temat naszego zagadnienia, chłopcy wydrukować kilka zdjęć z internetu, a Ola to wszystko fajnie "przykleić" na planszę.
I jak zwykle, okazało się ostatniego dnia, że chłopcy nie mieli czasu na wydrukowanie zdjęć, a Ola nie może przyjść do mnie po artykuły i inne rzeczy, które znalazłam na temat naszej pracy i nie "sklei" tego w całość.
Standardowo ja zrobiłabym całą pracę sama, a na drugi dzień przedstawiłabym ją nauczycielowi z grupą. Nie tym razem.
Do szkoły przyniosłam teczkę z moją częścią pracy i przedstawiłam ją nauczycielowi.
Jako że wykonałam część pracy, nauczyciel postawił mi 5, Ola i chłopaki dostali po jedynce, co skutkowało, że Maciek, Antek i Kamil nie zdali.
Na szczęście to był koniec roku, a do liceum poszłam do innego miasta, bo nie miałabym życia w gimnazjum.
Ale nie żałuję.
Anonimowe?
Wiedziałam, że jeśli przyniosę tylko moją część pracy, to nauczyciel ze względu na to, że mnie lubił i tak postawi mi dobrą ocenę.
#YaGqa
Moja matka zawsze godziła się na to wszystko. Ojciec był dla niej jak wyrocznia, żadnej decyzji nie potrafiła podjąć bez niego. Zresztą nawet nie mogła. To wszystko miało smutne zakończenie, bo gdy dorosłyśmy z siostrą i każda poszła na swoje, ojciec zabronił matce się z nami kontaktować. Przypuszczamy, że chodziło to, że był zły, że "zerwałyśmy się ze smyczy" oraz zazdrosny, że powodzi nam się lepiej niż jemu, a przecież jesteśmy kobietami.
I tak przez dobre kilka lat nie miałyśmy żadnego kontaktu z rodzicami. Aż pewnego dnia u progu moich drzwi stanęła matka. Wyglądała jak wrak człowieka. W skrócie opowiedziała, że odkąd nas nie ma w domu, ojciec wyżywa się na niej, bije ją i znęca się psychicznie. Na moje pytanie czemu tak późno przejrzała na oczy, ta stwierdziła, że kilka miesięcy temu zdiagnozowano u niej raka, a ojciec nie pozwala jej się leczyć i ona już nie daje rady. Cóż, mogłabym zakończyć to wyznanie mówiąc, że uratowałam mamę przed ojcem zwyrodnialcem, ale nie do końca tak było. Mama zmarła kilka miesięcy po tym, odkąd się u mnie zatrzymała, a ojciec na pogrzebie podczas przemowy bez cienia skrępowania ogłosił, że dobrze się stało, bo matka była nieposłuszna wobec niego. Dlatego jedyne co mogę dodać na koniec, to,abyście uważały na mężczyzn z takimi poglądami jak mój ojciec. To nigdy się dobrze nie kończy.