Kiedy miałam 13-14 lat, to moja mama musiała często wyjeżdżać na kilka dni, a czasem nawet na dłużej. Zostawałam wtedy w domu sama z tatą (nie mam rodzeństwa). On ogarniał wszystko inne, a ja miałam podlewać kwiatki, których w domu było całe mnóstwo, bo mama je uwielbia. Tata nie chciał tego robić, bo mówił, że nie umie i zawsze podleje za dużo albo za mało. Ja też nie lubiłam tego robić, bo wydawało mi się wtedy, że jestem taka cool i w ogóle super, a to takie nudne i głupie zajęcie. Robiłam to jednak, bo rodzice kazali.
Najbardziej nienawidziłam podlewać takiej dużej paprotki, bo stała wysoko i zawsze musiałam ją zdjąć (nie była aż taka ciężka), a wtedy leciały z niej takie małe listki. Wpadały w najmniejsze zakamarki, a ja musiałam to sprzątać.
Wpadłam więc na szatański pomysł. Któregoś dnia zrzuciłam tę paprotkę. Doniczka się rozbiła, a roślina częściowo się połamała. Cała winę zwaliłam na kota.
Gdyby mama była w domu, to pewnie by uratowała tego kwiatka, ale jej nie było. Tata stwierdził, że z tego to już nic nie będzie i wyrzucił paprotkę.
Kiedy mama wróciła, to była nieźle zła, ale zapewnialiśmy ją, że to wina kota i nic nie dało się zrobić. W końcu jej przeszło. Kupiła sobie dwie nowe paprotki, ale sporo czasu minęło, zanim urosły do rozmiarów tamtej.
Teraz jestem już dorosła i się wyprowadziłam. Co ciekawe, w mieszkaniu mam całkiem dużo kwiatów, bo teraz też je lubię, w tym także dużą paprotkę. A jakże! Kiedy wyjechałam na wakacje, to poprosiłam mamę, żeby je podlewała. Zgodziła się bez problemu. Kiedy wróciłam, wszystko było dobrze, ale nigdzie nie było mojej paprotki! Pytam mamy, o co chodzi. Ona mi na to, że niestety musiała ją wyrzucić, bo kot ją zrzucił i się zniszczyła.
Dopiero wtedy zrozumiałam, jaka kiedyś byłam głupia. Świetnie rozegrane, mamo.
Ja nie mam kota...
A paprotce nic nie jest. Mama za bardzo kocha rośliny, żeby jakąś celowo zniszczyć. Po prostu zabrała kwiatka do siebie do domu i przede mną ukryła, żeby dać mi małą nauczkę. Wszystko już wróciło na miejsce.
Dziś rano zawinięta w szlafrok stałam sobie w kuchni i patrząc na pluchę za oknem, niemrawo żułam jabłko. Nieoczekiwanie ktoś delikatnie chwycił mnie za ramiona, nachylił się do mojego ucha i szepnął: „Cześć, kochanie. Podobały ci się nasze nocne harce?”. Odwróciłam się, aby ujrzeć przed sobą równie zaspanego co ja i równie zaskoczonego co ja mojego ojca!
Po krótkiej, acz - w mojej głowie - ciągnącej się w nieskończoność chwili ciszy, mój rodziciel odwrócił się na pięcie i powędrował do łazienki, mrucząc pod nosem: „Noż, kurde. Z tą fryzurą coraz bardziej przypominasz swoją matkę...”.
Najwyższy czas znaleźć pracę i wyprowadzić się od rodziców. Mam 24 lata.
Jestem położną. Przyjmowałam dzisiaj poród trojaczków. Położnica trafiła już na takim etapie akcji porodowej (pierwsze dziecko już niemalże „wyszło”), że żadnych badań obrazowych, od razu porodówka… No i mama wielce zaskoczona, że rodziło się drugie… a potem trzecie.
Pytam potem „jak to, przecież na ostatnich kontrolnych USG musiało być widać, że to trojaczki”. „Nie, wie pani, ja nie chodziłam na badania, bo na NFZ robią byle jak, a na prywatnie nie było mnie stać. No i widzi pani, nie chodziłam, a są zdrowe”.
No… Są. Miały szczęście. Ale ile mogło być powikłań przy takim porodzie? W świetle dzisiejszej medycyny takich porodów nie prowadzi się naturalnie, za duże ryzyko! Ile mogło być problemów z dzieciaczkami możliwych do zażegnania jeszcze przed porodem (nawet operacje prenatalne już się przecież wykonuje). Zwłaszcza że (jak na wieloraczki przystało) urodziły się nieco wcześniej niż w terminie… A przynajmniej domniemanym terminie, bo przecież nawet terminu ustalonego nie miała…
XXI wiek.
Jak studiowałem, na początku roku akademickiego powiesiłem na wydziale ogłoszenie o zebraniu rodziców studentów pierwszego roku. Wyglądało jak inne ogłoszenia dziekanatu.
Niektórzy dali się nabrać. Kilkoro rodziców chodziło potem po budynku, szukając rzekomego zebrania.
Kiedy miałam 8 lat, skrzywdził mnie ojciec. W najgorszy dla dziewczyny sposób... Powiedziałam mamie, zaczęły się wycieczki po lekarzach, psychologach, ogólnie 100% wsparcia - naprawdę cała najbliższa rodzina robiła wszystko, żeby pomóc mi przejść przez tę sytuację. Ojciec sam skończył swój żywot w areszcie, czekając na rozprawę. Podobno sam...
Od kiedy skończyłam 18 lat robiłam wszystko, żeby jak najmniej fizycznie przypominać ojca. Zaczęłam od wycięcia znamienia, które mieliśmy w tym samym miejscu, później korekta nosa, kwas hialuronowy co kilka miesięcy w usta, uniesienie opadających powiek, kolorowe soczewki, keratynowe prostowanie co kilka tygodni, bo ojciec miał sprężynki jak ja. Sfiksowałam na tym punkcie, każdego dnia przyglądałam się swojemu ciału w poszukiwaniu podobieństw.
2 lata temu urodziłam córkę - wygląda kropka w kropkę jak on. Te same loczki, usta, nos, zielone oczy... Gdzieś w głębi serca ją kocham, ale nie potrafię na nią patrzeć. Nie umiem zachwycać się jej urodą jak reszta - dla mnie wygląda jak potwór.
Jutro pierwsza wizyta u psycho, sama nie potrafię tego przepracować, a wiem, że unieszczęśliwiam własne dziecko.
Pewnego wieczoru zaniepokoiły mnie strasznie dziwne dźwięki spod mojego okna (parter). Brzmiało trochę jak zwierzęta, ale niekoniecznie, bo było to coś jak warczenie, pomieszane z sapaniem i bardzo nieprzyjemnymi jękami. W pierwszej chwili pomyślałam, że może to dziki, a w drugiej, że chyba tam ktoś kogoś co najmniej morduje. W panice zadzwoniłam na policję. No i okazało się, że swoimi obawami, przerwałam parze bezdomnych uprawianie miłości...
Mam tak wielkie i obwisłe wargi sromowe mniejsze, że, będąc bez ubrań, gdy odpowiednio mocno trzepię nogą, to potrafię nimi klaskać.
Byłam wtedy kilkuletnim dzieckiem. Nie wiem, ile dokładnie mogłam mieć lat, 5 albo 6? Pojechałam z rodzicami w odwiedziny do ciotki i wujka, mieszkali w dość niebezpiecznej dzielnicy. Było lato, popołudnie. Dorośli gadali przy kawie, a mnie się nudziło, więc wyszłam na uliczkę przy domu ciotki i wujka poszukać innych dzieci, z którymi mogłabym się pobawić, robiłam tak już nie raz.
I wtedy nagle usłyszałam krzyki, jakieś stłumione jęki, ktoś był wyraźnie wściekły. Odwróciłam się, kilkanaście metrów za mną, w uliczce, na ziemi leżał półnagi mężczyzna. Na nim siedział okrakiem inny mężczyzna, krzyczał i wbijał temu leżącemu nóż w klatkę piersiową, wiele razy, widziałam krew. Ten leżący coś jęczał, może płakał. Zaczęłam wrzeszczeć "MAMOOOO!", w sumie nawet nie wiem, czemu akurat mamo, teraz jestem dorosła i wydaje mi się to bez sensu, lepiej byłoby zawołać ojca, ale myślę, że dla kilkuletniego dziecka to był odruch, zawołać mamę, jak działo się coś złego. Z domu wybiegł wujek, minął mnie, pobiegł do tych mężczyzn, a mnie szybko wciągnięto z powrotem na podwórko przed domem, nie wiem, co tam się dalej działo. Pamiętam tylko, że po kilku minutach wujek stał przy ogrodzeniu, tam była pompa. Odkręcił ją i mył przedramiona i ręce, całe we krwi.
Nie pamiętam reakcji otoczenia bezpośrednio po tym zdarzeniu. Minęło kilkanaście lat, a ja nie przestałam myśleć o tym, co się wtedy stało. To do mnie wraca, raz na kilka lat. Próbowałam o tym rozmawiać z rodzicami, ale oni twierdzą, że nic nie pamiętają. Że to się nigdy nie wydarzyło. Raz, wiele lat temu, zapytałam o to ciotkę, śmiała się, kręciła głową i zastanawiała się, co ja mam w głowie...
A ja wiem, że to nie był sen. Nie naoglądałam się strasznych filmów, byłam bardzo surowo wychowywana. Gdy wieczorami chciałam posiedzieć w salonie, gdzie był telewizor, miałam nakaz siedzieć tyłem do niego i nie oglądać. Nie czytałam też strasznych książek. Nie mam schizofrenii ani innych zaburzeń psychicznych. Nie byłabym w stanie jako kilkulatka wymyślić takiej historii. Poza tym, gdy byłam dzieckiem, bardzo bałam się odgłosów karetek, policji, w sensie syren. I wiem, że zapamiętałabym, gdyby wtedy na miejsce przyjechała karetka, bo panicznie się ich bałam. Tam nie było karetki.
Z drugiej strony, po co wszyscy mieliby kłamać, kogoś kryć, że takie wydarzenie nie miało miejsca? To mogłoby, na siłę, pasować do ciotki i wujka, ale nie do moich rodziców. Nie zmyślaliby, moja mama na pewno chciałaby z czymś takim pójść na policję.
Próbowałam poszukać na ten temat informacji w internecie, ale kiepsko mi idzie. Nie ma publicznego archiwum spraw kryminalnych, spróbuję przejrzeć stare wydania gazet, ale to kilka tysięcy egzemplarzy. Nie pójdę z tym na policję, wyśmieją mnie. Męczy mnie to, nie wiem, co mam z tym zrobić.
Autobus zbliżał się do mojego przystanku, więc przeszłam, aby stanąć przy drzwiach. Wtedy usłyszałam głos jakiegoś obcego chłopaka:
- Wychodzimy? - odezwał się, na co skinęłam głową.
No i tak się jakoś stało, że wyszliśmy z autobusu, później wyszliśmy na kawę, do kina... Wychodziliśmy razem przez kilka lat, a pół roku temu wyszłam za niego za mąż. :)
Jak byłam mała, byłam dość pulchnym dzieckiem lubiącym słodycze, ale.. z uczuleniem na kakao. Jako że łasuchem byłam wielkim, dawałam się nabierać na wszystkie sztuczki rodziców, żeby tylko móc zjeść czekoladę. W ten sposób w największe kłamstwo mojego dzieciństwa, że CZARNINA JEST ZUPĄ Z CZEKOLADY wierzyłam dobre kilka lat. Oczywiście teraz nie mogę na tę zupę patrzeć, nie mówiąc o jedzeniu.
Dodaj anonimowe wyznanie
