Polecam książkę "Wewnętrzna dobroć", mi bardzo pomogła w ogarnianiu dziecka i siebie. I nie staraj się dogodzić wszystkim na około, tylko sobie i dziecku

Twoje dziecko ma tylko dwa latka i na pewno wiele rozumie, bo ludzkie dzieci są z natury dość pojętne, ale wymagasz od niej rozumienia zasad i panowania nad swoimi emocjami, chociaż z tego co napisałaś, sama jako dorosła, stabilna emocjonalnie kobieta nad nimi nie panujesz, chcesz wymuszać na 2 latku zachowanie krzykiem, a Twoja wiedza opiera się na stereotypach, rodem ze stron z memami czy takich anonimowych, a nie porządnych źródeł z informacjami dla rodziców. Dziecko, ma potrzebę samostanowienia, a robienie z nim czegoś na siłę niszczy to poczucie - co to znaczy, że wkładasz ryczącego 2 latka na siłę? Pomysł jakby Ciebie ktoś siłą włożył do takiego siedziska, nie czułabyś się upokorzona? Taki maluch ma prawo nie znać zasad, a jak wiesz, że z małym wózkiem będzie problem to ustal je przed wejściem i egzekwuj, jak nie za 3 to za 4 tym razem skuma. Niestety wychowanie polega na powtarzaniu wielokrotnie. Poza tym te wózeczki mają uchwyt dla dorosłego właśnie po to, żeby dziecko samowolnie nim nie jeździło - czemu go nie używasz? Też przeżyłam różne ataki rzucania się i kopania podłogi w sklepie, ale zamiast wymyślać, jakie wychowywanie „nie bezstresowe”, które nie istnieje, bo termin wychowania bezstresowego to synonim postawy obojętności i olewania wykuty w internecie, to wiem jak podejść do malucha, żeby zadbać o jego emocje i postawić granice - kilka razy odbębniła cyrk i się skończyło. Polecam nadrobić zaległości z wychowania bliskości, bo z tego co piszesz nie rozumiesz potrzeb swojego dziecka co prowadzi do obupulnej frustracji.

Po pierwsze, możesz chodzić na zakupy jak mąż wróci i zostanie z dzieckiem, np w sobotę raz tygodniu większe zakupy a na codzień tylko małe w sklepie gdzieś blisko.
Po drugie możesz na zakupy wysłać męża. Da się. Chyba nie pracuje 18tu godzin na dobę.
Oczywiście wiem że nie o to ci chodzi.
Po trzecie to co proponuje anonimowe6692 - konsekwencja. Przed wejściem do sklepu ustalasz zasady - ty ustalasz i ty stawiasz granicę, nie pytasz dziecka, nie prosisz i nie negocjujesz. Kij i marchewka zaproponowane przez nią są bardzo dobrym pomysłem, tylko jeszcze do tego konsekwencja. Ludzie którzy cię krytykują jutro o tobie zapomną, a dziecko zostanie, i konieczność zrobienia kolejnych zakupów również. Jeśli dziecko wpada w histerię i np rzuca się na podłogę to nie mówisz nic. Żadnego "a nie mówiłam""obiecałaś""znowu to robisz" i żadnego proszenia, ani podnoszenia na siłę. Ona tego nie robi złośliwie, tylko jest przebodźcowana w danej chwili (cały dzień,a w sklepie kolory, dźwięki, muzyka, zapachy, i mnóstwo rzeczy które naprawdę jej się wydaje że musi mieć), plus testuje granicę. Bądź obok, i poczekaj aż się uspokoi. Jeśli do tej pory osiągała w ten sposób swój cel to pewnie powtórzy takie zachowanie kilka razy zanim zrozumie że nie przynosi to rezultatów.
I jeśli możesz to nie powinnaś pozwalać żeby chodziła na zakupy z babcią - nie z powodu złej woli, tylko po prostu babcie mają miękkie serca, bo chciały by wnukom nieba przychylić (nie zawsze, ale Twoja Mama pewno tak).
I powodzenia. Ja też byłam wiele razy oceniana z powodu zachowania moich dzieci, i oczywiście nie wychowałam ich tak jak to sobie kiedyś wyobrażałam (ja to będę.... Ja nie pozwolę.... Moje dziecko będzie.... No niestety, nie udało się 😅)☺️

Hm. Nie, tresowanie dwulatka to nie jest metoda. Ona nie rozumie mimo tego, że będziesz mówić że złośliwie coś robi. Właśnie nie robi złośliwie. Ty jesteś przemęczona i sfrustrowana, bo opieka nad 2 letnim dzieckiem bez żadnej pomocy, z próbą wykonywania pracy, to jest absurd. „Kiedyś” dziecko miało średnio nawet 5 bliskich opiekunów oprócz matki - ciotki, babki, sąsiadki. Dziś to zostało przerzucone na jedną osobę, i krzyki frustracji zupełnie nie dziwią.
Ale clue mojej wypowiedź jest- za dużo krzyczysz, a przypisywanie dwulatce manipulacji to tylko usprawiedliwienie dla twojego wyżywania się.

Nie musisz sprawiać, żeby wszyscy byli zadowoleni. Nie ma takiej możliwości, że osiągniesz taki stan. „Jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził”.

Opisujesz normalnie zachowanie dwulatka. Wiadomo, że wychowujesz córkę, ale to jest proces, a nie jedna rozmowa. Proces, który trwa wiele lat.

Owszem, dziecko dużo rozumie. Ale jednocześnie ma niedojrzały mózg, który sprawia, że na tym etapie jest często fizycznie niezdolne do zapanowania nad impulsami. Nawet kiedy jej przypominasz wcześniejsze ustalenia, na które się zgodziła - to W TYM MOMENCIE potrzeba biegania z wózkiem jest bardziej kusząca.

Twoja konsekwencja w końcu pomoże się córce nauczyć, ale wcześniej znajdź inne sposoby na robienie zakupów. Skoro trafił Ci się charakterny egzemplarz, to musisz nauczyć się z tym żyć. Tak jak już padło, niech mąż robi zakupy. Albo Ty rób tylko wtedy, kiedy on może przejąć dziecko. Albo zamawiaj online. Albo olej spojrzenia wszystkich tych ludzi, którzy są na tyle zarozumiali, żeby oceniać człowieka widząc go przez dwie minuty w sklepie i rób swoje.

Nie ma czegoś takiego jak nieusłuchane dziecko. Może wydaje Ci się, że tłumaczysz, a mówisz rozdrażnionym ze zmęczenia tonem. Za głośno, za szybko, za dużo. Może niezrozumiałymi argumentami. Moze puszczasz jej bajeczki z typowymi dla wspolczesnych piskliwymi dźwiękami, które aktywują jej układ współczulny. Może dziecko jest przebodzcowane, może jest u Was za głośno, może palicie przy nim, może dostaje jedzenie powodujące wyrzut histaminy, ma takie kosmetyki (to na 99,9%), ubranka prane w takich proszkach czy suplementy. Dziecko do ok. 5 r.ż. Nie ma normatywnego poziomu DAO, a nadmiar histaminy powoduje podrażnienia, aktywnosc wzmozona układu nerwowego. Może ma za dużo cukru. Może- oby nie! - rozwija się w małej jakaś choroba. A może ma po prostu niezrealizowaną potrzebę relacyjną. A może widzi, że Wy jej tłumaczycie tak, a sami robicie inaczej. Albo Wy mowicie nie, a dziadkowie pozwalaja. Przyczyn jest mnóstwo, ale u takiego brzdąca, który dopiero niedawno odkrył, że nie jest przedłużeniem matki, taka agresywna buntownicza ekspresja nie jest normatywna.

Natomiast problem jest inny. Widzisz, mam 1900 zł renty, 500+, zasiłek pielęgnacyjny. Jestem ciężko okaleczona, drastycznie niepełnosprawna. I nie pamiętam, kiedy zjadłam obiad,byłam na urlopie czy kupiłam sobie coś droższego. Nawet na rehabilitację mnie nie stać, więc sobie powoli umieram. Ale muszę poruszać się taksówkami i tylko na dojazdy do lekarza i czasem jakieś zakupy czy sprawy, wydaję ok. półtora tysiąca miesięcznie. Bo w komunikacji miejskiej jak nie takie wyjące dzieci, to bez przerwy powiadomienia komunikatorów, puskluwe bajeczki z tabletów czy agresywne, zarówno w tonach wysokich, jak i niskich, produkty udające muzykę z telefonów. A ja jestem po urazie akustycznym, bo taki jeden xuj rabal udarem w ścianę całe dnie i miesiącami, doznałam wylewu do mózgu, mam zniesiony odruch strzemiączkowy i przez to plcz dziecka dla mnie brzmi jak karetka pogotowia dla zdrowego. I nie dość, że padaczka uszkadza mózg c