Ostatnio na jednym z programów tv był program, w którym była mowa o stymulowaniu prostaty. Polega to na tym, że wkładamy palec do tyłka mężczyzny, wyginając lekko palec w stronę pleców, szukamy chropowatego miejsca, po czym stymulujemy je np. okrężnymi ruchami.
Siedząc wieczorem z moim narzeczonym, namówiłam go, żeby spróbować. Podobno jest to bardzo przyjemne dla mężczyzny. Wzięłam się za robotę, wkładam palec, szukam chropowatego miejsca... Jest! A więc kręcę kółeczka wokół, a ten bardziej zniesmaczony niż zadowolony stwierdził, że musi iść się wysrać. Powtarzałam, żeby się zrelaksował, przecież miało być tak przyjemnie, byłam pewna, że trafiłam odpowiednio, przecież czułam to chropowate miejsce...
Gdy wyciągnęłam palec okazało się, że stymulowałam jego kupę, którą miałam na całym palcu i głęboko pod paznokciem.
Kilka lat temu przyszło mi zmienić dane osobowe, zarówno imię, jak i nazwisko. Od tego czasu używam nowych danych nie zdradzając nikomu, że kiedykolwiek nazywałam się inaczej.
Wraz ze zmianą danych spodziewałam się zerwania kontaktu z bliskimi, jednak nie potrafiłam tego zrobić. Szczególnie przez pierwszy rok zdarzało mi się potrzebować ich pomocy finansowej, no i jestem do nich jednak trochę przywiązana, co skutkuje tym, że z niektórymi członkami rodziny mam pewien sporadyczny kontakt. Z pewnych powodów nie chcę im podawać moich nowych danych, więc od 2016 roku mam dwie tożsamości, starając się, by osoby znające mnie jako X nie dowiedziały się o Y i vice versa. Z tego powodu dalej trzymam stary dowód osobisty, a na Facebooku mam dwa profile.
Nie jest to specjalnie trudne, kiedy mieszka się w zupełnie innym mieście niż większość życia, a to wszystko bardzo mnie bawi, mimo że nie podoba mi się, że zostałam zmuszona prowadzić taki tryb życia.
Obie "tożsamości" zna tylko jedna osoba.
Pracuję w sklepie spożywczym i czasem ludzie mnie naprawdę zadziwiają swoim tokiem myślenia.
Kiedyś musiałam iść do pracy w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia.
Przychodzi kobieta i mówi do mnie:
- Jak to tak można pracować, przecież są święta...
A potem rozgląda się i prosi o 2 kg ziemniaków.
Pracuję w markecie budowlanym. Często odwiedzają nas zaopatrzeniowcy dużych firm budowlanych, z którymi nawiązujemy koleżeńskie relacje. Ostatnio odwiedził nas jeden ze "stałych klientów", przywitał się ze mną kiwnięciem. Po chwili zapytał, czy mamy jeszcze jakieś pędzle. Trochę mnie to zdziwiło, biorąc pod uwagę fakt, że stał obok ogromnej ściany wypełnionej pędzlami i wałkami. Potwierdziłem, a przy okazji zacząłem podśmiewać się, że "latka lecą, wzrok nie ten". Odpowiedziałem jeszcze na kilka jego pytań, aż w którymś momencie spiorunował mnie wzrokiem. Stanąłem jak wryty... po czym zorientowałem się, że ma w uchu słuchawkę bluetooth i wszystkie pytania były kierowane nie do mnie, a prawdopodobnie do jednego z jego pracowników.
4 czerwca 2018 dowiedziałam się, że jestem w ciąży – 8 tydzień. Wiedzieliśmy o tym z chłopakiem od razu, ale nie dopuszczaliśmy tej myśli do siebie, no bo jak? Studia, praca, poza tym nie mieszkaliśmy jeszcze razem, nie mieliśmy mieszkania ani kasy na start. Zaczął się płacz, nerwy… rodzina chłopaka bardzo ucieszyła się na tę wiadomość, gorzej z moją, w końcu miałam tylko 20 lat, ale cóż, stało się. Zaczęliśmy stopniowo przyzwyczajać się do tej myśli, rozpoczęliśmy poszukiwania mieszkania, patrzyliśmy nawet na wyprawki i wszelkie niezbędne akcesoria dla dziecka. Codziennie czytałam co w danym dniu, tygodniu ciąży dzieje się z moim ciałem i z dzieckiem – zakochałam się po uszy.
15 czerwca poszłam do lekarza, zobaczyłam wtedy po raz pierwszy bijące serduszko mojego dziecka, niesamowite przeżycie, nie do opisania. Cztery dni po tej wizycie i po dwóch tygodniach pełnych skrajnych emocji, zaczęłam krwawić. Udałyśmy się z mamą na izbę przyjęć, gdzie od razu zostałam przyjęta na oddział ginekologiczny. W oczekiwaniu na lekarza ryczałam jak bóbr, gdy w końcu wzięli mnie na USG, musieli mi podać środki uspokajające, ponieważ wpadłam w takie drgawki, że niemożliwym było wykonanie mi badania. Diagnoza – serce dziecka przestało bić. Koniec, świat legł w gruzach, chłopak jeszcze nic nie wiedział, nie musiałam mówić, zrozumiał, gdy wszedł na szpitalną salę. Lekarze widząc mój stan powiedzieli, że będą sprawdzać poziom beta HCG i robić USG nawet dwa razy dziennie, abym miała pewność, że nic nie są w stanie zrobić.
Na sali wylądowałam z kobietą w 7. miesiącu ciąży, która była tylko kontrolnie na trzy dni, aby monitorować pracę serca dziecka, a to oznacza, że co chwilę pielęgniarki podłączały do jej brzucha aparaturę, przez którą było słychać bicie serca jej dziecka, dźwięk nie do wytrzymania dla kogoś, kto właśnie dowiedział się, że jego dziecko nie żyje. To okrutne, ale życzyłam jej wszystkiego co najgorsze… Druga pani trafiła do szpitala z tym samym problemem co ja, tylko w jej przypadku z dzieckiem było wszystko w porządku, co oczywiście radośnie przeżywała podczas 3-dniowego pobytu. Po dwóch nocach i kilku badaniach krwi i USG trzeba było wykonać zabieg – potoczną skrobankę. Tabletki poronne wywołują niesamowite skurcze, trzymali mnie z nimi trzy godziny, potem pamiętam tylko krzesło ginekologiczne i zapadanie w sen, po przebudzeniu była już tylko pustka… Ból był nie do zniesienia, choć niektórych może to dziwić, bo przecież nawet nigdy nie widziałam tego dziecka. Dzień po zabiegu mogłam wrócić do domu, strasznie ciężko było przekroczyć próg, gdy miało się świadomość, że dziecko tam zostaje, że już nigdy go nie poczuję. Od razu wróciłam do pracy, nie mogłam usiedzieć w domu.
Jak byłam nastolatką, moja mama po rozwodzie poznała faceta, nie przypadłam mu do gustu, więc skończyło się tym, że nie mieszkam z rodzicielką. Wybrała faceta, a ostatni raz miałam z nią kontakt 2 lata temu. Przez to, jak to się potoczyło i że ona nie chce mieć ze mną kontaktu, nie traktuję jej jak matki. To jest TA pani, ale nie moja mama. Z resztą rodziny mam słabe kontakty.
Mając ledwo skończone 20 lat, mieszkam z chłopakiem. Studiuję i czasami dorywczo dorabiam, ale jak przychodzi noc, to płaczę. Bo moim największym marzeniem jest, bym miała mamę. Taką cudowną, która mi ugotuje, przytuli, pójdzie ze mną na zakupy, nauczy mnie, jak się robi różne domowe rzeczy. Nikt mi tego nigdy nie pokazał, nie mam do kogo pójść i opowiedzieć mu o takich życiowych rzeczach. Wszystkiego musiałam nauczyć się sama. Czasem sobie myślę, że wolałabym, żeby moja mama nie żyła, niż żeby mnie nie chciała. Bo tak to mogłabym ją chociaż idealizować, a tak to wiem, że po prostu ona woli nie zadawać się ze mną. Najsmutniejsze, że widzę po znajomych, jacy są dla swoich rodziców, okłamują, oszukują itd. Ja nigdy mojej nic takiego nie zrobiłam, a pomimo tego tak wyszło.
Z natury nie jestem osobą wredną. Nie lubię sprawiać przykrości innym - to nie moja bajka. Ostatnio jednak znalazłam sobie dość oryginalny sposób zajęcia czasu w takich chwilach jak czekanie na autobus czy w poczekalni do lekarza, a mianowicie przyglądam się ludziom i zgaduję, jakie są ich wizualne kompleksy. O, temu chłopakowi na pewno przeszkadzają jego odstające uszy, ta wkurza się z powodu swojego olbrzymiego wzrostu itp.
Ostatnio w sklepie zaczęłam dyskretnie przyglądać się pewnej dziewczynie. Na pierwszy rzut oka całkiem OK - nie za wysoka, nie za niska... Gdy zaczęłam przyglądać się bliżej, zauważyłam, że ma krzywe nogi, grube uda i jest totalnie płaska, a na dodatek ma na sobie kurtkę, która ją pogrubia.
To byłam ja w lustrze...
Kiedyś z olbrzymią przesadą dbałem o swoje zęby. Myłem je 7-8 razy dziennie po nawet 10 minut. Niestety jak się okazało, zaszkodziło mi to jedynie. Mam dość poważnie uszkodzoną powłokę (jeśli można to tak nazwać) jamy ustnej, w tym dziąsła, które krwawią przy każdym szczotkowaniu.
Niby nic, ale chciałem tym ostrzec potencjalne ofiary nadmiernej higieny.
W dzieciństwie zawsze zabierałem mojej młodszej siostrze czekoladki i słodycze. Mówiłem jej, że jak je zje, to będzie gruba, zatem jako dobry brat ja się dla niej poświęcę i sam je zjem. Przez lata w to wierzyła i mi je oddawała.
Mam na imię Bronimir. Zawsze, ale to zawsze przedstawiam się jako Bronek i mam gdzieś, że ludzie krzywo patrzą na dorosłego faceta, który nawet w środowisku biznesowym posługuje się zdrobnieniem swojego imienia.
Dodaj anonimowe wyznanie
