Moja siostra zaginęła 8 lat temu. Wychowywałyśmy się na wsi, ona miała wtedy 18 lat, ja 15. I zacznę od kluczowej rzeczy - siostra uwielbiała nietypowe perfumy. Zawsze zamawiała sobie bardzo drogie, konkretne perfumy o bardzo egzotycznym i wyrazistym zapachu, których nie można było dostać w Polsce i z tego co wiem, nadal ich tu raczej nie sprzedają. Zawsze się wszyscy z niej podśmiewali, że chodzi tak wyperfumowana, że czuć ją z drugiego końca domu. Ogólnie Ola była bardzo żywiołowa, ambitna, miała dużo znajomych w szkole i planowała studia weterynaryjne. Żadnych problemów psychicznych czy powodów, przez które mogłaby chcieć uciec. W rodzinie też było dobrze, co prawda prowadziliśmy typowo wiejskie życie, ale nie było biedy. Samo jej zaginięcie było dosyć dziwne, to były wakacje, dokładnie lipiec. Ola wyszła wieczorem do koleżanki, której dom mieścił się niecały kilometr od naszego. Do przejścia miała prostą drogę, główną we wsi. I nigdy do tej koleżanki nie dotarła. Podczas akcji poszukiwawczej znaleziono tylko jej opaskę na włosy, która leżała przy drodze jaką szła. Nikt też nic nie widział ani nie słyszał, mimo że przy ulicy znajdowało się kilka dużych gospodarstw. Jedynie jeden z sąsiadów opowiadał, że słyszał pisk opon samochodu o tamtej porze, ale to właściwie tyle z ewentualnych śladów. Przez wioskę czasem przejeżdżały jakieś samochody, ale bardzo rzadko, głownie tylko miejscowi się tu poruszali. W każdym razie Ola nigdy się nie odnalazła, rozpłynęła się bez śladu. Oficjalnie nie jest jeszcze uznana za zmarłą, ale policja przyznała, że po takim czasie prawdopodobnie Ola nie żyje, bo wersja o ucieczce i nowym życiu kompletnie by się nie zgadzała.
Od kilku lat mieszkam w mieście, jednak ostatnio pojechałam na wieś odwiedzić rodziców. Po obiedzie postanowiłam przejść się na spacer po wsi, powspominać dawne czasy, nacieszyć czystym powietrzem itd., jednak spotkało mnie coś dziwnego. Idąc dróżką obok rzeki w pewnym momencie poczułam silny zapach perfum, niemalże identyczny jak zapach Oli. Chwilowo wpadłam w panikę, wręcz byłam pewna, że czuję Olę. Ten zapach zawsze miałam w pamięci. W amoku zaczęłam się rozglądać i wołać ją... Gdy już się uspokoiłam, po prostu wróciłam do domu. Wiem, że to nie mogła być ona, może sobie uroiłam ten zapach, albo jakieś rośliny z pobliskich łąk i sadów wydzielają podobny. Może też powrót do wspomnień tak na mnie zadziałał. Jednak naprawdę to przeżyłam. Następnego dnia poszłam tam ponownie z tatą, ale już nic nie poczułam, więc raczej była to wyobraźnia lub po prostu jakieś rośliny. Mimo tego trochę to mną wstrząsnęło, wróciły wspomnienia z tamtych dni i ponownie nasilił się ból po stracie siostry. Chciałam tylko się wygadać, tęsknię za Olą.
Dodaj anonimowe wyznanie
Legenda miejska w wielu wersjach, w tym również językowych.
Typowe, zamiast okazać chociaż trochę współczucia, wolisz jak zwykle zarzucić kłamstwo. Autorka przeżyła tragedię, a ty dodatkowo ją dołujesz. Obrzydliwa jesteś
Wyzwolonyy, ja wiem, że ty jesteś niepełnosprytny, ale nie sądziłam, że aż tak. A, zaraz, to ty tu wkleiłeś tego gniota? No, to wszystko jasne.🤣
Wiedziałam, betonu nic nie przekona. Gdzie się podziały twoje "zdolności rozpoznawania stylu"? Przecież ja nie piszę w ten sposób
A czy ja zaznaczyłam, że ty to pisałeś? Czytanie ze zrozumieniem ewidentnie nie jest twoją mocną stroną.😂
"A, zaraz, to ty tu wkleiłeś tego gniota?" Rozdwojenie jaźni?
wyzwolonyy, a raczej wyleniałyy i przecenionyy z wyprzedaży wybrakowanych towarów: No ja wiem, że ty sądzisz według siebie, co zrobić. Masz w psychiatryku internet, czy jak?
Oczywiście nie odniosłaś się do swojej ewidentnej hipokryzji. Klasyka
Może pomarańczowy coś o tym wie. Jego kolega organizował takie imprezy na swojej wyspie.
Znaczy się Epstein? W tym przypadku to nie, jak już napisałam, jest to stara legenda miejska i w oryginale na pewno nie czytałam jej w języku polskim.😆
Wyszło głupio, w amerykańskim też nie, jak coś.
Czy ta rzeka została sprawdzona podczas poszukiwać Oli? Wiadomo że ciało po takim czasie w wodzie nie wydzielałoby zapachu perfum, ale niektórzy wierzą w ,,znaki zza grobu".
*poszukiwań
Dodam od siebie, że zapach jest silnym nośnikiem pamięci.
Nieraz czułem zapach z przeszłości, mimo że fizycznie nie unosił się w mojej obecności w owym momencie, po czym przypomniałem sobie wspomnienie związane z danym aromatem.
To nie jest żadna anomalia, kwestia zaburzenia czy choroby.
Chyba nie myślisz że tylko Twoja siostra na całym świecie używała tego zapachu?
Straszne...
A może Ola była tam niedawno? Czy znacie kogoś z psem myśliwskim?
Eeeeem to żart? bo tak wygląda.
SamoZycie, policyjne psy tropiące (nie myśliwskie, chociaż mogły być rasy przeznaczonej do polowań, czyli właśnie psami myśliwskimi) powinny być użyte poszukiwań Oli. I pies tropiący musi dostać do powąchania ubranie zaginionej osoby, takie które miała na sobie niedawno (a wątpię żeby rodzina autorki trzymała przez 8 lat nieprawne ubrania zaginionej córki, a nawet jeśli to zapach dawno wywietrzał), żeby złapać trop (lub nie, nie zawsze się udaje), a nie że przyprowadzisz psa do miejsca gdzie autorka poczuła zapach perfum Oli i on ot tak znajdzie trop, nawet nie wiedząc jakiego zapachu ma szukać. XDDDD No i jeśli Ola uciekła, jak sugerujesz, to po co miałaby wracać na wieś i to jeszcze wyperfumowana charakterystycznymi dla niej perfumami?
To tragedia.. przykro mi, wydaję się, że rzeczywiście się nie odnajdzie. Wiem, że to straszne. I wydaje mi się, że ciężko tak stracić kogoś-jeszcze gorzej, niż śmierć.