Od paru lat mieszam w dużym mieście. Ale wychowałam się w mniejszym, kurortowym.
Kiedyś po dobrej imprezie z kolegami (w plenerze) bardzo grzecznie wróciłam do domu. W końcu powrót z miasta studenckiego do domu na wakacje więc nie było problemu z powrotem po pijaku nad ranem. Poza jednym razem.
Byłam tak pijana, że zamiast pójść do toalety, zrobiłam siku na dywan. Tak, to był dywan w salonie.tak,mama ma tylko dwa pokoje. Zwaliłam na kota. Biedny, pierwszy raz dostał w skórę bo panele podeszły.
Jestem c*ujem - minęło 5 lat dalej się nie przyznałam.
Ostatnio wracałam do domu Bla Bla Carem. Kierowca miał wysadzić mnie przy stacji benzynowej niedaleko mojego mieszkania. Słuchałam muzyki na słuchawkach i trochę się zagapiłam, więc nie zorientowałam się, że już się zatrzymujemy i muszę wysiąść, a kierowca mocno dawał do zrozumienia, że się spieszy. Wyciągnęłam szybko słuchawki z uszu i zbieram swój płaszcz i plecak z siedzenia obok, szybko poszukuje portfela, żeby zapłacić. Ok, udało się, sukces.
Wychodzę szybko z samochodu z płaszczem w lewej ręce, drugą staram się upchać portfel w plecaku i idę w stronę mieszkania. Słyszę wołanie za plecami; „Proszę pani, a walizka?”. No przecież, walizka w bagażniku. Zawracam, próbuje otworzyć bagażnik, nie wiem jak, stresuję się, ręce mi się trzęsą. Proszę kierowcę o pomoc. On już poddenerwowany, bo przecież się spieszy, a trafiła mu się roztrzepana, nieogarnięta pasażerka, która utrudnia mu życie. Otworzył bagażnik, ja szarpie się z walizką, stawiam ją za swoimi plecami i nachylam się do bagażnik, żeby wyciągnąć jeszcze swoją reklamówkę z jabłkami. Kątem oka widzę, że moja walizka na kółkach odjeżdża w stronę ruchliwej ulicy. Rzucam się, żeby ją łapać, z reklamówką w prawej ręce. Potykam się, upadam, popycham walizkę jeszcze dalej, jabłka rozsypują się na chodniku. Walizkę złapał kierowca w ostatniej chwili. Zbieram się z ziemi, jabłek już nie zbieram. Cicho dziękuje kierowcy, zabieram walizkę i szybkim krokiem uciekam z miejsca zdarzenia.
Dorosła kobieta, a jednak presja robi swoje. Czułam się jak siedmioletnia dziewczynka, która coś nabroiła.
Pracowałam w firmie od trzech lat. Zwolniłam się bo znalazłam inną pracę. Wszystko uzgodnione i czekam do końca okresu wypowiedzenia. Zostały mi trzy dni. Firma zmieniła zdanie z powodu reorganizacji i wstrzymała zatrudnienia. Zostałam na lodzie. Znalezienie tej pracy zajęło mi rok. Zaczyna ogarniać mnie stan depresyjny.
Jestem 20-letnią dziewicą. Tak jak większość rodziców byłaby tym faktem zachwycona, tak moi pytają bez pardonu, kiedy się z kimś prześpię, bo to nie jest normalne w moim wieku. Na moje stwierdzenie, że "jak wezmę ślub", śmieją się i twierdzą, że jestem zacofana.
Czasami się czuję jakby mój facet wolał spędzać czas ze swoją mamą niż ze mną. Nie mieszkamy jeszcze razem, ja studiuje, on pracuje, więc ze wspólnym mieszkaniem czekamy, aż skończę studia, więc widujemy się raz u mnie, raz u niego, zdarzają się czasem nocki. Jednak to, że mój chłopak mieszka z matką, to jej jest ciągle mało, ciągle twierdzi, że go mało widzi, że mało z nim rozmawia itd., itp.
Umówiłam się z nim na dzisiaj, miał do mnie wpaść, mieliśmy spędzić przyjemną noc, no ale musi jechać do domu, bo mamusia napisała, że długo już z nim nie rozmawiała i on od razu odwołuje spotkanie ze mną, ponieważ musi wracać do domu do mamy... Czy to jest normalne? Czy to ze mną jest coś nie tak...
Nigdy nie miałam pełnej, szczęśliwej rodziny. Dlatego zawsze gdy gram w Simsy i tworzę rodzinę, daję wszystkim postaciom cechę "rodzinna/y" żeby tworzyli udaną rodzinę i wyobrażam sobie, że moja taka jest.
Jestem zdrową osobą, całe życie uprawiam sport i nie bywam w żadnych fast-foodach, słodyczy nie jadam, a o alkoholu i tytoniu nawet nie wspomnę. Popijam energetyki i właściwie o tym będzie moje wyznanie.
Za młodu kupowałam sobie energetyka codziennie wieczorem. Trwało to miesiąc, a moją biesiadę zakończyły kłopoty finansowe. Codzienne wydawanie 2zł było jednak przesadą.
Od tego czasu minęło 7 lat. Jakiś czas temu doszła do naszej firmy pewna dziewczyna, która popija codziennie energetyka. Już za pierwszym razem poczułam woń i... od tego się zaczęło. Ciągle widziałam zużyte puszki, przy sklepach czułam ich zapach, a na pijącą koleżankę patrzyłam z zazdrością. No i zaczęło się jak dawniej, codziennie wieczorkiem piłam, tyle że pieniądze akurat mi nie przeszkodziły. Za każdym razem czułam poczucie winy, że sobie szkodzę i że zaraz się uzależnię. Słyszałam kiedyś sposób z przejedzeniem. Wyczytałam ile kofeiny mogę wypić. Kupiłam parę energetyków i po prostu je wypiłam. Przy ostatnim myślałam, że zwymiotuje. Głównym problemem było przesłodzenie i napełnienie żołądka. Kofeina na mnie nie działa, więc zaraz poszłam spać. Rano miałam złe samopoczucie, a na treningu czułam ból brzucha po prawej stronie. Te uczucie spowodowało moje obrzydzenie do energetyków i jak wącham puszkę to bierze mnie na rzygi.
Teraz sobie myślę, że było to nieodpowiedzialne, ale nadal myślę, że przejedzenie może być dobrym pomysłem, ale nie przy wszystkich produktach.
Spotkanie służbowe z przedstawicielami firmy oferującej oprogramowanie, którym jesteśmy zainteresowani.
Przyjechała Pani z Panem.
Zapraszam do salki konferencyjnej, przedstawiamy się sobie, po czym Pan wyraża chęć skorzystania z toalety zanim zaczniemy.
Jako, że u mnie w pracy wysoki poziom bezpieczeństwa, to wszystkie drzwi na kartę. Nasze piętro nie ma osobnej recepcji, do nas trafiają tylko zaproszone osoby.
Wyprowadziłam więc Pana na korytarz poza drzwi główne (bo tam znajdują się toalety), i zerkałam co chwilę czy nie pojawił się pod drzwiami.
Długo nie wracał (czasowo to wychodziła dwójka z problemami), wdałam się w grzecznościową rozmowę z jego koleżanką i okazało się że przeoczyłam jego powrót (ktoś go wpuścił). Ku mojemu zaskoczeniu nagle zapukał do drzwi salki (tak, też nie ma swobodnego wejścia).
Tak mnie to zaskoczyło, że z głupia frant wypaliłam (myśląc o tym wejściu bez mojej pomocy):
- Ooo, udało się?
....
Dopiero jak przebrzmiały moje słowa, uświadomiłam sobie jak to z jego punktu widzenia wyszło...
Facet coś mruknął, uciekł na miejsce przy stole i do końca jakoś dziwnie na mnie patrzył...
Kiedy chodziłem do podstawówki, byłem otoczony przez mitomanów. Dzieci kłamią na potęgę. Jednak ja byłem tym szczerym dzieciakiem, który nie lubił jak ktoś ciśnie kit i łatwo wyłapywałem fałsz. Im byłem starszy, tym bardziej nie lubiłem kłamstw, nie interesowały mnie plotki i zmyślone historyjki, irytowało mnie, że ludzie nie są szczerzy, niezależnie od ich intencji. Tak bardzo nienawidziłem kłamstw, że żadne nie przechodziły przez moje gardło, nie potrafiłem kłamać, nawet jeśli miałoby uchronić mnie to od problemów.
Wszystko zmieniło się, kiedy miałem już 20 na karku i dotyczyło relacji damsko-męskich. Nigdy w życiu nie miałem dziewczyny. Dlaczego? Bajecznie proste, ponieważ żadna kobieta mnie nigdy do tego stopnia nie zainteresowała, nigdy się nie zakochałem, nigdy się nie zauroczyłem, nigdy nie spotkałem kobiety, z którą chciałbym spędzać więcej czasu niż to konieczne.
Jednak 20 lat to już taki wiek, kiedy brak doświadczenia z kobietami, jest dla większości ludzi czymś niewyobrażalnym. Kumple ciągle nawijali o dziewczynach, a w domu musiałem wysłuchiwać narzekań matki, która najchętniej już teraz zostałaby teściową i babcią. Widząc moją bierność, wszyscy już zaczęli dyskretnie podpytywać czy jestem gejem.
Oczywiście mógłbym powiedzieć prawdę, ale nic by mi to nie dało. Matka jeszcze bardziej zawracałaby mi głowę, a kumple wzięliby sobie za punkt honoru, żeby mi znaleźć partnerkę albo uznaliby, że wbrew temu co mówię, jestem homoseksualistą. Jestem tolerancyjny, ale wywodząc się z konserwatywnej rodziny, nie mogę sobie pozwolić na łatkę geja, bo mój ojciec już taki tolerancyjny nie jest i plotka wystarczyłaby, żeby (w najlepszym wypadku) się mnie wyrzekł.
Kłamstwa zaczęły się niewinnie. Wymyśliłem historyjkę o swojej pierwszej dziewczynie, którą poznałem będąc uczniem gimnazjum. Czekałem z tą historyjką na taką typową "męską noc", gdzie wszyscy w stanie nietrzeźwości, opowiadają historię swojego życia, więc nikogo nie zdziwiło, że dopiero po połowie dekady poruszam ten temat. Napracowałem się nad tym kłamstwem, wszyscy to łyknęli.
Minęły dwa lata od tego kłamstewka, przed kumplami regularnie odstawiałem teatrzyki, flirtowałem z dziewczynami na imprezach, żeby zaraz potem je olać jak ostatni cham, matce opowiadałem o "koleżankach", wychodziłem wieczorami na "randkę", a siedziałem w parku pijąc piwo. Moje fikcyjne związki trwały zazwyczaj kilka tygodni, im bardziej matka nalegała, żebym jej przedstawił swoją wybrankę, tym bardziej narzekałem i opowiadałem, że chyba nic z tego nie będzie. Czasami robiłem sobie zdjęcia z dziewczynami, z którymi flirtowałem na potrzeby teatrzyku przed kumplami i wysyłałem te zdjęcia matce, żeby dodać wiarygodności swojemu kłamstwu.
Zostałem strasznym hipokrytą i gnojem.
Uwaga, będzie obrzydliwie.
Jako, że nigdy choruję, nie korzystam również z L4.
Od tygodnia bolały mnie oczy, opuchnięte powieki, czerwone gałki oczne.
Tego dnia szef w korpo okrutnie mnie wkurzył, mówię sobie "A niech sp$#@! Idę jutro do lekarza, biorę L4 na 3 tygodnie".
Jadę więc do domu, zadowolony z siebie, planuję już ten boski urlop.
Plan zajebisty, ale patrzę w lusterko, a oczy jakby mniej spuchnięte.
Nie no nie poddam się, na taką opuchliznę będzie tylko tydzień wolnego.
Myślę, myślę... nasikałem na dwa gaziki.
Przykładam do oczu.
Smród niesamowity, ale czuję już te 3 tygodnie wolnego... i trzymam te pieprzone gaziki na oczach.
Taak - rano opuchlizna dzięki nim magicznie zniknęła.
Dodaj anonimowe wyznanie
