Śmieję się moim znajomym w twarz.
Była nas w szkole zgrana paczka pięciu osób. Ot, paczka jak paczka.
Jedyny problem jaki był, to przeogromny wyścig szczurów, narzucony przez liceum.
Liceum jako jedne z "najbardziej renomowanych z renomowanych", wszystko nastawione na naukę. Zdałeś na 4? Czemu nie na 5?! Na 5? Czemu nie na 6?
Moi znajomi uczyli się, ryli całymi tygodniami. Spotykaliśmy się na wspólną naukę gdzie... faktycznie się uczyliśmy. Tak, jak teraz na to patrzę - było to chore.
W pewnym jednak momencie zachorowałem, nie było mnie miesiąc w szkole. I przez ten czas odkryłem Internet, odkryłem swoje hobby, które uprawiam po dziś dzień, odkryłem masę rzeczy, a najważniejsze z nich takie, że nauka nie jest najważniejsza. Że wystarczy zdać.
I tym pięknym sposobem zaliczyłem na trójkach, czasem czwórkach drugą klasę liceum.
Odbierałem jako jedyny z paczki i w ogóle jako ósma osoba w liceum świadectwo bez wyróżnienia. Darli się na mnie nauczyciele, wyśmiewała klasa - miałem to gdzieś.
Paczka nie rozumiała, jak można olać naukę na rzecz jakichś "głupich składanek", czym nazywali moje pierwsze próby robienia biżuterii.
Klasa maturalna minęła w akompaniamencie wzywania do szkoły rodziców przez nauczycieli, a także dyrektorki, "bo państwa syn zaniży nam średnią". Paczka dalej nie rozumiała, ale akceptowała. Klasa dalej się śmiała.
Zdaliśmy matury, ja ponownie - tak aby było. Kiedy nauczyciele się dowiedzieli, że nie chcę iść na studia, bo chcę zająć się całkowicie rzemieślnictwem, dostali apopleksji. Dla świętego spokoju poszedłem na tzw. "g-kierunek", który to również ukończyłem na "aby-aby".
Tymczasem moi znajomi, pełni pierdół, których im natłukli do łba nauczyciele, rozbili się o realny świat. Nikt nie zwracał uwagi na ich średnie, oceny. Studia ich przywitały gromkim "meh". Po nich następne rozczarowania w postaci pracy za średnią krajową.
A ja?
A ja właśnie zdałem egzamin na mistrza złotnictwa. Siedzę sobie w domu z kawusią, składam średnio po parę rzeczy dziennie. Sprzedaję na Polskę i za granicę. Żyję całkiem dobrze, nie muszę chodzić do pacy, słuchać drącego się na mnie szefa.
I tylko śmieję się pod nosem, kiedy któryś mi płacze przy piwie, że znów się na niego drą, znów mu pensję obetną. Mówią mi, że nie znam życia.
Nie.
Ja je poznałem już w liceum, kiedy oni żyli snem dziecka-prymusa.
Mam 24 lata i mam wrażenie, że im jestem starsza, tym coraz mniej rozsądna. Ostatnio przeszłam jednak samą siebie. Będąc na koncercie, oczywiście w stanie konkretnego upojenia alkoholowego, postanowiłam dać obcemu chłopakowi swój portfel z kartą prosząc o zapłacenie za moje piwo, a sama pójść do toalety. Stan konta sprawdzałam z drżącym sercem. Chłopak nie dość, że faktycznie kupił to piwo, zapłacił moją kartą, później mnie odnalazł i przekazał mi rzeczy, to nie tknął niczego poza tym. Dziękuję, dobry człowieku!
Historia o tym, jak zmarnowałem moje życie przez nałogową masturbację I pornografię.
W wieku około 5 lat zacząłem poznawać własne ciało i odkryłem, że bardzo dużą przyjemność daje mi pocieranie mojego penisa. Od tego czasu przez blisko 20 lat robiłem to codziennie, z okresowymi przerwami, które nigdy nie były dłuższe niż miesiąc.
Przygodę z pornografią zacząłem niedługo później (około 10 lat). Zaczęło się niewinnie, od przeglądania w internecie zdjęć jakichś znanych osób. Na początku ubranych, potem coraz mniej. Nałóg ewoluował, coraz ostrzejsze filmy (nawet homoseksualne), coraz dłużej. Po 5 latach codziennym rytuałem przed snem był maraton filmowy.
Trwało to dość długo, aż na pierwszym roku studiów poznałem dziewczynę, która bardzo mi się spodobała, zaczęliśmy być razem. Z czasem doszło do czegoś więcej, a tu pierwsze rozczarowanie - kompletny brak przyjemności podczas stosunku. Niczego nie czułem, a przy każdym zbliżeniu myślałem jedynie o tym, kiedy się ono skończy.
Z dziewczyną, którą kocham najmocniej jak umiem w wydaniu przyjacielskim, musiałem zerwać, dla jej dobra. Była to jedyna osoba, którą pokochałam, a zarówno jedyną osoba, o której nie potrafiłem myśleć w kontekście seksualnym.
Moimi nałogami doprowadziłem siebie do stanu, że nie potrafię zbudować jakiekolwiek relacji, nie mam przyjaciół, znajomych. Gdy zaczynam z kimkolwiek tworzyć jakąś relację, zaczynam myśleć o tej osobie jako o obiekcie seksualnym.
Gdy miałam 19-20 lat, dorabiałam sobie na myjni samochodowej. Mieszkałam z rodzicami na obrzeżach większego miasta. Tata akurat stracił pracę (redukcja etatów). Pracy w mojej wsi i okolicach nie było, dojeżdżałam na myjnię do miasta. Szef był okropny, istne zło wcielone. Zacznę może od tego, że jego świat kręcił się wokół wyzysku pracowników i znęcania się nad nimi. Zostawaliśmy po godzinach, informował nas o tym 5 min przed końcem pracy, kazał myć kafelki szczoteczką do zębów. Jawnie podrywał klientki, tak samo jak mnie i moją współpracownicę. Szczytem było wydarzenie, którego mu nie wybaczę. Na myjnię przyszedł po mnie chłopak ze swoim psem, uwielbiałam tego sierściucha. Szef o tym wiedział. Niby przypadkowo go potrącił, gdy wyjeżdżał z myjni. Psiak zginął na miejscu. Nawet nie wysiadł z auta, a na jego twarzy malował się uśmiech wyrażający satysfakcję. Tego było za wiele. Zwolniłam się mimo tego, że kolejnej pracy szukałam jeszcze przez 3 miesiące. Takie były czasy.
Teraz anonimowa część wyznania.
Rok temu wygrałam dość pokaźną sumę pieniędzy. Postanowiłam kupić jakieś stare auto, tego samego dnia zrobiłam w nim bałagan życia. Podeptałam kilka paczek paluszków w aucie, wysypałam na dywaniki i podłogę różnokolorowy brokat, w bagażnik wtarłam sierść wyczesaną z mojego psa (owczarek niemiecki), a całość dopełnił wysypany w niektórych miejscach pieprz mielony. Tak pojechałam na myjnię. Nie zastałam szefa, ale postanowiłam poczekać. Warto było kwitnąć pod tą myjnią 2 godziny, by w końcu spojrzeć mu prosto w oczy. Przywitałam się i zapytałam, czy da radę wyczyścić środek auta. Powiedział, że tak, ale patrząc na stan w jakim samochód się znajduje, policzy mnie drożej. Odparłam, że pieniądze nie grają dla mnie żadnej roli, płacę 1000 zł, ale mam swój warunek. Moje auto musi sprzątnąć pan szef osobiście.
Zdębiał, ale się zgodził. To ten typ człowieka, który złotówki by nie przepuścił.
Patrzyłam na ten cyrk ponad 3 godziny. Były przekleństwa, próba uzyskania pomocy od pracowników (na miejscu jednak byłam ja, a miał sprzątać sam). Pojawiło się nawet pytanie, czy może być bez bagażnika. Oczywiście, że nie mogło :) Po skończonej pracy zapłaciłam. Zrobiłam pogadankę na temat szacunku. Przyjął ją na klatę, zapewne licząc na więcej możliwości szybkiego zarobku, lecz z udziałem pracowników. Poprzednich współpracowników nie zastałam, byli nowi młodzi ludzie, ale patrzyli na zmagania szefa z nieukrywaną satysfakcją.
Do wszystkich, którzy mają zamiar napisać mi, że mogłam lepiej wydać te pieniądze niż na zemstę napiszę jedno: co miesiąc wspieram znane fundacje ratujące dzieci i zwierzęta większą sumą.
Mi osobiście starczy uczucie, że szef chyba jednak będzie milszy dla swoich ludzi.
Jestem kobietą w wieku 26 lat.
Wychowywałam się w normalnym domu. Odkąd się urodziłam, tylko tata pracował, mama czasem łapała się jakiejś dorywczej pracy. Gdy podrosłam, mama zdecydowała się na studia, lecz z powodu drugiej ciąży przerwała je.Urodziła się moja siostra. Młoda ma teraz 13 lat, a mama nadal się nią opiekuje jak maluszkiem. Tu zaczyna się cały kocioł. Tata zwraca jej uwagę, że trzeba młodej dać trochę luzu, ale jego uwagi komentowane są brakiem odpowiedzialności, brakiem dbałości o dziecko itp.
Mama ciągle przestrzega mnie, że dzieci to najgorsze, co może się człowiekowi w życiu przytrafić. Że to nieustanna męka. Że dzieci zniszczyły jej życie. Że nic nie może zrobić dla siebie (halo! młoda ma już 13 lat! Nie potrzebuje opieki 24h na dobę!). Kiedy mówię, że ja też przecież jestem jej dzieckiem, ona na to najczęściej odpowiada "Ale ty już na szczęście jesteś dorosła". Wystarczy, że młoda dostanie katarek, a mama już świruje i odprawia swoje lamenty.
Mam totalnie zakrzywiony obraz macierzyństwa... Ryczeć mi się chce, bo z jednej strony chciałabym mieć w przyszłości dzieci, ale z drugiej... widzę, jak to zniszczyło psychicznie moją matkę. Przez te wszystkie lata uwierzyłam, że dzieci to zło. Że zostając matką, stajesz się więźniem. Nie ma morału. Tylko tyle, że boję się życia, boję się przyszłości.
Będzie trochę obrzydliwie, więc jeśli jesz, odłóż na chwilę.
Dzieci bywają głupie. Gdy miałem niecałe 10 lat, bawiłem się na balkonie, zobaczyłem wtedy pazur, prawdopodobnie od stopy, dosyć pokazanych rozmiarów. Był cały brudny zarówno od balkonu, jak i od brudu, który zbiera się naturalnie pod paznokciami. Zacząłem go jeść i zjadłem go całego.
Przypomniałem sobie o tym dzisiaj, jak obcinałem paznokcie u stóp, do dzisiaj mi to zostało i czasami "jem" paznokcie ze stóp. Cudzych już nie jem, tylko swoje ;) (aczkolwiek wiem, że to nie jest niczym wyjątkowym i dużo ludzi tak robi).
Najgorsze kłamstwo, z jakim w życiu się spotkałam, to "kochanie, muszę ci wyznać, że jestem bezpłodny". To był początek naszego związku. Wiadomość mnie nawet ucieszyła, bo nie chciałam być nigdy matką. Nie miałam też powodów, aby mu nie ufać, bo znaliśmy się dość długo i jak sądziłam, całkiem dobrze.
Jak poznałam prawdę? Przeczytałam kiedyś jego wiadomość do jego własnej matki o treści typu "ona się niczego nie domyśla, wiec w końcu pewnie pojawi się maluszek". Jak się okazało, on od początku bardzo chciał dzieci, a słysząc, że ja absolutnie nie, wymyślił sobie bezpłodność, żeby po trupach osiągnąć swój cel.
W ciążę na szczęście nie zaszłam, a jego wykopałam z domu i planuję go pozwać.
Mam 21 lat, jestem zwykłą dziewczyną i zdecydowanie daleko mi do bycia imprezowiczką. Stąd też na pierwszą imprezę poszłam w wieku 18 lat. Była to impreza z okazji zakończenia liceum, więc pojawiło się na niej wiele osób ze szkoły, ale też mnóstwo obcych, będących znajomymi znajomych. Z początku bawiłam się tam całkiem dobrze. Jednak nie miałam zbyt dużego doświadczenia z alkoholem i gdy w grę weszła wódka, nie hamowałam się, bo nie wiedziałam, że efekty pojawią się dopiero po chwili. Tak więc zaledwie 20 minut później leżałam na fotelu, ledwo kontaktując i z trudem powstrzymując wymioty.
Koleżanki zaprowadziły mnie do wolnego pokoju, dały miskę, przykryły kocem i powiedziały, żebym odpoczęła, a one będą zaglądać do mnie co jakiś czas. A to wszystko dlatego, że o 8 rano miała przyjechać po mnie siostra, a wracanie w środku nocy z jakiegoś zadupia do miasta, nawet taksówką, byłoby problematyczne albo zbyt kosztowne na moją kieszeń.
Leżałam w tym pokoju, aż w pewnym momencie zajrzał do niego jakiś pijany chłopak. Nie znałam go, nawet nie kojarzyłam, ale na pewno był sporo starszy ode mnie. Próbował coś do mnie mówić, ale widząc, że słabo kontaktuję, po prostu usiadł obok mnie. Pamiętam to jak przez mgłę, więc prawdopodobnie zaczęło się od tego, że zaczął gładzic mnie po plecach, a potem zszedł niżej. W niewielkim stopniu wiedziałam co się dzieje, ale byłam w takim stanie, że nawet nie dałam rady otworzyć oczu na dłużej niż kilka sekund. Nie wiem, czy zasnęłam czy nie, ale pamiętam tylko prześwity, gdy on wdrapuje się na mnie. Ocknęłam się, jak otworzyły się drzwi i stanęła w nich moja przerażona koleżanka. Uderzyła tego chłopaka w twarz, po czym siłą wyciągnęła mnie z łóżka i wyprowadziła przed dom. Gdy ja próbowałam utrzymać równowagę, siedząc na jakiejś ławce, ona z mojego telefonu zadzwoniła po moją siostrę.
Z racji odległości siostra była na miejscu dobrą godzinę później, a ja w tym czasie zdążyłam dojść do siebie i zrozumieć co się stało. Płakałam. Zadzwoniłyśmy na policję. Gdy siostra przyjechała, funkcjonariusze właśnie wyprowadzali tego potwora. I tu można byłoby zakończyć, mówiąc, że po czasie i terapiach doszłam do siebie. Bo w zasadzie tak było, ale zajęło mi to 3 lata. Samo pogodzenie się z gwałtem to jedno, a radzenie sobie z reakcją znajomych typu "pewnie sama chciałaś", "Tomek pewnie ci się spodobał, ale cię nie chciał, dlatego to zmyśliłaś" itp. to drugie. Byłam prześladowana, wyszydzana i wyzywana. Ktoś nawet napisał mi wiadomość, że pewnie chciałam Tomka na dziecko złapać, bo jest bogaty. Nawet gdy go skazano dostawałam groźby, że przeze mnie niewinny chłopak siedzi. Kiedyś też jego rodzice skontaktowali się z moimi, mówiąc, że wychowali bezduszną kłamczuchę, bo ich syn jest dobry i na pewno nie było tak jak mówię ja i kilku świadków.
Minęło dużo czasu, a ja nadal mam łatkę dziwki-oszustki. Po mojej próbie odebrania sobie życia rozeszła się plotka, że robię to, bo dostałam za niskie odszkodowanie...
W listopadzie miałem 25. urodziny, zważywszy, że jest to symboliczny wiek, postanowiłem przywitać ten dzień (a właściwie noc, bo było po północy) czymś emocjonującym, czego nigdy nie robiłem.
Postanowiłem sprawdzić, czy jest możliwość spędzenia darmowej nocy w hostelu, nikomu z obsługi oraz gości o tym nie mówiąc.
Wybrałem lokalizację, wypiłem kilka drinków na odwagę, by w razie czego zwalić na upojenie i do dzieła.
Okazało się, że jest to możliwe, bo w hostelach na ogół pokoju się nie zamyka, na recepcji nikogo nie było o tej porze, a że miałem farta, bo w pokoju było wolne łóżko, to zacząłem kimać. Niestety nie był to ciągły sen, bo z każdym usłyszanym krokiem na korytarzu miałem obawy, czy to nie idzie ktoś, kto nie wykupił tego łóżka, względnie ktoś z obsługi mnie zweryfikować. Oczywiście z każdą godziną szanse na to malały, bo niby kto melduje się do pokoju o 4 nad ranem, ale wiadomo, jak jest z imprezowiczami w sobotę, ryzyko było.
Jednak dla tych emocji warto było, mimo że się nie wyspałem.
Zaoszczędziłem też 20 zł, za które poszedłem na śniadanie :)
Mając 17 lat i będąc od kilku miesięcy w związku ze starszym o 9 lat mężczyzną, dowiedziałam się, że jest on od 4 lat związany ze znienawidzoną przeze mnie moją nauczycielką matematyki...
PS Pobrali się, a ona nadal nie wie o zdradach męża, bo nie byłam jedyna...
Dodaj anonimowe wyznanie
