Mam 18 lat i odkąd pamiętam zęby myłam sporadycznie. Raz na miesiąc, może dwa razy w miesiącu. Nie przeszkadzało mi to specjalnie, bo nigdy nie miałam z tego powodu problemów. Prawdopodobnie to wszystko dzięki genom. Moja babcia, obecnie 80-letnia, ma wciąż wszystkie zęby swoje. U dentysty na kontroli (przed kontrolą porządnie zęby wyszorowałam) dowiedziałam się, że wszystko jest super, zęby zdrowe, trzeba tylko trochę doczyścić z osadu. Zwykle, gdy zbierająca się płytka nazębna zaczynała mi przeszkadzać, to ją zeskrobywałam paznokciem i zjadałam. Ewentualnie, jak było już bardzo źle, to myłam zęby.
W zeszłym tygodniu wpadłam w ogromną panikę, bo zaczęłam, nawet nie wiem jak to nazwać, czuć trzonowca. Udałam się do drogerii i kupiłam płyn do płukania jamy ustnej. Zęby zaczęłam myć po każdym posiłku. Pierwsze użycie tego płynu było okropne. Nie dałam rady wytrzymać 30 s. Po 10 zaczynałam przysłowiowo chodzić po ścianach. Teraz już jest normalnie. Czy to syf w buzi to spowodował, czy już się przyzwyczaiłam, tego nie wiem. Co ciekawe, kolejnego dnia mój ząb magicznie wyzdrowiał. Wizytę u dentysty i tak mam umówioną, więc pójdę się upewnić, czy wszystko OK.
Dziwi mnie tylko dlaczego, jak każdy normalny człowiek, nie miałam wyrobionego zwyczaju mycia zębów. Czy mam mieć żal do rodziców? Nie wiem. Chyba tak, bo nie nauczyli mnie się nawet podcierać. Sama wyrobiłam sobie ten nawyk na koniec podstawówki, kiedy smrodzik mi zaczął przeszkadzać. Nie dbali też o to, bym się codziennie myła, choć sami dbają o higienę.
Moja samotność ewoluowała do tego stopnia, że rozmawiam sama ze sobą. Nie jest to jakieś mruczenie pod nosem, tylko zwykła rozmowa. Wyobrażam sobie, że ktoś jedzie ze mną w aucie, siedzi ze mną w pracy lub pomaga mi w domu i opowiadam mu coś, co przytrafiło mi się w ciągu dnia. Od niedawna zaczynam moim zmyślonym przyjaciołom opowiadać na czym polega moja praca lub o kłótni z rodzicami. Kupując sobie jakąś biżuterię udaję, że ją od kogoś dostałam. Robiąc sobie kanapki udaję, że ktoś je zrobił dla mnie lub że ja je robię dla kogoś. Kiedy kładę się do łóżka mówię dobranoc. Kiedy wychodzę do pracy, to się żegnam, a jak wracam, to się witam. Często jeżdżę bez celu po mieście udając, że ten cel istnieje.
Wiem, że granice normy to już dawno przekroczyło. Ale chyba już nie potrafię inaczej. Najgorszy jest moment, w którym wraca świadomość, że przecież nikogo ze mną nie ma, że mówię sama do sobie i odpowiedzi, które słyszę to też ja. Czuję się wtedy jakbym była sama na świecie. Nagle mam w głowie pustkę, boli mnie całe ciało, mam ochotę wrzeszczeć i płakać, nie potrafię złapać oddechu i jedyne co wtedy do mnie dociera to pragnienie, żeby ktoś najzwyczajniej w świecie mnie przytulił. Marzę o rodzinie. O dzieciach, którym mogłabym pokazać świat i mężu, o którego mogłabym dbać. Pogodziłam się już z myślą, że nigdy tego mieć nie będę. Dlatego stworzyłam swój własny świat. W głowie.
Nie piszę tego, żeby wzbudzić czyjeś współczucie. Po prostu opowiadam cały swój dzień zmyślonym osobom, więc o tym chcę opowiedzieć prawdziwym. Wybrałam anonimowe, żeby pozostać anonimowa. Dziękuję za uwagę.
Kilka dni temu myjąc się pod prysznicem skorzystałam z do tej pory nieznanej mi funkcji - deszczownicy. Puściłam strumień wody z góry i czułam się jak w teledysku pewnej piosenki. Zaczęłam tańczyć i śpiewać udając wokalistę i tak się wczułam, że za mocno machnęłam głową, uderzyłam w ścianę i straciłam przytomność.
Mam 26 lat, jestem po studiach, liceum w małym mieście. Okres licealny wspominam bez większych problemów, jednak było coś, co nie dawało mi spać po nocach. Niespełniona miłość, brzmi banalnie, powiecie - "to normalne". Byłem rok młodszy niż obiekt moich westchnień, rzadko ją widywałem, lecz wielkim plusem było to, że miała swoje miejsce w szatni niedaleko mojego. Wiedziałem od znajomych, że też jej się podobam, ale ja miałem wrażenie, że to nie moja "liga", nie miałem odwagi zagadać. Chyba trochę głupi liczyłem na to, że ona odważy się na jakiś krok. Przyszedł maj, jej matura i tym sposobem nigdy więcej jej nie spotkałem. Sam sobie wbiłem nóż w plecy.
Przekorny los sprawił, że jednak się spotkaliśmy, po latach, kiedy tylko mogłem o niej śnić. Na ślubie mojej kuzynki. Wczoraj. Przyszła ze swoim mężem i śliczną córeczką. Na weselu byłem nie dłużej niż pół godziny, nie wytrzymałem tego, usprawiedliwiłem się zatruciem, które oczywiście nie miało miejsca.
Dzisiaj po poprawinach odwiedziła mnie kuzynka ze swoim świeżo upieczonym małżonkiem i na wejściu przywitała się słowami "Rozmawiałam dzisiaj o tobie z X (moją miłością), nie uwierzysz! Powiedziała, że jako dzieciak zawsze marzyła o tym, żebyś zagadał do niej w szatni, nie wiedziałam, że się znacie! Ha, ha, komedia, prawda? Lepiej się już czujesz?".
O tak, przezabawne, przez trzy lata nie miałem świadomości, że ta dziewczyna wróciła do miasta rodzinnego i przez cały ten czas pracuje z moją siostrą w redakcji.
Chciałbym zakończyć to jakimś happy endem, ale jestem frajerem.
Dawno, dawno temu miałem okazję uczestniczyć w loterii na dożynkach w pobliskiej wsi... Do wygrania były rozmaite rzeczy, nie jestem w stanie już wymienić cóż tam były za nagrody, ale doskonale pamiętam, co ja wygrałem.
Kiedy przeczytano mój numerek i dowiedziałem się, że wygrałem kozę, po prostu mnie zamurowało! Od razu myślałem co mam z nią zrobić - wracać do domu z kozą i trzymać ją na balkonie? No raczej kiepski pomysł. Koniec końców nie zgłosiłem się po nagrodę.
Moja mama oburzyła się kiedyś, że moja siostra kilka razy w złości ścisnęła swoją córkę (3 lata) za ramię i zostawały jej po tym ślady.
Równocześnie moja mama nie miała problemu z tym, żeby mojej (wtedy) 1,5-rocznej, a potem 2-letniej córce wlać w tyłek, bo głośno płakała nie wiadomo o co.
W zeszłym roku wprowadziła się do nas siostra męża (rozwiodła się i czekała na sprzedaż domu). Do dzisiaj żałuję decyzji, aby jej pomóc.
W skrócie - wówczas przebywałam na urlopie macierzyńskim. W domu zawsze było czysto, obiad czekał na stole. W pewnym momencie szwagierka zaczęła nas jawnie wykorzystywać.
Nigdy nie dała nam na rachunki (woda, prąd) ani na zakupy, wracała z pracy o 13 i była wykończona (przedszkolanka). Kiedy poprosiłam o pomoc w pracach domowych, zaczęła wracać z pracy i zamykać się w pokoju. Z łazienki korzystała o 22.
Zaproponowałam, aby raz w tygodniu ona sprzątała łazienkę i myła prysznic, więc.. zaczęła korzystać z wanny.
Powiedziała, że nie będzie zamiatać nawet raz w tygodniu, bo ona tylko przechodzi do pokoju. Prania też sobie nie robiła, tylko rzucała nam do kosza.
W pewnym momencie sytuacja była tak napięta, że myła tylko swój kubek, a to co było w zlewie zostawiała. Przestała z nami rozmawiać, a kiedy mąż spytał o nowe lokum - zaczęła się zamykać na klucz w swoim pokoju.
Wyprowadziła się po pół roku, w wielkim fochu. Do dziś z nami nie rozmawia, bo my czegoś od niej chcieliśmy, a ona przecież "była zmęczona i nie można od niej pomocy wymagać".
Z rodziną tylko na zdjęciu. Wstyd mi opowiadać takie historie. Niestety prawdziwe.
Mimo iż jestem chłopakiem, wyglądam z twarzy dziewczęco (długie włosy tylko to podkreślają), ale mam bardzo niski głos.
Pięknego słonecznego dnia stałem na przestanku wracając z kina. Na przystanku oprócz mnie stała grupka mniej więcej w moim wieku. Jeden z chłopaków przyglądał mi się, ale nie przejąłem się tym zbytnio. Po chwili zauważyłem, że pochodzi do mnie. Nie ukrywam, zamurowało mnie, nikt nigdy tak z marszu nic nie chciał, więc lekko się przestraszyłem. On odezwał się do mnie i tu cytuję "Chciałabyś pójść ze mną gdzieś? Spodobałaś mi się". Odpowiedziałem swoim basem, że nie bardzo... Jego twarz momentalnie poczerwieniała, a jego znajomi słysząc całe zajście omal nie umarli ze śmiechu.
W szkole mówią mi, żebym ściął włosy, ale kiedy przed oczami staje mi się ta sytuacja, to upewniam się, że choćby dla takich rzeczy nie warto.
Mam dość rozległą i szpetną bliznę po oparzeniu na mojej twarzy, a dokładnie na lewym policzku i kawałku warg, przez co miałem spore kompleksy na temat mojego wyglądu w gimnazjum i zawodówce.
Dzisiaj podczas mszy w kościele jakaś dziewczyna (na oko 14 lat) patrząc na mnie powiedziała do swoich koleżanek niby szeptem, ale na tyle głośno, abym to usłyszał:
- Chodźcie gdzieś dalej, bo mi się niedobrze robi, jak na niego patrzę.
Zabolało :(
Parę lat temu trafiłem na potężny wieczór kawalerski mojego nieco dalszego kolegi. Towarzystwo było mieszane – było kilka osób, których w ogóle nie znałem i gromadka ludzi, których skądś tam kojarzyłem. Koło północy jeden z organizatorów powiedział, że nadszedł czas na niespodziankę. Otworzyły się drzwi do lokalu i wkroczyła moja siostra - Asia w stroju harcerki. Zanim zdążyłem okazać zdziwienie i zapytać o powód jej obecności na męskiej imprezie, ta szarpnęła za swoje szorty i jednym ruchem zerwała z siebie mundurek, zostając w samych stringach i staniku. Nie wiedziałem, że moja siostrzyczka pracuje jako striptizerka. Mówiła mi i mojej rodzinie, że ma dobrą fuchę w banku...
Nikt nie znał jej, bo też i mnie mało kto tam kojarzył. Nie miałem pojęcia, co mam robić, więc siedziałem blady starając się nie rzucać w oczy, wmieszany w tłum przynajmniej dwudziestu napalonych i spoconych facetów. Robiło mi się słabo, gdy goście, z którymi przed chwilą piłem wódkę, wkładali mojej siostrze 10-złotowe banknoty w majtki i rzucali w jej stronę sprośne komentarze. Dopiero po rozebraniu się do rosołu i wykonaniu erotycznego tańca zwieńczonego wyjątkowo ordynarnym „numerem z piłeczkami ping-pongowymi” Asia zorientowała się, że jestem obecny na imprezie. To pewnie dlatego, że zrobiło mi się niedobrze i puściłem pawia-giganta. Ludzie się rozstąpili, zrobiło się zamieszanie. Szkoda słów. Najgorsza impreza w moim życiu...
Dodaj anonimowe wyznanie
