Nienawidzę moich dziadków. Mieszkamy z nimi z mamą od małego. Mój tata nie żyje, z jego rodziną nie mam kontaktu. Nie mamy tylu pieniędzy, aby się wyprowadzić. Jedyne co chcę, to żeby wreszcie umarli.
Mieszkamy w starym domu. Aby przejść do mojego pokoju, muszę przejść przez pokój, w którym śpi dziadek (z babcią śpią w oddzielnych pokojach). Studiuję i do późna się uczę, bo 5 dni w tygodniu kończę zajęcia o 20 i dopiero po 21 jestem w domu. Gdy chcę się wreszcie położyć spać, bo rano aby zdążyć na uczelnię muszę wstać o 5.20, wtedy strasznie głośno włącza telewizor. To samo jest gdy w weekend chcę dłużej pospać. Na prośbę, żeby przyciszył, wyzywa mnie. To samo jest przy stole, gdy chcę porozmawiać z mamą. Mamy się zamknąć, bo on ogląda telewizor. Mama tłumaczyła mu milion razy, ale oni tak swoje. Ile razy ja już usłyszałam od własnego dziadka, że jestem kur*ą? Pogubiłam się już.
Babcia jest chyba jeszcze gorsza. We wszystko się wtrąca, chce wszystko wiedzieć. Od małego wtrącała się w to, jak chodzę ubrana, jak mam ścięte włosy. Zawsze gdy chciałam coś zrobić, robiłam wszystko źle. Umycie talerzy? Kubek stoi nie w tym miejscu, powinien stać 3 cm w prawą stronę pod kątem 30 stopni. Robię ciasto, którego przepisu ona nie zna. Przecież ona wie lepiej. Ile to razy gdy rozmawiałam z mamą podsłuchiwała pod drzwiami albo pod oknem, albo po prostu na chama wchodziła do pokoju, już ze znajomością całej treści naszej rozmowy, wymądrzając się, że ona wie lepiej. Stłukłam szklankę? Co ja zrobiłam, jestem niezdarą, do niczego się nie nadaję. Ona stłukła? No przecież nic się nie stało, kupi się nową. Kiedy mama jest w pracy babka ma istny raj, może mówić i robić co chce, bo gdy mama jest w domu, trochę się hamuje. Gdy coś z mamą kupujemy, chowamy i przynosimy do domu albo kiedy nie ma ich w domu, albo wnosimy przez okno w pokoju mamy.
Wstydzę się kogokolwiek zaprosić do domu. A nie chcę też ciągle siedzieć u koleżanek, dlatego też może kilka znajomości nie przetrwało.
Ile razy ja już myślałam o ucieczce z domu albo śmierci, nawet nie liczę. Nie chcę tylko zostawiać mamy samej, bo wiem, że by sobie sama nie poradziła. Zostaje mi tylko fantazjować o jak najszybszej śmierci dziadków.
Moja mama zmarła, kiedy miałam 15 lat. Od tamtej pory żyjemy z ojcem sami, wspieramy się i mocno kochamy. Jestem bardzo dumna z mojego taty, który przez ostatnie 6 lat zastępował mi oboje rodziców.
Jakiś miesiąc temu w naszym życiu pojawił się pewien problem, w postaci dziewczyny ojca. Nie myślcie sobie, że jestem jakąś durną nastolatką, która nie chce, by jej tata ułożył sobie życie na nowo. Nie jestem zazdrosna o jego związek z inną kobietą, ja to całkowicie rozumiem, a nawet popieram. Po tylu latach poświęcenia należy mu się także coś od życia. Jednak mam poważne obawy co do tej laski, którą sobie znalazł. Ona jest młodsza ode mnie!
Weronika skończyła dopiero 18 lat. Nie mogę uwierzyć, że mój tata związał się z taką gówniarą. Jakim cudem facet, który jest grubo po czterdziestce, może podobać się osiemnastolatce? Oczywiście, że nie zależy jej na nim, tylko na jego pieniądzach, bo na czym niby innym? Jestem załamana i nie wiem jak sobie w tej sytuacji poradzić. Czuję, że oddalamy się od siebie z ojcem, bo jestem wrogo nastawiona do Weroniki. Tata wspominał mi ostatnio, że bardzo chciałby, żeby ona kiedyś z nami zamieszkała. Zdaję sobie sprawę, że tak tylko mnie uprzedza i to są dalekie plany, ale naprawdę, nie wyobrażam sobie żyć z tą dziewczyną pod jednym dachem. Ona ma pstro w głowie, nie można z nią o niczym porozmawiać, nie mam pojęcia co mój ojciec w niej widzi! Ach, przepraszam, wiem, co widzi. To chyba jasne – jest bardzo atrakcyjna. Tylko co z tego? Czy tylko wygląd się liczy? Czuję się zraniona w środku, mam wrażenie, że cała ta chora sytuacja jest policzkiem dla mojej zmarłej mamy, która była piękną i mądrą kobietą. Jestem pewna, że ona nigdy nie poparłaby zachowania ojca i byłaby teraz nim bardzo rozczarowana.
Tata przeżywa teraz pewnie jakiś kryzys wieku średniego i jestem w stanie to wszystko zrozumieć. Jednak niczego nie pragnę bardziej w świecie niż tego, by przestał spotykać się z tą dziewczyną. Pomyślałam, że pójdę do jej domu i opowiem to wszystko jej rodzicom, może oni wkroczą i naprostują swoją córkę, by zajęła się swoimi sprawami, a nie wchodziła z butami do czyjegoś życia…
Moja rodzina i znajomi uważają mnie za spokojną, bezkonfliktową osobę. Fakt, nie kłócę się, nie jestem agresywna, zwykle staram się iść ludziom na rękę. Nawet złośliwymi komentarzami staram się nie rzucać, jakkolwiek przychodzi mi to z trudem.
Anonimowe jest to, że przez większość czasu muszę się powstrzymywać, by nie zacząć krzyczeć ani nikogo nie uderzyć. Wystarczy naprawdę byle głupota, bym czuła, jak robi mi się czerwono przed oczami (niekiedy niemal dosłownie), ręce same się zaciskają, zęby też (do tego stopnia, że po takich epizodach często jeszcze długi czas boli mnie szczęka), a ja mam ochotę coś uszkodzić. Próbuję wtedy się uspokoić, ale chociaż przetestowałam już chyba wszystkie dostępne bez recepty proszki na uspokojenie, melisę, relaksującą muzykę (tylko pogarsza sprawę), medytację nawet, nic nie wydaje się działać. Trzęsę się w środku, a gniew, którego nie mam jak rozładować i który - z czego zdaję sobie sprawę - niejednokrotnie nie ma żadnych podstaw sprawia mi ból, nie wiem, fizyczny czy psychiczny. Czasami po takich epizodach orientuję się, że na przykład pokaleczyłam sobie paznokciami ręce, nawet nie wiedząc, że zaciskałam pięści.
Najgorszy ze wszystkiego jest fakt, że takie sytuacje często biorą się "znikąd". Wystarczy, że na przykład za dużo osób rozmawia w jednym pomieszczeniu (nienawidzę nakładających się na siebie ludzkich głosów, to najgorsze, co może mi się przytrafić), koleżanka z pracy za długo rozmawia przez telefon, szef powtarza po raz trzeci to samo albo autobus spóźnia się o dosłownie dwie minuty. Do szału doprowadza mnie, kiedy muszę gdzieś zostać dłużej niż planowałam, kiedy ludzie się spóźniają, kiedy wracam zmęczona z pracy, a w autobusie nie ma wolnych miejsc. Wiem, że nie są to sytuacje, na które powinnam tak reagować, ale jest to silniejsze ode mnie.
Mam tak chyba od zawsze (w każdym razie odkąd pamiętam). Kiedy byłam dzieckiem i mogłam po prostu krzyczeć albo płakać, było lepiej, ale teraz mi nie wypada, w pracy czy wśród ludzi nie mogę sobie na coś takiego pozwolić i mam wrażenie, że to jeszcze pogarsza mój stan.
Moi bliscy, którzy chwalą mnie za ciepło i uprzejmość, nie wiedzą, jak wiele wysiłku kosztuje mnie powstrzymywanie się przed zrobieniem im krzywdy, czy to fizycznej, czy psychicznej. Najbardziej boję się, że któregoś razu znajdę się w sytuacji, w której rzeczywiście się nie pohamuję i rzeczywiście trwale kogoś uszkodzę - zwłaszcza że z miesiąca na miesiąc powstrzymywanie tych napadów furii robi się coraz trudniejsze. Nie stać mnie na psychologa, zresztą mam z nimi kiepskie doświadczenia. Więc tak sobie żyję, ja i mój gniew, który w każdej chwili może znowu wybuchnąć.
Mam 26 lat, wyprowadziłam się z rodzinnej miejscowości kilka lat temu do większego miasta, gdzie podjęłam pracę. I mimo tego mama wciąż usiłuje mieć nade mną kontrolę.
Dzwoni codziennie nawet kilka razy. Pyta co robię, jak w pracy, kto co mówi. Wszystko musi wiedzieć. Czuję się jak na smyczy. Najgorsze jest to, że tak jest od zawsze. Ciągle byłam pod kontrolą. Nic bez jej wiedzy nie mogłam robić. Gdy tylko gdzieś wyszłam, od razu był telefon gdzie jestem. Gdy poszłam z koleżankami, to jeździła i sprawdzała, czy nie piję. Miałam wtedy 17 lat. Ciągłe pytania kto do mnie pisze. Kiedyś była sytuacja, że zabrała mi telefon i czytała SMS-y czy wchodziła na gg. Nigdy jej się nie zwierzałam, bo zwyczajnie się bałam i wiedziałam, że wszystko powie rodzinie. Nigdy nie rozmawiałam z nią jak z matką. O pierwszej miesiączce i współżyciu dowiadywałam się ze szkoły i od koleżanek. O seksie pierwszy raz porozmawiała ze mnę, gdy miałam 20 lat. Moimi powierniczkami były koleżanki, a potem szukałam znajomości na czatach. Wszystko musi być po jej myśli, a gdy się sprzeciwię jest afera. Nawet ciuchów nie mogę kupić sobie sama, bo musi być jak ona chce, bo twierdzi, że ja nie mam gustu.
Mam już tego wszystkiego dość. Ale nie wiem co mam zrobić.
Jakiś czas temu wystawiłam ogłoszenie na pewnej platformie, że oddam za darmo kaszki, słoiczki i paczkę pieluch. Zgłosiła się do mnie pani, która jeszcze tego samego dnia miała odebrać rzeczy. Przyszła z dwójką swoich dzieci. Pierwsze wrażenie było całkiem w porządku. Jednak już chwilę później zapytała "A ubranek pani nie ma?". Odpowiedziałam, że ubranka oddałam kuzynce. Pokręciła nosem, ale nie dawała za wygraną. "Ale z pewnością nic się już nie znajdzie?".
Przypomniałam sobie, że mam przecież kurteczkę w szafie. Nową kurteczkę, której nigdy mojej córce nie założyłam. Pokazałam ją pani. Była bardzo zadowolona. Powiedziała jedynie "biorę". Rzuciłam szybko, że kurteczka jest nowa, więc chciałabym za nią 40-50 zł. Pokazałam jej również w telefonie, po ile takie kurteczki można kupić w sklepie. Moja cena była bardzo przystępna.
To, co się wtedy stało, to szaleństwo. Pani bardzo oburzonym głosem zapytała "Jak to? Wystawiła pani, że odda". Wytłumaczyłam, że oferta na stronie dotyczyła kaszek, słoiczków i pieluch, a nie ubranek. Kobieta ewidentnie mało kumata, ponieważ dalej kłóciła się, że wprowadzam ludzi w błąd. Grzecznie poprosiłam, aby opuściła mój dom. Oczywiście posłuchała, ale patrzę, a ona wychodzi z kurteczką. Zawróciłam ją donośnym "Ej, proszę to oddać". Usłyszałam wtedy, że jestem młoda i bezczelna, że moja córka musi mieć przerąbane z taką niedoświadczoną matką i co więcej, pewnie nie umiem się nią zajmować.
No i niestety, obudziła lwa. Powiedziałam jej dobitnie "Ty wszo zapluta, dać takiej palca, to rękę upier... niczy. Proszę oddać tę kurtkę i resztę rzeczy".
Oddała. Na odchodne jej na oko 3-4-letni synek poczęstował mnie soczystym środkowym palcem. Przezabawne dziecko.
Wakacje. Zwykły szary (ach... no, ale wakacyjny!) dzień. Jak to w lato, razem ze znajomymi postanowiliśmy spotkać się, pospacerować po mieście, poodwiedzać sklepy, spędzić razem czas. Jak zawsze weszliśmy do naszego ulubionego sklepu w galerii. Przeglądałam sobie wiele śmiesznych pierdół, w tym małą, kolorową piersiówkę. Bardzo mnie zauroczyła (żebyście sobie czegoś nie pomyśleli - alkoholu raczej nie pijam, ale ładna była). Stwierdziłam, że 60 zł to trochę za dużo, a jak to w studenckim portfelu - pieniędzy brak, więc musiałam ją odłożyć. Chciałam kupić książkę, więc wybrałam sobie jakiś kryminał i ruszyłam do kasy.
Otwieram torebkę, patrzę, a w niej moja piersiówka! Przerażona, co ona tam robi (no złodziejką nie jestem i pamiętam moment, gdy odkładałam ją na półkę) pobiegłam zanieść ją z powrotem. Wróciłam do kasy, zakupiłam swoją książkę i razem ze znajomymi ruszyliśmy do wyjścia. Przechodząc przez bramki usłyszałam alarm - przeraziłam się i pomyślałam, że coś jeszcze znajduje się w mojej torbie. Pan ochroniarz pewien, że jestem złodziejką, podchodzi z uśmiechem na twarzy i przegląda moją torbę - ku jego zdziwieniu nic podejrzanego się tam nie znajdowało... Po chwilowym przeanalizowaniu sytuacji przypomniałam sobie, że mój "stróż porządku" zawsze się gdzieś koło mnie kręcił. Nie było innego wyjścia - to on musiał podłożyć mi tę piersiówkę.
Gdybym nie zorientowała się, że w mojej torbie znajduje się przedmiot, którego nie zakupiłam, pewnie trafiłabym na komendę i została poniżona. Nikomu nie życzę takiego stresu.
To było dawno temu. Miałam 10 lat. Mieszkałam na osiedlu słynącym z patoli, chociaż u mnie w domu było normalnie. Moja przyjaciółka, która była w tym samy wieku co ja, takiego szczęścia nie miała. Ojciec pił i bił, a matka wszystko olewała, włącznie ze swoimi dziećmi.
Z tego powodu Monika, bo tak miała na imię, organizowała "ucieczki z domu", w których często jej towarzyszyłam. Wiecie, ja traktowałam to jako zabawę. Prawdę mówiąc, nie rozumiałam sytuacji jaką ona ma w domu, byłam dzieckiem, zawsze starałam jej się pomóc, ale nie miałam pojęcia przez jakie piekło przechodzi.
Pewnego styczniowego wieczora przybiegła do mnie z plecakiem, cała zapłakana. Były ferie, za oknem padał śnieg... Chciała uciec z domu. Ja znowu nie wzięłam tego na poważnie, ale mimo wszystko postanowiłam "uciec" razem z nią. Poszłyśmy do takiej starej fabryki, była to ruina, która stała tak jakby na wylocie z osiedla, trochę dalej niż bloki, często się tam bawiłyśmy. Tam śnieg nie padał, nie wiało i nie było tak zimno, więc wiadomo, że było to jedyne miejsce, które nam przyszło do głowy, aby poczekać do rana. Po godzinie, może więcej, zaczęłam ją prosić, żebyśmy jednak wróciły do domu, wiedziałam, że mama się o mnie martwi. Ona nie chciała, więc troszkę się posprzeczałyśmy i ostatecznie postanowiłam wrócić sama, ale obiecałam jej, że nikomu nic nie powiem i rano przyjdę ze śniadaniem.
Wróciłam do domu... W nocy obudziła mnie mama. Rodzeństwo Moniki szukało jej, więc przyszli spytać, czy nie wiem dlaczego nie wróciła do domu. Nie powiedziałam nic, w końcu dałam słowo! Pamiętam, że długo nie mogłam zasnąć, bo zastanawiałam się, czy dobrze postępuję... Rano dowiedziałam się, że nadal jej szukają. Przez okna widziałam policję i sąsiadów krążących po osiedlu. Ukradkiem zrobiłam dwie kanapki i poszłam w stronę fabryki, ale tam też byli ludzie, nawet zastanawiałam się jak ona się tak dobrze ukryła, że jeszcze jej nie znaleźli. Zawróciłam, bałam się, że i siebie, i ją zdemaskuję.
Poszukiwania zakończyły się późnym popołudniem tego samego dnia. Znaleziono ją kilka kilometrów dalej w takim leśnym bajorku. Martwą.
Później okazało się, że gdy poszłam, w tej fabryce zaczepił ją jakiś typ, który też się tam poszedł schronić przed zimnem. Zaczepił ją, wykorzystał i pozbawił życia.
Do dziś noszę w sobie traumę. Mimo licznych wizyt u psychologów, psychiatrów przez wiele, wiele lat, wciąż czuję się winna. Ich tłumaczenia, że byłam tylko dzieckiem, że inaczej pojmowałam świat, nigdy nie zaleczą tej rany, którą noszę w sercu. Ona wciąż i wciąż krwawi, wciąż daje mi o sobie znać. Bo mogłam wtedy temu zapobiec. Mogłam zrobić cokolwiek.
Jestem bardzo otyła, wynika to po części z zaniedbania, po części z przejść zdrowotnych, no ale do brzegu.
Siedziałam na kanapie, wysmarowana balsamem po kąpieli, oglądałam TV i coś tam zamawiałam online, potrzebna była karta płatnicza, wszystko pięknie ładnie, zapłacone, balsam się wchłonął, więc w drogę.
Ubrana i gotowa do wyjścia, portfel, telefon, klucze, torebka, najpierw zakupy, potem kawa z przyjaciółką - popołudnie typowe, aczkolwiek bardzo przyjemne.
Pierwszy sklep, płacę gotówką, drugi tak samo, w trzecim ostatnie pieniądze wydane, więc teraz kawka i plotki.
Szukam karty, by zapłacić za kawę - karty brak.
Panika, ale umiarkowana. Powrót do mieszkania - karty brak. Panika już mniej umiarkowana.
Aplikacja - logowanie do banku (uff, nic nie ubyło), blokada karty (cholera, to już czwarty raz w tym roku), no trudno.
Rozbieram się, chcę przymierzyć jeszcze raz nowe ciuszki, zdejmuję stanik i... pac. Tak, to była karta, przyklejona między fałdkę tłuszczu a biust...
Kurtyna.
PS Przyjaciółce powiedziałam, że "została w drugiej torebce".
Mając 15 lat, poznałam chłopaka starszego od siebie. Nie wiem skąd przyszło mi to do głowy, ale powiedziałam mu, że nie jestem już dziewicą. Nie przedłużając, próbowałam pozbyć się sama błony dziewiczej. Marchewką. Nie, nie udało się i z tym chłopakiem też do niczego nie doszło.
Od razu mówię, że nie mam nic do harcerzy i harcerstwa. Jedynie na niektóre środowiska należy uważać. Stąd właśnie moje wyznanie.
Kilka lat temu zaczęła się moja przygoda z harcerstwem. Trafiłem do pewnego środowiska. Poznałem tam naprawdę fajnych rówieśników. Problemem była jedynie kadra, jej myślenie i zachowanie. Co może być takiego kontrowersyjnego?
1. Kadra uważała się zawsze lepsza od uczestników. To nie polegało na zdobywaniu szacunku i byciu autorytetem dla innych. Oni po prostu potrafili zrównać uczestników z najgorszym śmieciem. O braterstwie i zasadzie, że kadra powinna być dla uczestników jak starszy brat można było pomarzyć. Byli raczej jak patologiczny pijany ojciec, który jak nie przyniosło mu się piwa, to zaraz cię bił.
2. Kadra zawsze wpajała wszystkim, że to akurat nasze środowisko jest najlepsze i nie powinniśmy w ogóle spoufalać się z innymi. Zawsze było słychać na zlotach komentarze na inne środowiska, jak to oni są gorsi, bo noszą mundury tak a nie inaczej itd.
3. Na wszelakich konkurach harcerskich nie liczyła się zabawa z robienia wspólnie zadań ze znajomymi. O nie! Liczy się tylko to, żeby wygrać, bo nam się należy, bo jesteśmy najlepsi. A spróbuj takiemu powiedzieć, że liczy się też zabawa... Oj...
4. Kadra na obozach harcerskich pod pretekstem "rutynowego sprawdzania porządków" kradła dzieciom słodycze.
5. Na moich oczach komendant obozu zakradł się na kuchnię bazy harcerskiej i wykradł jedzenie z lodówki.
6. Zdarzyło się, że na bazę harcerską codziennie przyjeżdżała budka z lodami. Fajnie, prawda? Dzieci byłyby ucieszone... i w tym momencie wchodzi rola naszej kochanej kadry - nie można kupować, bo nie jesteśmy na obozie cywilnym. Ta...
7. Wyobraźmy teraz sobie 5 harcerzy w wieku koło 11 lat. Dostają zadanie - służba na kuchni. Akurat tak się trafiło, że po całym dniu harcerze ci mieli do umycia wszystkie gary i całą kuchnię, więc od kolacji do gdzieś 21 ciągle sprzątali. Wtem kadra oznajmia, że jest alarm rynsztunkowy (trzeba ubrać pełny mundur i spakować wszystkie rzeczy). Zdarza się, tak to już jest na obozach harcerskich, tylko problem polegał na tym, że ci harcerze, którzy jeszcze mieli tyle do zrobienia, też mieli brać w nim udział. Mieli pracować na dwie zmiany. Jedna zmiana idzie się pakować i przebrać, a potem druga, no i oczywiście potem myć wszystko w mundurach. Ci harcerze już praktycznie płakali. Jako ich przełożony stwierdziłem, że w ramach pocieszenia kupię im lody (z tej budki z lodami). I tak też zrobiłem. Bardzo się cieszyli, a kierowniczka bazy odpuściła im na szczęście sprzątanie, gdy przedstawiłem jej całą sytuację.
Jakiś czas później wywalili mnie i to był jeden z powodów. Jeżeli można wylecieć z harcerstwa za sprawianie dzieciom radości, to coś tu jest chyba nie tak.
Naprawdę polecam harcerstwo, ale na ludzi trzeba uważać.
Dodaj anonimowe wyznanie
