#rcZ8L
zazwyczaj słucham, jakie mają wielkie mieszkania (60 m2 najczęściej), super auta (12-letnie), fascynującą pracę (na czas określony w magazynie lub sklepie) oraz cudowne dzieci, partnerów i życie towarzyskie.
Nie wiem, co tymi ludźmi kieruje, że opowiadają takie rzeczy.
Śmieję się z nich po prostu.
Kiedyś byłam biedna.
Ojciec alkoholik, przemoc w domu, do szkoły chodziłam niewyspana, w ciuchach od starszej siostry, ogólnie wyglądałam jak 7 nieszczęść i wszyscy u nas w "mieście" wiedzieli, jaką mam sytuację...
Ci znajomi, których spotykam, wychwalają się co to oni nie mają, bo myślą, że dalej jestem biedna i im będę zazdrościć.
Niektórzy nawet są w stanie powiedzieć coś w stylu "a mi ciebie jest tak żal, że nigdy nie byłaś na wakacjach za granicą".
Wtedy się uśmiecham, wysłuchuję do końca co mają mi do powiedzenia, a potem wracam do domu i zapraszam tę osobę do swoich znajomych na fejsie i insta (wszystko mam zablokowane dla nieznajomych).
I co wtedy się dzieje? Wielki szok i zdziwienie.
Te same osoby piszą do mnie od razu, że dlaczego nic nie mówiłam jaki mam wielki dom (wyprowadziłam się z rodzinnej miejscowości kilka lat temu), że byłam na wakacjach w egzotycznym kraju, że mam męża itp.
Wypytują gdzie pracuję, a jak już im napiszę to pytają, czy znajdzie się dla nich miejsce, bo jednak nie mają takiej super pracy i przydałby się remont w domu, no i auto szwankuje ...
A ja co? Ja wtedy się śmieję. Śmieję się tak samo, jak oni śmiali się ze mnie kilkanaście lat temu.
Niektórzy z nich prosto w twarz mi mówili, że będę menelem, że nawet na wino mi nie dadzą, że odziedziczyłam geny od swojego starego alkoholika... Pamiętam i nie zapomnę nigdy. To mi daje motywację.
Nic w tym anonimowego. Chciałam tylko napisać, że różne są sytuacje w życiu.
Ja i mąż doszliśmy do wszystkiego sami swoją ciężką pracą, teraz mamy już się lepiej i nie musimy tyrać po 12h, ale szanuję innych. Kłaniam się sprzątaczkom tak samo jak i prezesom.
To samo wpajam swojemu dziecku, że nie ma oceniać nikogo po tym, jak ma w domu albo jak chodzi ubrany.
Nie jestem zła. Każdy jest kowalem własnego losu.
#vVYuD
Byłam w odwiedzinach. Obok mojego "pacjenta" leżał starszy dziadek, około 85 lat. Bardzo słabo widzi, z tego co się dowiedziałam prawie w ogóle. Ale ogarnięty jak na swój wiek i swoje schorzenie, zresztą bardzo kulturalny starszy mężczyzna. Po nieudanej operacji wszczepienia bajpasów (dopiero w trakcie operacji okazało się, że jednak nie można wszczepić bajpasów). Widać było po tym człowieku, że strasznie cierpi.
W pewnym momencie starszy pan chciał się obrócić czy tam podrapać, sama nie wiem, ale niefortunnie ruszył ręką i niechcący wyciągnął jakąś rurkę, do której był przypięty (a miał ich mnóstwo), a z niej coś się wylało. Poszłam po pielęgniarkę i wróciłam na salę. Po chwili przyszła salowa i zaczęła krzyczeć na tego biednego dziadka "Co pan robi? Normalny pan jest? Nie można tego zostawić w spokoju? Teraz ja muszę to sprzątać!". Dziadek nic nie powiedział, tylko przeprosił. A ta franca dalej coś pod nosem mruczała.
Nie wytrzymałam. Zrobiło mi się tego człowieka tak szkoda i było mi wstyd za tę głupią babę, że powiedziałam jej, że chyba sama jest nienormalna, że tak się drze na starszego człowieka, szczególnie że zrobił to niechcący. I że jak jej nie odpowiada taka praca, to powinna znaleźć sobie inną, a nie wyżywać się na ludziach.
Powiedziałam jeszcze kilka niemiłych słów, ale nie żałuję, nie jest mi głupio. Uważam, że zrobiłam dobrze. Nikt nie ma prawa tak się odzywać do starszych, cierpiących ludzi. Kiedyś może być w takiej samej sytuacji jak ten człowiek i z pewnością nie byłoby jej miło, jakby ktoś wobec niej tak się zachowywał.
#Pzb1l
To ja goliłem się tą maszynką. Od jakiegoś czasu. Nie wiedziałem, że jest jego.
#56KCn
Przez pewien czas szwindel babci i starego sklepikarza świetnie się sprawdzał, przy większych zakupach babcia czasami zaoszczędzała nawet na coś tak niesłychanie cennego, jak kawałek gorzkiej czekolady ("Babciuu, a jak już kupiłaś tę czekoladę, to chwaliłaś się przed kolegami? - A w życiu, jeszcze by mi wyrwali z rąk i sami zjedli!"). Wszystko jednak ma swój kres, bo prababcia odkryła, że jej córka przynosi ciągle jedynie 99 dekagramów mąki, a nie 1 kg! Babcia dostała wciry i zakaz handlu z żydami.
Zawsze staje mi przed oczami ten uroczy szwindel, gdy mam do czynienia z antysemitami.
#t5A3d
Jednak nie znoszę jednej cechy mojej matki.
Jestem jedynaczką, Można się domyśleć, że byłam rozpieszczonym dzieckiem w rodzinie. Rodzice mi kupowali bez problemu wszystko, nawet laptopy. Zdarzało się, że usłyszałam odmowę, ale tylko wtedy, kiedy rodziców naprawdę nie było stać na moją zachciankę. Mama była taką osobą, która uważała, że mam na wszystko czas i mam się nie przemęczać. W efekcie robiła za mnie wszystko, dosłownie. Podawała mi jedzenie pod nos, prała mi ubrania, układała rzeczy w szafie, ścieliła łóżko, szykowała ubrania do szkoły. I to nie tylko jak byłam dzieckiem, ale również w liceum. Wiele razy chciałam to zmienić, ale przyzwyczajenie było tak silne, że trudno było mi wypracować nowe nawyki. No, a mama mi w tym nie pomagała, bo "ty się ucz, nie przemęczaj, a ja wszystko zrobię".
Nadszedł czas wyboru studiów. Miałam w planach wyprowadzkę do innego miasta. Lepsza uczelnia to raz, a dwa - chciałam w końcu DOROSNĄĆ. Ale nie udało mi się. Nie złożyłam papierów na inną uczelnię niż ta w moim mieście. Powód? Matka mnie zniechęcała. Mówiła, że mi się nie uda, że nie poradzę sobie, a ja w to uwierzyłam.
Teraz rozumiem już wszystko. Moja mama nie jest taka, że neguje wszystko co robię, wręcz przeciwnie, zawsze chwali moje sukcesy i mówi, jak to jej córka będzie miała najlepsze wyniki na studiach i że wszystko mi się uda. Ona nie chciała tylko, żebym się wyprowadziła. Tak naprawdę potrzebowała mnie bardziej niż ja ją.
Mam żal do swojej matki za to, że przez nią nie poszłam do innego miasta na studia. Miałam zaniżone poczucie własnej wartości, bo czułam się nadal jak takie dziecko pod opieką matki. W wieku 20 lat nie potrafię uprać sobie majtek, zrobić obiadu i pójść na zakupy.
Postanowiłam, że muszę naprawić swój błąd. Byłam u dziekana uczelni, do której chciałam iść początkowo. Jeśli zdam teraz semestr, będę mogła się przenieść bez problemu. Tak że jednak moje marzenie o studiowaniu w innym mieście się spełni. Mam już nawet załatwioną tam pracę przez znajomego. Boję się tylko reakcji matki.
Trzymajcie kciuki, żebym dała sobie radę z praniem skarpetek i robienia koło własnego tyłka. Już koniec bycia bananowym dzieciakiem.
#nk5tq
Nikt nie wie, jak mnie traktował, każdy miał go za porządnego faceta. Jego prawdziwe oblicze znałam tylko ja. I chcę o nim zapomnieć. Choć nie wiem, czy kiedyś jeszcze zaufam.
#myZfr
Mam zaburzenia afektywne dwubiegunowe z epizodami psychotycznymi i nie dogaduję się z ludźmi. Jest to trochę kłopotliwe, kiedy masz dwadzieścia pięć lat na karku, studia, pracę i małego smroda z chorym pęcherzem.
Jednak za każdym razem, kiedy nachodzi mnie epizod i czuję się, jakbym traciła grunt pod nogami, patrzę na ten mały rudy ryjek i wszystko się uspokaja.
Leczę się farmakologicznie, uczęszczam na terapię, ale nic nie stabilizuje mnie tak bardzo jak chillowanie z Luną na kanapie, kiedy wydaje swoje psie dźwięki "łełełe", "brubbglu", "meeeh" i wiem, że wszystko się ułoży.
Czasem mały kundelek jest w stanie zdziałać więcej niż leki, alkohol i inne używki.
#ZvO67
#9eC3b
Dla rozjaśnienia sytuacji, mój ojczym jest Amerykaninem, moja matka Polką. Mieszkamy w USA od 7 lat, przeprowadziliśmy się tu, jak tylko moja matka poślubiła ojczyma. Mieszkamy w jednym ze stanów, gdzie dostęp do broni jest prostszy.
Jedliśmy wtedy spokojnie śniadanie całą rodziną, ja, matka, ojczym i młodszy braciszek. Usłyszeliśmy, jak do tylnych drzwi ktoś próbuje się dobrać. Włamywacze prawdopodobieństwo myśleli, że wszyscy jesteśmy poza domem, bo oszczędzamy na świetle i podczas dnia prawie w ogóle go nie włączamy. Brat chciał pobiec zobaczyć, kto tam jest, ale ojczym go zatrzymał i kazał naszej trójce schować się w takim jakby schowku - pomieszczeniu, gdzie trzymaliśmy różne rzeczy po prostu - i zadzwonić na policję, co mama zrobiła prawie od razu. Nie wiem dokładnie, co się potem działo, ale słyszałam kilka strzałów - posiadamy broń do obrony w domu.
Policja przyjechała po jakimś czasie. Ojczym zabił dwójkę włamywaczy, jednego z nich postrzelił, w szpitalu go odratowali. Ojciec dostał kulkę w bok, ale wyszedł z tego.
Sytuacja czasami śni mi się po nocach, przerażenie w oczach mamy i to, jak mocniej nas przytulała, kiedy było słychać strzały. Ja również cholernie się bałam. Musiałam trzymać dłoń na ustach brata, bo głośno płakał.
Nie umiem patrzeć na ojczyma tak samo od tego czasu. Kocham go, wiem, że zrobił to, żeby nas ochronić, ale nigdy nie podejrzewałam, że mógłby zabić człowieka. Jestem totalną przeciwniczką broni, ale jestem tylko nastolatką, to co ja mogę powiedzieć?